Summer of Sam (1999)

Eind jaren 70 sfeer!

Mooie film met een lekkere jaren 70 sfeer. De film straalt een lekker broeierig zomer sfeertje uit en er wordt prima in geacteerd door John Leguizamo, Mira Sorvino, Adrien Brody en ook Jennifer Esposito. Vooral Adrien Brody die een soort van punker speelt vond ik goed opdreef. De film is boeiend en ook soms grof (als Sam Borkowitz weer een slachtoffer maakt).

Ik had het gevoel dat ze niks anders deden dan neuken met elkaar. Dat overschaduwde voor mij het goede acteerwerk en de toch wel rake sfeerschets die het ook is.

En hoewel ik dit een rotslechte film vond, is één ding me altijd bijgebleven: The Who!

Een goede vriend van me die al een jaartje of 10 ouder is en dus eind jaren '70 opgroeide beweerde altijd dat je in zijn tijd wel MOEST kiezen tussen disco aan de ene kant en punk/hardrock aan de andere kant. Na het zien van deze film kan ik me weer een beetje meer inleven in zijn jeugdtrauma.

Summer of Sam, een heel behoorlijke film over jongeren in een ruige buurt in NYC tijdens een bloedhete zomer eind jaren '70. De temperatuur doet de gemoederen al behoorlijk oplopen maar het rondstruinen van een soort NYC versie van de Zodiac-killer brengt het geheel helemaal aan de kook.

Een goed uitgewerkte film over paranoia en het spelen voor eigen rechter en dat het niet meevalt om anders te zijn.
De karakters zijn hoewel best stereotype toch erg aansprekend. Italiaanse patsertjes, zwoele latijnse vrouwen en een punker die zich verzet tegen het systeem. Toch weet Spike Lee van deze vleesgeworden clichés daadwerkelijke personen te maken met meerdere dimensies en dat is knap gedaan. Het is ook nodig, een film van 142 minuten moet genoeg interessants bieden om de kijker vast te houden.

Cinematografie is goed gedaan maar vind het net vaak iets te gladjes en te beschaafd. Het had van mij nog wel wat broeieriger en zweteriger gemogen. Desalniettemin bezit de film zeker een aantal prachtige scènes en boeiende confrontaties. Vooral de eindconfrontatie waarbij Richie door zijn maatjes en beste vriend verraden wordt is erg sterk en laat weinig aan de fantasie over.
Ook de scènes in en rond de disco zijn heerlijk sfeervol al was het alleen maar door de prachtige verschijning van Mira Sorvino

Goede film, verveeld nergens weet eigenlijk over de hele linie te blijven boeien maar blinkt ook nergens uitzonderlijk in uit. Ik hou het op een mooie 3.5*

Na erg lange tijd herzien en na The Village of the Damned van Carpenter, is dit weer een meer dan aangename herziening geweest.

Spike Lee laat hier definitief zien van uitzonderlijke klasse te zijn en levert gewoonweg een briljante film af. Summer of Sam werkt uitstekend op meerdere niveaus. Het New Yorkse sfeertje wordt geweldig geportretteerd en deed mij erg denken aan een Scorsese film. Vlotte dialogen en typetjes, veel 'fuck' en 'fuckin' en vooral audiovisueel geheel in het straatje van een Goodfellas e.d. Altijd prettig om te zien, vind ik. Maar buiten de typetjes om wordt er echt bijzonder goed geacteerd door voornamelijk John Leguizamo, die hier wat mij betreft veruit zijn beste rol ooit neerzet. Wat een overtuiging! Menig regisseur had de liefdesperikelen tussen hem en de wonderschone Mira Sorvino makkelijk om zeep zijn geholpen en gedreven tot misselijke melodrama, maar Spike Lee heeft deze twee tot hun uitersten gedreven waardoor de relationaire problemen behoorlijk echt en overtuigend overkomen. Erg knap.

Maar wat Summer of Sam tot hogen niveau tilt is de scherpe maatschappijkritiek. Werkelijk briljant hoe het verhaal van de Son of Sam als katalysator dient voor het analyseren van menselijke gedragingen in een situatie van angst, als deze uit de zomer van '77. Het volk dat het kwaad en zelfs een maniakkale serie moordenaar domweg relateert aan types die gewoon 'anders' zijn, niet passen in hun denkwijze en manier van doen en dan maar een heksenjacht opent op deze makkelijke prooi. Ik vond het behoorlijk treffend hoe dat clubje Italianen het volk moest voorstellen en het personage van de eveneens zeer overtuigende Adrien Brody de 'misfit'.

Naast al dit serieuzere werk werkt Summer of Sam ook ideaal als tijdsbeeld. Erg leuk om de dood van de disco en het opbloeien van de punk zo verwerkt te zien worden in een geheel dat al zoveel te bieden heeft. Hoe niemand bijvoorbeeld nog van CBGB had gehoord, een club dat nog wereldberoemd zou worden, is een leuke insteek geweest van Lee. Zeer sterk hoe hij al deze gegevens samensmelt tot een broeierig en zeer boeiend geheel, waarbij de 142 minuten echt om lijken te vliegen.

Audiovisueel is hier ook helemaal niets op aan te merken, behalve dat het sfeertje misschien nog nét iets heter en broeieriger had mogen zijn. Iets wat Lee perfect wist neer te zetten in Do the Right Thing. Verder een meer dan juiste muziekkeuze die het tijdsbeeld goed weergeeft en ondersteunt. Zo gaan we van Abba naar The Who en van Marvin Gaye naar Elton John. Een soundtrack die ik wel graag zou willen bezitten.

Geweldige film dus waarbij ik me echt met verbazing afvroeg wat er is misgegaan bij de eerste kijkbeurt. Dit krijgt van mij een zeer dikke 4,5* met optie nog op 5*.

Edit: Ik kom er net achter dat Spike Lee nog niet lager dan 4* bij me heeft gescoord. Nog een reden om eens meer werk van deze man te bekijken.

Goede review, dutchtuga! Zou ook 'ns wat meer Spike Lee joints moeten opdiepen. Hij heeft me nog niet teleurgesteld.

Zo ook niet met dit broeierig seventiesportret. Sterke prent, maar voor mij persoonlijk net niet het niveau van Do The Right Thing of 25th Hour. Summer Of Sam is veel zenuwachtiger van toon en "ademt" misschien iets minder in vergelijking met die 2 meesterwerkjes.

Toch is het serieus genieten van de (gespannen) sfeer die Spike Lee op het doek tovert. Dat "zweterige" waar iedereen het over heeft, wordt inderdaad nóg beter gedaan in Do The Right Thing. Maar niettemin is het één van de troeven van Summer Of Sam. Alsof de stad naar een kookpunt stijgt.

De moordenaar speelt eigenlijk maar mee vanop de achtergrond. De scènes op zijn appartement hoefden dan ook niet echt. In mijn ogen duurt de film iets te lang, en hier hadden ze misschien in kunnen snoeien.

Twijfel tussen 3,5 en 4*, maar hou het voorlopig even bij het eerste.

Fenomenale scène overigens op de tonen van Baba O'Riley. Wat een bom.

Grappig om terug te lezen hoe ik deze film destijds helemaal misbegrepen heb. Ik weet nog dat ik hem gezien heb omdat hij over de seriemoordenaar Son of Sam ging, in de verwachting een groezelige horrorfilm te krijgen. Ik had ook amper gehoord van Spike Lee, laat staan dat ik op de hoogte was van zijn intenties met deze film.

Ondertussen heb ik hem herzien en er blijkt zoveel meer in te zitten dan ik er bij de eerste kijkbeurt heb uitgehaald – grotendeels door de totaal foute verwachtingen. Aanvankelijk lijkt heel het Son of Sam-verhaal zich in de marge af te wikkelen, maar langzaamaan wordt duidelijk dat alle bewoners van de stad door angst verlamd zijn omwille van de terreur die hij zaait, zodanig zelfs dat ze uit pure wanhoop de verkeerde mensen gaan argwanen en beschuldigen. Regisseur Spike Lee neemt enkele van die bewoners onder de loep en registreert hun dagelijkse bezigheden.

Summer of Sam blinkt uit in het schetsen van een sfeervol tijdsbeeld waarin de verzengende hitte, de eindzege van de Yankees en de opkomst van de punk ten nadele van de disco mooi in beeld gebracht worden. Spike Lee’s sfeertekening blijft overigens niet gespeend van een flinke dosis maatschappijkritiek. Haat tegen vreemdelingen, tegen homoseksuelen en tegen andere subculturen, kortom, haat tegen iedereen die “anders” is, wordt hier flink op de korrel genomen. Maar ook al draagt deze film een bloedserieuze boodschap uit, door de karikaturale personages (met voortreffelijke vertolkingen van Brody en vooral Leguizamo) en de situaties waarin ze verzeild geraken, blijft alles erg luchtig.

Zei ik toch

Prima omschrijving van deze film trouwens.
Helemaal waar!!!

De film begon vrij slecht. Goedkope discomuziek en een vrij irritante John Leguizamo. Dit zou niet echt mij film worden dacht ik. Toch maar verder gekeken zodat de echte essentie naar boven kwam. Wat leek als een thriller met een serial killer werd een verhaal dat de sfeer van 1977 wou brengen waarbij een dorpje in de VS bijkomend in de ban is van son of Sam. Wat met zich teweeg brengt dat iedereen wel eens verdacht zou kunnen zijn. Dat heeft gevolgen op alles wat zich voordoet. Ofwel met schrik vanwege de moordenaar, ofwel is m'n zo opgefokt dat men de daden goedpraat met son of Sam. Een sterke film die alleen te kampen heeft met een slecht acterende John Leguizamo. Lang geleden dat ik zo nerveus werd van een filmfiguur. Die man verdient echt een pak slaag. Gelukkig schittert Brody wel in de film. De muziek is ook verdeeld. Voor elk leuk nummer komt er wel een foute plaat langs die de sfeer weer naar beneden haalt. Conclusie is dat de film potentie heeft voor een geweldige film, maar door de foute mensen aan het roer van dit schip de film het niveau niet haalt dat het verdient.

Visueel sterke film beweegt zich tussen een thriller en een sociaaldrama. De gekozen thematiek (seksuele dubbelmoraal en vooroordelen tegen randgroepen) spreekt nauwelijks aan en het karakter van de seriemoordenaar blijft onduidelijk, daarnaast lijdt de film ook schipbreuk door de lengte van 142 minuten. Wel worden de zeventiger jaren gedetailleerd en met oog voor accenten weergegeven en is de muziekkeuze bijzonder effectief.

op CD Wow kun je hem bestellen voor 7 euro met gratis bezorging

CD WOW! Nederland - cdwow.nl

Dat was ook hoe het was eind jaren 70

Prachtige sfeerschets waarin Spike Lee wederom de ontluikende massahysterie en lynch mob mentaliteit in een broeierig, dichtbevolkt klimaat aankaart. Ook al zijn de personages, de thematiek en het tijdsbeeld allemaal op z'n minst bovengemiddeld te noemen, is Summer of Sam toch een film die het meeste kracht uit zijn regie put: er zijn bijzonder weinig films met zo'n lange speelduur die over de hele lijn even wervelend, speels en inventief blijven.