Prairie Home Companion, A (2006)

Een prachtig einde voor een groots regisseur. Het lijkt bijna bewust, dat zijn laatste film enkel gaat over muziek en het afscheid van een voorbije tijd, symbolischer kan haast niet.
Het is een typische Altman-ensemblefilm, met veel absurde personages die een heel verleden met zich meeslepen, maar de film zelf is opvallend sober: behalve een paar kleine zijverhaaltjes blijft het allemaal vrij braaf hangen rond het gegeven van de show, de liedjes, en de onafwendbare toekomst ervan. Af en toe komt de Altmanhumor even bovendrijven, maar ook dat blijft binnen de perken (twee geweldige slapstickmomenten en een hoop geweldige reclameboodschappen, en dan de altijd aanwezige waas van totale absurditeit die rond alle personages hangt).
Als film is het er een van gemiste kansen eigenlijk, nu kijkt het lekker weg en de muziek is erg mooi en eerlijk gebracht, maar als trouwe Altmanfan verwacht je telkens meer, je zit te wachten op verwikkelingen, geheimen uit het verleden die bovenkomen, misverstanden en emotionele botsingen, en krijgt niks van dat alles. En eigenlijk kon me dat zelfs niet schelen, de film is mooi zoals hij is.
Acteerprestaties zijn zoals steeds picco bello, zowel van de bekende namen als van de rest. Ik heb Lindsay Lohan altijd een schoon kind gevonden, en ik vond het erg leuk om haar eens in een goede film te zien, en ze deed het bovendien uitstekend. De show wordt gestolen door de twee zingende cowboys en de totaal wereldvreemde presentator, maar de film komt over alsof iedereen zich geweldig geamuseerd heeft, Altman zelf niet in het minst. Een mooi einde, bedankt .

ik vond hem ook niet echt vervelend om naar te kijken. ik werd er verder ook niet echt warm van. Zat wel erg goed in elkaar, je hebt echt het gevoel alsof je erbij bent. Heerlijk voor een ontspannen avond als je geen zin hebt om hersenkrakende of andere moeilijke films te kijken.

Aangename film.
Ik heb me het eerste uur erg vermaakt. Het half uur dat daarop volgt vond ik wat minder boeiend, de film zakt dan wat in jammergenoeg.
A Praire Home Compagnon heeft wel wat raakvlakken met Woody Allen films. Ik zie / voel een zelfde soort luchtigheid. Het is ook hetzelfde onderwerp en nostalgie als in Radio Days.
De muzikale omlijsting heeft wel wat weg van Down from the Mountain, de documentaire over de totstandkoming van de O Brother Where Art Thou soundtrack. Het is muziek die ik los van film niet zo gauw op zet, maar die in film juist heel goed werkt.
De cast overtuigt als ensemble. Er zitten wat mij betreft nauwelijks uitschieters in de cast. Garrison Keillor speelt feitelijk zichzelf. Leuke rol. Hij lijkt trouwens sprekend op voormalig filmrecensent Hans Beerekamp. Keillor schreef ook (grotendeels) het scenario van de film. Daar heb ik wel respect voor. Hij weet natuurlijk als geen ander hoe A Prairie Home Compagnon was (als voormalig host van de gelijknamige radioshow die echt bestaan heeft).
Tommy Lee Jones, Kevin Kline en Virginia Madsen voegen niet zoveel toe. Kevin Kline is een soort van Onkel X, maar dan een stuk minder grappig.
Het had allemaal wat pittiger gemogen, toch een aangename feelgood film. 3 sterren

Typische Altman ensemble-film, die inderdaad bepaald niet voor iedereen weggelegd zal zijn. Een echte hate it - or - love it film waarschijnlijk (al zit ik er zelf wat tussenin ) .

Het gegeven is wel leuk en er wordt wel erg goed geacteerd (Streep!) maar ook veel vage personages en gedoe (rollen van Kline en Madsen) wat wel vaker is in dit soort films.

Typische 'tussenin' film want de meesten geven 'm 3 sterren.

Ja, vreemd.

A prairie Home Companion, of terwijl Op Volle toeren op z'n amerikaans.

Compleet met zangers en zangeressen die zingen over verloren liefdes, armoede waarbij de trouwring verpand moet worden en gemiste overleden moeders. Wat zou hier een heerlijke nederlandse variant op gemaakt kunnen worden met lokale toppers als De Alpenzusjes, Heintje en Jaques Herb. Geweldig lijkt me dat, ik voel de nostalgische TROS -familie gevoelens al opwellen in deze donkere dagen voor de kerst...

De film heeft dan ook het sentiment van het huilende zigeunerjongetje. De blonde engel Virginia Madsen (overleden op weg naar haar minnaar), de altijd maar huilerige Streep, de dode cowboy in de kelder ze passen de film als een handgemaakte Stetson. En dat is dan wel weer leuk eigenlijk, want hoewel ik helemaal niet van dit soort sentimenten hou voelt de film wel oprecht aan. Alsof de oude Altman in een weke bui nog een keer zijn showtje opvoert voordat het doek definitief valt. Die melancholie zit er wel heel zwaar in en dat maakt het toch wel een aparte film.

De film sukkelt verder maar een beetje voort, zoals al gemeld thema's worden niet echt uitgewerkt en blijven letterlijk en figuurlijk in de coulissen. Het is een grote afscheidsfilm geworden waarin clown Woody als enige gelukkig nog echt voor een komische noot komt zorgen tussen de tranen door.

I used to work in Chicago, at a convenience store.
I used to work in Chicago. I did but I don't anymore.
A lady walked in with some porcelain skin and I asked her what she came in for.
"Liquor," she said, and lick her I did, and I don't work there anymore.

Grappige, wat slome en zeker oversentimentele film, die mede door zijn oprechtheid toch een voldoende weet binnen te slepen.

3* Voor Altman's laatste

[edit] De nederlandse vertaling, vooral van de grappen, is echt heel beroerd trouwens bij deze film.

wat een verschrikkelijk vermakelijke film is dit.. en wat een vermakelijke trivia op imdb...>>>
"When 'Kevin Kline (I)' 's character pops the cork off a bottle of champagne, the cork shoots off-camera and hits director Robert Altman in the forehead. A small cry of "OW!" can be heard and Kline says, "Sorry!" without breaking character." haha..ik von die 'sorry' al zo van...huh?!

en wat gruwelijk symbolisch allemaal..zou altman er ook zo over gedacht hebben? zou het zijn bedoeling zijn geweest..?...een film over afscheid na een hele lange periode van mensen entertainen...een engel op de set die mensen naar god begeleid...enz.. mooie film in ieder geval

Helemaal mee eens, zo heb ik deze film ook beleefd. Altman is een van m'n favoriete regisseurs en dit is een waardig afscheid