The Godfather: Part II (1974)

Dat zie je bij meer films. vermelding van slecht acteerwerk komt heel vaak voor, terwijl er vaak eigenlijk niets aan de hand is. Eerlijk gezegd vind ik het acteerwerk hier ook best te doen, maar ben ik het verder wel eens met Maxroelofs.

Omgekeerd gebeurt het natuurlijk ook. Bepaalde aspecten worden de hemel in geprezen, zonder dat er naar mijn idee aanleiding voor is, behalve dan om een 5/5 te rechtvaardigen.

@ mikey

Had ik het dan af moeten zwakken? Beetje vreemd als ik een film 1 ster toeken. Bijna geen een shot is mooi genomen is toch gewoon een standpunt? Wat had ik dan ervoor in de plaats moeten zeggen.

Nou geen idee.

Omdat hij een crimineel is?

I make him an offer he don' refuse

Normaal gezien was het het plan om The Godfather reeks tijdens mijn examens te herkijken (wat moet je anders met al die vrije tijd) maar toen puntje bij paaltje kwam is het er toch niet van gekomen. Het eerste deel had ik een week geleden gezien maar de speelduur van nummer twee stak me tegen waardoor ik nooit de tijd vond om de film op te zetten. Gisteren had ik normaal met een kameraad afgesproken maar die belde op het laatste moment af dus was er maar één oplossing: het werd een avondje Godfather II kijken.

De eerste film is altijd mijn favoriet geweest uit de trilogie en heb ik het meeste aantal keren gezien. Dit tweede deel kon me ook altijd wel bekoren maar in tegenstelling tot vorige week waren er een hele hoop verhaallijnen die ik me eigenlijk niet meer kon herinneren. Op zich niet slecht natuurlijk want nu werd ik weer geheel ondergedompeld in de Corleone saga maar uiteindelijk is het toch een tikkeltje een teleurstelling geworden. Ik heb al vaker gehoord dat mensen het tweede deel superieur vinden aan zijn voorganger vanwege de twee verhaallijnen van een jonge Vito en een oudere Michael die samenlopen maar voor mij is dat juist het knelpunt aan het verhaal. Hoewel beide plotlijnen even interessant zijn krijg je nooit een volwaardig geheel te zien. Eens je goed en wel in de verhaallijn over de ene Corleone zit, wordt er al terug overgeschakeld naar de verhaallijn van e andere Corleone en dat is toch wel erg jammer. Dan had ik het liever gezien dat er twee aparte films werden gemaakt. Ook het gevoel dat de eerste film wist op te roepen is hier af en toe maar erg ver te vinden. Het grote pluspunt bij de voorganger voor mij was dat het verhaal in de eerste plaats een verhaal over familie was en niet over misdaad. Natuurlijk heeft de misdaad er erg veel mee te maken maar de prioriteiten lagen toen anders. Bij dit deel is dat niet en dat zorgt er toch wel voor dat de film wat van zijn kracht verliest. Voor de rest is dit een redelijk interessante zit die het relaas van de familie Corleone verder verteld. Niet altijd even boeiend (ook jammer dat het prequel gedeelte de film soms lijkt af te breken) maar een handvol scènes (heel de plotlijn met Fredo is legendarisch geworden) zorgen er toch voor dat de film zijn, enigzins overdreven, status waard is. Ik heb trouwens even aan het twijfelen geweest om de film van 4.5* naar 3.5* te verlagen maar dat was zonder de laatste scène gerekend want die maakt het plaatje uiteindelijk toch af. Ik was de scène blijkbaar al lang vergeten maar het is in ieder geval prachtig om Michael te zien zitten na het verraad van Fredo terugdenkend aan oude tijden. Die scène bevat zoveel emotie (het vriendschappelijke geknok tussen Sonny en Fredo, Michael's keuze om bij de marine te gaan, ...) en het is dan ook jammer dat Brando toen niet is komen opdagen.

Dat kwam eigenlijk vanwege de manier waarop Paramount hem behandelde tijdens het opnemen van de eerste film waardoor Brando, hoewel hij had gezegd dat hij er ging zijn voor zijn cameo, uiteindelijk niet is gekomen. Toch wel jammer want hierdoor moest Coppola de scène last minute gaan herschrijven maar soit, er is toch iets moois van terecht gekomen. Nog een klein knelpunt dat ik bij de film had was de cast. In het eerste deel had je een legendarische Brando, een uitstekende Caan en een fantastische Pacino. In dit tweede deel blijf je alleen over met Pacino en hoewel die het wederom uitstekend doet (dat moment wanneer hij ontdekt dat Kay een abortus heeft laten uitvoeren!) mis je toch wel de rest van de oude cast. Robert Duvall is gelukkig ook weer van de partij (en is deze keer van zijn haarstukje verlost) en doet het weer navenant. Ook leuk om Diane Keaton terug te zien komen als Kay maar één van de meest ondergewaardeerde acteurs in de filmgeschiedenis moet toch sowieso John Cazale zijn. De manier waarop hij hier Fredo speelt is gewoonweg prachtig. Dit tweede deel bevatte indertijd ook een nieuwkomer en die was er in de vorm van Robert de Niro. Hoewel dit niet zijn doorbraak was, was het toch één van zijn eerste grote rollen maar de Niro is van eenzelfde niveau zoals we hem altijd kennen.

De prequel scènes zijn nog gebaseerd op het boek van Puzo maar de hedendaagse scènes zijn door Coppola en Puzo zelf verzonnen en dat is er toch ergens aan te merken. De film haalt het niet bij zijn voorganger maar een aantal scènes en een sterke cast zorgen er toch voor dat ik mijn stem maar met een half puntje verlaag. Al moet ik toegeven dat het maar nipt is geworden.

4*

In de lijn van zijn voorganger.

Na mijn eerste kijkbeurt vorig jaar was ik niet helemaal overtuigd van dit vervolg. De verhaallijn van Michael Corleone verdween wat op de achtergrond ten opzichte van het sfeervolle subplot met Robert De Niro. Een tweede kijkbeurt echter bracht mij meer inzicht in het verhaal en liet me toe meer te genieten van de film als geheel.

Ik blijf er echter bij dat de opkomst van de jonge Vito interessanter is. Verhaaltechnisch is het misschien wat simpel, maar dat is slechts bijzaak. De hele sfeerbeleving is bijna hallucinant. De scènes in Sicilië (zowel die in het begin als op het einde) zijn perfect. Ze zijn tragisch, en net daarom geven ze die voldoening waar ik zo van kan genieten.
Maar ook de scènes in het New York van rond de jaren 20 zijn om van te smullen. De decors en de aankleding zijn schitterend. De manier waarop Vito de maffia inrolt is wat gemakkelijk, maar tegelijkertijd episch te noemen. Een klein minpuntje hier is Don Fanucci, een personage dat een ware karikatuur is (rondbuikige Italiaan met een sigaar in de mond en een volumineuze moustache op de bovenlip).
Dan is er nog de verhaallijn met Michael Corleone, die zichzelf helemaal verloochent. Het complot tegen de Corleones is mij deze keer beter meegevallen dan tijdens de eerste kijkbeurt, daar ik het allemaal beter kon volgen. Toch is het slechts een kader om een gevoelig familiedrama in te plaatsen. De breuk met Kay is pijnlijk – ondanks dat het slechts een logisch gevolg van Michaels beroep is – en het algemene onvermogen van Fredo frustrerend en zielig.

Al Pacino staat net zo goed te acteren als in deel 1. Van zijn verbale acteren ben ik altijd al fan geweest (al schmierde hij in zijn eerste glorieperiode tussen 1972 en 1975 beduidend minder), maar hier schittert hij voornamelijk door zijn non-verbale acteren. De scènes waarin Kay hem over de abortus vertelt en waarin hij Kay aan de deur zet zijn de perfectie nabij.
Maar op het vlak van acteren is het desondanks geen onemanshow. Robert De Niro is namelijk even legendarisch als de jonge Vito Corleone, een complexe rol daar hij Marlon Brando’s invulling niet mag verloochenen. Maar De Niro doet meer dan alleen Brando imiteren, hij geeft de rol ook een nieuwe dimensie, een wat menselijkere invulling.
In dit deel krijgen we ook wat meer van de veel te vroeg overleden John Cazale te zien. Hij zet een erg geloofwaardige en zielige Fredo neer. Ook Robert Duvall is weer goed op dreef, net als Diane Keaton en zelfs Talia Shire.

De enige reden waarom The Godfather: Part ll een wat minder mythische status dan zijn voorganger heeft, is omdat het al een keer eerder gedaan is. Mocht dit verhaal eerder zijn gekomen dan deel 1, was het omgekeerd geweest. Maar goed, sfeer bevat deze film meer dan genoeg, mede te danken aan het geweldige deuntje.

Even magistraal als zijn voorganger.
5

"Mi padre si chiama Antonio Adolini.. e questo è per ti."

Prachtig, prachtig en nog eens prachtig.
De hele cyclus weer bekeken en wat blijven de films toch supergoed.
Al pacino en Rober deNiro zijn helemaal in topvorm.
Heerlijk gewoon.

Ik kan dit alleen maar volmondig bijtreden. Pacino's ogen schieten vuur zoals ik dat nog nooit elders gezien heb. En ik schat zijn prestaties in beide eerste films ook hoger in dan zijn stereotiepe razernij-aanvallen.
In deze scènes smeult de razernij in zijn ogen. Briljant.

Uitermate boeiend vervolg op deel I met opnieuw een knap scenario en dito acteerwerk. Alleen ontbreken hier een beetje de verrassingseffecten, die de originele film zo uitzonderlijk sterk maken.

Wat een prachtige film zeg maarja dat krijg je ervan als Al Pacino en Robert De Niro in zelfde film spelen ik vind deze film beter dan part 1.
En het verhaal blijft ook boeiend de fouten hebben ze goed eruit gehaald met verglijken van nummer 1.
Met de meesterwerk van Al Pacino is dit mooie scenario helemaal top geworden.
Kort gevat dit film is de beste maffia film allertijden

@Di Maria,

probeer ook eens Once Upon A Time In America van Sergio Leone. Die is ook prachtig.