Carrie (1952)

19 stemmen | gemiddelde 3,52

Verenigde Staten
Drama /
Romantiek118 minuten
geregisseerd door
William Wylermet
Jennifer Jones,
Laurence Olivier en
Miriam HopkinsHaar zus Carrie vertrekt naar Chicago om succes en geluk te zoeken. De onschuld van het boerenmeisje wordt echter misbruikt, eerst door een kennis die haar geld wil lenen, later door een rijke man die daarmee zichzelf ruïneert.
4,0
[permalink] geplaatst op 11 februari 2007, 23:33 uurMooie liefdes drama, volgens dvd uit 1951, met prima rollen van Laurende Olivier, in een wanhopige positie, Jennifer Jones, in het begin kwetsbaar, maar ook van Eddie Albert, als een goed gehumeurde "swinger". Het is in wezen een sociaal drama die zich afspeelt voor WO2: beklemmende sociale contrôle was nog aan de orde van de dag. Wie wat van de schaduwzijde van de liefde van toen wil leren kennen is dit een uitstekende film. Voor de "moderne" kijker: een degelijke soap!
Jennifer Jones speelde in 1952 met Charles Heston ook in een liefdes drama: "Ruby Gentry", ook een soort soap, maar minder goed dan deze film. 4*
3,0
[permalink] geplaatst op 28 juni 2007, 16:26 uurPauline Kael merkte op dat Wyler Laurence Olivier had leren acteren in Wuthering Heights (1939) en dat hij dat liet zien in deze film. Aan hem schort het dan ook niet, maar Jennifer Jones als de love interest is helaas nogal nietszeggend.
Meest opvallende quote: "Remember darling we've less than 50 dollars left. But we're still rich 'cause I got my love for you"
En ook opvallend: de mededeling aan het begin van de (Paramount) DVD dat scene 16 (in het armenhuis) voor het eerst te zien is voor het publiek omdat deze toendertijd als te subversief/schokkend werd beschouwd!
3,0
[permalink] geplaatst op 12 september 2009, 23:36 uurIk weet niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Het idee is opzich erg mooi, maar de uitwerking viel tegen. De speelduur is opzich nog nieteens zo héél lang, maar dat gevoel had ik wel. En dan heb ik 'm ook nog eens in twee keer gezien...
De acteurs waren duidelijk goed in hun vak, maar jammer dat ze het moesten verpesten door elke emotie uit te groten, waardoor ik op een gegeven moment het gevoel kreeg dat ik naar een melodrama uit de jaren '20 zat te kijken.