No Direction Home: Bob Dylan (2005)

Ik vind deze documontaire erg goed. Schetst (denk ik) goed beeld van Dylan in de jaren '60. Mooie muziek.

Hij boeit

Een zeer interessant eerste deel. De (meeste) mensen aan het woord hebben ook daadwerkelijk wat te vertellen en de oude beelden/montage in combinatie met de muziek is subliem. Ik ga er morgenavond zeker weer voor zitten; voorlopig dikke 4*

Beetje net zoals De Geus zegt, al had ik soms iets teveel het "Tell-Sell" gevoel Wanneer ik weer een oude clip zag met 4 cowboys.

erg indrukwekkend!

Zeer interessant tweede gedeelte met een aantal mooie beelden en grappige situaties; blijft op een dikke 4* staan.

Fijn dat ook niet-fans van Scorsese en Dylan dit een mooie film vinden. Ik zal die ook no aan m'n lijstje toevoegen

Ik heb hier een aantal stukken uit gezien en vond het nogal saai.

Een werkelijk boeiende documentaire van een boeiend persoon. Ik heb Dylan altijd al bewonderd voor zijn muzikaliteit, poëtisch vermogen en originaliteit en dat komt in deze documentaire goed tot uitdrukking.
De extra's op de DVD zijn ook de moeite waard.
No direction home is een DVD die iedere Dylanfan in zijn bezit moet hebben en die elke muzikale liefhebber minstens gezien moet hebben.

Ik geef even een uitgebreidere reactie.
Dit is het schitterende verhaal van Bob Dylan (tot en met de jaren '60). Zijn jeugd word goed uitgediept, zijn inspiraties. Je voelt erg duidelijk die jaren '60 sfeer vol protest, folkrock en dat hectische van touren. van zijn eerste album tot zijn plotzelinge verdwijning in '67 schitterende live beelden van zijn optreden bij DE demonstraties bij het Lincoln monument, tot de woede van het publiek zodra hij een verandering in stijl doorging. Heerlijke rauwe private beelden van een roadie.

Om een goed beeld van Dylan en het protest van de jaren '60 te krijgen is dit een aanrader.

Ben benieuwd naar deze film!
Ik kan je deze film aanraden:
How Many Roads
- een soort docu road-movie over Amerikaanse Dylan fans die (afzonderlijk) naar een optreden reizen:
Binnenkort in de filmtheaters.

Boeiend Andere Tijden achtig document over Bob Dylans eerste (turbulente) jaren uit zijn carriere.
No Direction is helaas ook van toepassing op de regie.
Het is een aaneenschakeling van archiefmateriaal, gelijksoortige interviews en concertfragmenten waarbij Dylan met 1 camera in beeld wordt gebracht. Aangezien de man altijd eenzelfde soort blik heeft is het niet al te boeiend meer na het zoveelste fragment. Ik vind Dylan ook niet per se zo'n artiest die live beter is dan op plaat. Ik luister net zo graag naar een albumopname. Voor de echte fan zal het wel smullen zijn, dat geloof ik graag. Want er is dus veel materiaal bewaard gebleven uit die tijd. Valt me erg mee.
Het is een fragmentarische documentaire, die op den duur last krijgt van overdaad schaadt. Ik heb het vermoeden dat op voorhand de lengte vaststond om in delen uitgezonden te kunnen worden door de coproducerende tv-partners.
Het deel over Woody Guthrie vond ik het interessantst. Jammer dat Dylan niet meer vertelde over zijn bezoek aan Guthrie. Daar had meer in gezeten.
Het deel over teleurgestelde Engelse fans vanwege de impopulaire rock n roll band terwijl ze rekenden op een akoestisch one man optreden, vind ik ook erg interessant.
Dylans contact met de pers is geestig. Je merkt hoezeer de media destijds nog verzuild waren.
Ik ben Dylan liefhebber, maar geen Dylan fan. De film duurt voor mij toch een uur te lang en de montage en samenstelling had wat uitdagender en afwisselender gemogen.
3 sterren

Zoals kappeuter ook al zegt: matige regie. De makers van de documentaire hebben hun best gedaan en veel artiesten opgespoord waardoor Dylan beinvloed werd of waar hij mee samen heeft gespeeld. Maar ik vond het er een beetje teveel, de meeste kende ik ook niet, en ze werden slechts geintroduceerd door korte fragmentjes. Daarbij is wat ze vertellen niet altijd even interessant, en op iemand als Joan Baez na zijn ook niet allemaal even open in hun mening over Dylan.

De vertelling over Dylans jeugd is aardig, maar er had wel wat meer ingezeten. Ik had graag medebandleden uit zijn begintijd, goede jeugdvrienden en familie aan het woord gezien. De docu spitst zich wel heel erg op de muziek toe, terwijl die in feite bekend is en het juist interessant is om de mens achter de muziek te leren kennen.

Op een gegeven moment werd ik het ook wel zat dat de docu de focus steeds bleef richten op het conflict tussen akoestisch en elektrisch. Sowieso vind ik de docu wat langdradig en had hij, zoals kapp al zegt, met deze inhoud zeker korter gekund.

Nou begrijp ik wel dat Dylan een enigszins gesloten persoon is, maar in interview met Scorsese (?) was hij toch redelijk open. Daarom begrijp ik niet dat Scorsese niet wat meer en betere vragen heeft gesteld, ook op persoonlijk vlak. Na ruim 3 uur beeld en geluid ben ik namelijk niet heel erg veel te weten gekomen over Dylan.

Daarbij vond ik het ook erg vreemd dat sommige geinterviewde personen helemaal niet werden geintroduceerd. Die Suze ... was de vriendin van Dylan, maar dat moest je zelf maar uit de beelden opmaken. En wanneer zijn ze uit elkaar gegaan en waarom? En had Dylan nou ook een verhouding met Baez?

Kortom: teveel vragen open gelaten. Ik heb wel genoten van de muziek

2,5 ster

Fantastische documentaire! Na al die jaren, waarin ik geprobeerd heb Bob Dylan te waarderen als muzikant, is het me in een klap gelukt na het zien van deze docu. Erg mooi gemaakt.

Voor weinig te koop trouwens. (Heb hem voor €11,99 zien staan bij de lokale platenboer)

Publiek klappend, protesterend, scheldend....En dan gaat Bob Dylan achter de piano zitten, begint met een schitterende "simpele bass thema" met dat gammel schelle orgeltje en zingt, met z'n typerende penetrante stem de volgende song die begint met:

"You walk into the room
With your pencil in your hand
You see somebody naked
And you say, "Who is that man?"
You try so hard
But you don't understand
Just what you'll say when you get home

Because something is happening here
But you don't know what it is
Do you, Mister Jones?

You raise up your head
And you ask, ïs this where it is?"
And somebody points to you and says "it's his"
And you say, "What's mine?
And somebody else says, "Where what is?"
And you say, "Oh my God, am I here all alone?"

Because something is happening here
But you don't know what is
Do you, Mister Jones?

etc

Aan het eind van deze song houdt hij zijn mooie slanke hand omhoog en spreidt zijn vingers......

You have many contacts
Among the lumberjacks
To get you facts
When someone attacks your imagination
But nobody has any respect
Anyway they already expect you
To just give a check to tax-deductible charity organizations

(fragment van: "Ballad of a Thin Man", met hulp van
"Bob Dylan Liedteksten 1962-1973" mooi vertaalt door Bindervoet & Henkes, 2006, Nijgh & van Ditmar)

Prachtige documentaire die Bob Dylan, bewonderendswaardig eigenzinnig en nuchter, recht doet:
Bob Dylan woont in zijn poëzie en muziek... No direction necessary!

When he hears you speak
And says, "How does it feel
To be such a freak?"
And you say, "Impossible" as he hands you a bone

Because something is happening here
But you don't know what it is
Do you, Mister Jones?

Intrigerende docu.
Kon niet geloven dat de 201 minuten zo ongelooflijk snel zijn gegaan.
No Direction Home is in principe een docu dat verplicht voer is voor iedereen die maar een beetje geinteresseerd is in muziekgeschiedenis. Voor de Dylan liefhebber is het helemaal verplichte kost. Prachtig al die rare footage die we te zien krijgen, en geweldig alle momenten met bekende gezichten als Pete Seeger, Johnny Cash, de verhalen over Woody Guthrie, zijn grootste inspiratiebron, optredens met The Band of backstagemomenten met The Beatles. Geweldig, als muziekliefhebber dit te kunnen zien.
Wel jammer vond ik dat er eigenlijk weinig wordt ingegaan op het totstandkomen van zijn muziek of albums. Zijn motivaties (als die er eigenlijk wel waren) om elektrisch te gaan komen ook weinig aan bod terwijl er wel volop aandacht aan gegeven wordt in de vorm van de reacties uit het publiek.
No direction home vertelt vooral het verhaal van Dylan tot zijn debuutalbum en zijn struggle erna met de bekendheid die hij meer en meer kreeg.
Natuurlijk komen ook de destijdse politieke strubbelingen aan bod. De sfeer die toen heerste in amerika en de roep om protestzangers als Dylan.
Muziek uit een tijd dat muziek nog erg belangrijk was en ook daadwerkelijk gehoord werd. Waar zijn die tijden gebleven.
4*

Is deze film ook doenbaar voor mensen die Bob Dylan niet zo goed of niet kennen?

Juist dan wel geschikt en leerzaam.

Als niet-Dylan-fan (had z'n naam al gehoord, z'n liejdes tot over enkele maanden geleden nog niet) viel het ook tegen.
Geen saaie docu op zich: mooie liedjes, intressante mensen die je te zien krijgt(Odetta ),...
Leuk voor een 2 tal uur, maar langer echt niet.
Scorsese stelt spijtig genoeg teleur. 2.5*