Les Âmes Grises (2005)

Prachtige, maar wel erg donkere film, waarin niet alles precies helder of zichtbaar wordt. Het verhaal is erg aan de nare kant, maar dat kan niet verbazen - het gaat over minstens een moord - en het laat ook een heleboel aan de verbeelding over, wie of wat er nou de dader en daders zijn wordt in het midden gelaten. Tenminste ik zie geen duidelijke aangever wie het gedaan heeft, anders dan dat degene die voor het vuurpeloton komt te staan het wel niet gedaan zal hebben - maar, is dat eigenlijk wel waar de film over wil gaan? "Wie het gedaan heeft" lijkt in de tijdgeest niet zo heel belangrijk.Wat echt opvalt is dat de beelden perfect aansluiten op het verhaal en de toonzetting daarvan, de beeldvoering is absoluut tot in perfectie uitgewerkt. Net als het acteren, alle acteurs stijgen boven zichzelf en elke denkbare verwachting uit, en maken daarmee de film compleet; alle acteurs zijn volstrekt en volledig overtuigend in hun rol.

Zoals in een review op imdb staat, "They [the director and writer] show us a world which has become heartless but it is a world in which beautiful people still live, even if they find it hard to survive there".

Maar ook : "Leaving the the theater, I realized I felt sad but not hopeless.Hence I draw the conclusion I had just seen a very good film."

Dat ik deze film thuis gezien heb, kan daar echt niets aan toevoegen of afdoen.

Niets dan wanhopige en cynische personages bevolken deze film. Verwacht geen lach, maar een psychologisch drama waar de uitstekende dialogen (en monologen) heel belangrijk zijn (De auteur van het boek schreef het scenario.).

Evenmin kunt ge de film onder brengen onder de misdaadfilms of thrillers waarin een ontknoping alles verduidelijkt.

Dit is hier niet het geval. Het is een ontleding van karakters van een aantal personen met een harde, donkere, pessimistische instelling in een periode en omstandigheden die amper vreugde toelieten.

Jacques Villeret is schitterend in zijn rol en Jean-Pierre Marielle volgt hem op de voet evenals Denis Podalydès.

Oef! Dit is zeker geen feelgoodfilm en we krijgen aardig wat ellende op ons bord tijdens het kijken. Vanwege dat het dit jaar 100 jaar geleden is dat de Eerste Wereldoorlog eindigde probeer ik zoveel mogelijk films die zich tijdens deze gruweljaren afspelen te bekijken.

Leven tijdens gruweljaren is hier helemaal van toepassing. We zien in het geheel geen loopgraven, maar die zijn wel hoorbaar dichtbij in de film en hebben zeker hun weerslag op de personages in de film en hun gedrag.

Wat Movsin hieronder al zegt: de film is moeilijk te vangen in het genre dat je op grond van de plotbeschrijving zou verwachten. Als kijker wordt je ook aardig op het verkeerde been gezet wat betreft de te verwachte plotontwikkelingen met de karakters. Zo gaat de lieve schooljuf dood, blijkt de erin geluisde meelijwekkende soldaat achteraf best zijn verdiende loon te krijgen en krijgt de uiterst irritante onderzoeksrechter een akelige dood die je niemand zou gunnen. En de politieman en de aanklager krijgen ook een slechte kaart gedeeld.

Alles wordt passend grauw, maar toch fraai in beeld gebracht. Ondanks alle ellende een mooie film die hier meer aandacht verdient.