A Casa (1997)

Met A Casa levert Sharunas Bartas een film af van ongekende klasse en visie. Verhalen worden verteld door enkel gezichtsuitdrukkingen. De protagonist ziet alles gade en deelt soms in de verhalen van de ogenschijnlijke bewoners van het huis, maar niemand zal ergens een menselijk contact maken. Iedereen blijft afstandelijk en vervreemd van elkaar. Het lijkt alsof het enige personage dat leeft het huis zelf is, waarvan elke kamer een eigen verhaal vertelt. Soms ben je toeschouwer van een kamer vol naakte kinderen (vervlogen jeugdherinneringen?) dan weer aanschouw je een verloren man met een accordeon die een treurwals opdraagt, of de kamer is gevuld met vogels. Prachtig aan de film is onder meer het camerawerk, volgens mij kan niemand zo mooi het licht naar binnen laten vallen als Bartas, de muziek en de sfeer van de film.

Ik heb de film helaas op een beroerde vhs-rip gezien en hoop dan ook dat deze film spoedig op dvd uitgebracht wordt en dat de Nederlandse arthouse bioscopen een keer het lef nemen om iets van Bartas te vertonen, want zijn films hoor je liefst alleen in een donkere bioscoopzaal op groot scherm te zien.

DVD is besteld.

De Franse. Had hem via Amazon.fr binnen een paar dagen thuis. Heb hem nog niet bekeken, maar de screenshots die ik heb gezien zagen er goed uit!

Ik had hem al wel eens gezien: fantastische film! Het was mij het geld wel waard om deze eens in een goede kwaliteit te zien.

A Casa: geen dialoog, geen verhaal, wel een perfect ritme, fraaie belichting en muziek, zeer mooie cinematografie. Als geheel erg intrigerend, haast hypnotiserend. Van wat ik tot nu toe aan "traagheidscinema" zag is dit een van de betere films.

Schaamteloos pretentieus en onbeschrijfelijk mooi.

De scene waarin de 'bewoners' van het huis worden voorgesteld behoort tot de mooiste scenes die ik gezien heb. Schitterende cinema.

4* met kans op verhoging.

wat een meesterwerk. nog nooit heb ik het gezicht zo mooi gefilmd gezien. een vreemde trieste betovering overmeesterde me tijdens het kijken.

een film die gezien moet worden door tarkovsky (sublieme belichting), angelopoulos en sokurov liefhebbers. wat betreft het spreken van het gelaat doet me dit ook aan bergman denken. een onnavolgbaar kunstwerk dat me lang bij zal blijven.