Road to Bali (1952)

^en vergeet de cameo van Jane Russell niet!

Mijn eerste Road to film, en een lichte tegenvaller. Bob en Bing zijn gortdroog, maar het circus dr omheen met prinsessen en kannibalen en saaie liedjes bracht het amusementsniveau toch wel naar beneden. 2,5*

Geinige liedjes en kleurrijke locaties.
Maar vooral Dorothy Lamour! (die ook nog héél aardig zingt, tenminste... als ze het zelf deed?)
Prachtige sfeervolle zwemscene van Dotty.
Hope vind ik leuk, Crosby een onuitstaanbare kwal.

He's gonna sing, folks. Now's the time to go out and get the popcorn

Een paar dagen geleden kwam ik tot de conclusie dat ik ooit eens twee 3DVD packs had gekocht met daarin elke keer twee films van Abbott & Costello, twee films van Laurel & Hardy en twee films van Bing Crosby & Bob Hope. Ik had het voornamelijk gekocht vanwege het eerste duo maar de andere waren ook best wel leuk. Alleen was ik blijkbaar nooit aan deze Road to Bali geraakt dus dat dan maar eens even opgelost.

En toen de film startte werd ik ineens een aantal jaren terug in de tijd gegooid want ik herinnerde me opeens dat ik vroeger al eens zo'n Road to ... had gezien. Die was erg vermakelijk dus ik was benieuwd wat dit ging worden en ik ben aangenaam verrast. Het verhaal heeft op zich natuurlijk niet al te veel om handen maar de vlotheid waarmee het verteld word is aangenaam. Het was echter het doorbreken van de 4e muur (het praten tegen het publiek zoals een aantal keer door Bob Hope wordt gedaan) kon me erg bekoren. Wat daarna volgt is een standaard plot rond een verloren schat en twee vrienden die in allerlei vreemde situaties terecht komen. De stijl van de film doet me wat denken aan Abbott & Costello's eerste film, One Night in the Tropics, en dat is in ieder geval een pluspunt in mijn boek. Road to Bali bevat ook een aantal leuke verwijzingen naar andere films en zelfs een aantal sneren naar Paramount zelf (vreemd trouwens dat die nooit de rechten op deze film hebben verlengd want hiermee is de film in public domain terecht gekomen en kan iedereen hem uitbrengen) waardoor dit erg leuk wordt. Die gigantische octopus was trouwens hilarisch.

De kracht van de film zit hem voor mij dan ook in het fantastische samenspel tussen Bob Hope, Bing Crosby en Dorothy Lamour. Vooral de eerste twee vormen een heerlijk duo die me meermaals hebben doen lachen. Ze zijn ook perfect op elkaar ingespeeld en zijn een genot om naar te kijken. Dorothy Lamour is daar dan ook een leuke toevoeging op. Road to Bali is ook een interessante film vanwege de vele cameo's die in de film zit want naast Humphrey Bogart heeft ook Jerry Lewis, Dean Martin en Jane Russel een klein bijrolletje. Vooral die laatste ziet er zoals altijd weer heerlijk betoverend uit. Met twee zangers in de hoofdrol kun je bijna niet onderuit geraken aan vele muzikale intermezzo's maar die vallen hier over het algemeen wel redelijk goed mee. Oké, er zitten naar mijn gevoel net iets teveel nummers in en sommigen worden iets te lang gesponnen maar er zitten een aantal leuke nummers tussen. Wel vreemd trouwens dat degene die de ondertiteling verzorgt op mijn DVD er precies niet al te veel zin in had want halverwege bij elk nummer stopte de ondertiteling zomaar. Ergens wel jammer want de print die ik had was nu niet van zo'n fantastische geluidskwaliteit.

Niet veel van verwacht want de andere Road to film (Road to Hollywood) was waanzinnig slecht maar het is duidelijk dat die titel zich niet bij deze films mag scharen. Road to Bali is een leuke film met een aantal leuke knipogen, een paar geweldige cameo's en drie hoofdrolspelers die de film perfect weten te dragen. Moet maar eens achter de andere films gaan van Crosby, Hope en Lamour.

3.5*