Keane (2004)

Sterke film, die erg afhankelijk is van het spel van de hoofdrolspeler, maar die faalt niet. Sterker nog, Damian Lewis zet een enorm sterke rol neer als psychotische man, die de weg een beetje kwijt lijkt. Erg goed gedaan. Ook het close-up camerawerk werkt prima. Waar ik het hoofdpersonage in het begin van de film nogal raar vond, daar kreeg ik naarmate de film vorderde toch steeds meer sympathie voor hem. Ook het kleine meisje speelde erg goed.

Op een gegeven moment was ik echt benieuwd hoe het af zou lopen. Het loopt niet helemaal zo af als ik hoopte, had het stiekem nog wel wat indrukwekkender verwacht. Toch is het een erg fijne film, waar misschien bij een herziening nog wel een verhoging inzit.

voor nu een dikke 3,5*

Film die toch de nodige spanning kent, en dan vooral onderhuidse spanning. Niet geheel wat ik er van verwacht had, maar toch wel aangenaam om naar te kijken.

Ik ben zelf niet echt een fan van het shaky/dicht op de huid camerawerk. Soms komt die ervaring goed uit en soms niet. In Keane is dat wel het geval. De haast documentaire achtige stijl voegt veel toe en schets daarmee een rouw en realistisch beeld waarin het personage zich begeeft. Het verhaal verloopt niet altijd even vlot en het duurt vrij lang voordat er echt iets gebeurd. Toch wordt er wel een goede spanning gecreeërd om je aandacht er wel bij te houden. Die spanning komt goed tot zijn recht bij de breakdown van Lewis' personage als hij steeds maar herhaalt wat zijn naam is en de info over zijn "dochter" vanaf daar stijgt de film bovenzichzelf uit en wordt het echt goed. Daarvoor voelt het net als Legan boven mij typt een beetje als een tv-film achtig iets, wat de ervaring wat teniet doet.

3*

Viel me toch een tikje tegen.

Hoofdpersoon is erg sterk, wel een uitzonderlijk groot deel van de film natuurlijk. De scenes waarin zijn paranoia naar voren komt zijn wat mij betreft het sterkste. De camera dicht op de persoon werkt in die context ook erg goed.
Als Keane aan de beterende hand is wordt de film een beetje aan de langdradige kant, om pas in het laatste kwartier weer echt interessant te worden.

Erg eigen film, had toch op iets aparters gehoopt, en heeft af en toe moeite echt boeiend te blijven. 3*

Goede film met een bijzonder script. Damian Lewis doet het erg goed maar hij werkte me enorm op de zenuwen. Ik kan gewoon heel slecht tegen mensen die zich irrationeel gedragen, om wat voor een reden dan ook. Een vergelijkbare film is 'Spider', een film die wist me toch een stuk meer te boeien.

Er zijn soms van die films die totaal niet voor mij werken. Vooraf had ik me hier heel veel van voorgesteld, maar ik begon me tijdens het kijken van de film ontzettend te vervelen en te ergeren. Langdradigheid is denk ik de belangrijkste oorzaak.

Het camarawerk werkte ontzettend op mijn zenuwen en voor Lewis kon ik geen moment sympatie opbrengen. Breslin vond ik dan weer wel erg goed en dat is ook gelijk de enige reden dat mijn score niet nog lager is uitgevallen. Deze film zal met de beste bedoelingen zijn gemaakt en het acteerwerk zal objectief vast erg goed zijn maar ik kon hier helemaal niets mee.

Een film die me echt iets deed. Je weet al vrij snel hoe het plot zich ongeveer zal ontwikkelen en ook de visuele stijl blijft de hele film hetzelfde. Maar toch wist deze film met kleine details en nuances een ijzersterk beeld te geven van een man die compleet met zichzelf in de knoop zit.

De film geeft heel sterk een gevoel van claustrofobie in een (te) drukke omgeving weer. Je zit als kijker (evenals Keane zelf) steeds vast in de drukte en je wordt als het ware aangevallen door blikken.
De film lijkt in dat opzicht (dat vooral te maken heeft met de visuele stijl) ook erg op "Clean, Shaven". Alleen daar vond ik de uitwerking net iets minder sterk en overtuigend dan bij "Keane".
Het gebruik van contrasten en kleuren was in deze film veel beter, evenals het gebruik (of het gebrek daaraan) van de omgeving.

Een minpunt wat ik wel wil noemen is dat de film qua geluid en algemene 'soundtrack' wel nog iets beter kon. Verder een perfect beeld van een verknipte persoonlijkheid in de hedendaagse drukke samenleving.

Vond het een erge vreemde film met zo'n abrupt einde! kan hier max een 2.0 voor geven.

jah een film gaat niet altijd alleen om een einde (als bevredigende climax), maar vooral ook om dat wat er voor komt ("de reis er naar toe"), lijkt mij. Maja dat is misschien een kwestie van smaak.

Film zakt toch een beetje qua gevoelswaarde, moet misschien binnenkort een halfje af. We zullen zien.

Bedankt voor de tip, heb van de gebroeders Dardenne alleen Le Silence de Lorna gezien. Daar had ik persoonlijk niet zo veel mee. Snap ook in die film het vergelijk met Keane en Clean, Shaven.

Clean, Shaven waardeerde ik ook heel erg hoor (staat op 4 sterren), maar ik vond Keane net iets menselijker ofzo en qua stijl net iets beter (misschien in het kleurgebruik?) uitgewerkt.

Na een kwartiertje hield ik het voor gezien, dan geloofde ik het verhaaltje verder wel. Ik had gewoon geen zin in zo'n personage, paranoide, met de camera erbovenop. Het werd al snel heel irritant.

Beetje doorspoelen, blijkt dat het even zo doorgaat, tot de buurvrouw verschijnt met dochter, waarna het verhaaltje een andere wending neemt. Ik was blij op tijd afgehaakt te zijn.

Prachtige film. Iets opener en minder verstikkend dan Clean Shaven (die ik te laag heb staan denk ik), maar wel bloedmooi en met een zeer indrukwekkende hoofdrol. Het einde was het enige juiste, Wat William daar doet is herbeleven wat er gebeurde, misschien bevrijd het hem van zijn demomen?Ook zo ontzettend fijn consequent.

4.0*

Blijf deze film toch veel beklemmender en minder open vinden dan Clean, Shaven.. (En starbright heeft het fantastische Krug al gezien.)

Ik vind ze behoorlijk verschillen van elkaar. Clean, Shaven vind ik wel beklemmender, maar tegelijkertijd enorm kil en afstandelijk. En ook niet helemaal geslaagd (wat met productie problemen te maken had). Keane is veel levendiger en dynamischer. De beklemming zit daar vooral in het dicht op de huid zitten van de hoofdpersoon, en het meebeleven van zijn tripachtige wereldje.

Ik heb The Second Circle inderdaad gezien (in de bios zelfs bij een soort Sokurov mini-retrospectiefje). Wil 'm ook eens herzien, want hoewel ik 'm niet het hoogst heb staan, denk ikaf en toe dat het mijn favoriete Sokurov is. Zeer mooie film.

Laatste stem dit jaar.

Hoe reageer je als vader waneer je dochtertje/zoontje verdwenen is. Die antwoord krijgen we tot het diepst in Keane, waar de film ook letterlijk alleen maar om draait: een vader is zijn dochtertje al een tijd zoek en de wanhoop en de paniek slaat toe en als een bezetende doorkruist hij de straten van New York met veel valse hoop en een hoop wilskracht. New York vond ik ook een perfecte achtergrond voor dit verhaal vanwege de stedelijke drukke chaois. De gekte is zelfs bij de kijker nog wel eens te voelen. Keane word ook ijskoud en chaotisch weergegeven en de ellende straalt er ook vanaf. Het lijkt ook weer een beetje een soort van psychotische film te zijn, waneer we bij het dochtertje van zijn nieuwe buurvrouw terechtkomen (dat ook schitterend is neergezet door kindersterretje Abigail Breslin.) Op dat moment word dan nog wel alles door elkaar gehaald en is het aan de kijker wat ie dermee doet. Dat einde lijkt dan inene weer het voorafgaande van de hele film, maar dat het dan in zijn gedachte nog met een sisser afloopt. Het typische gedachte bij mensen die een grote fout hebben begaan.

Hele bijzondere film die je toch nog wel wat vragen nalaat. Maar zeker een perfect stukje, rauwe, wanhopige cinema. Snel meer van Kerrigan opzoeken.

4,0*

Een beklemmend psychologisch drama waarin een vader gevolgd wordt wiens 7-jarig dochterke al een jaar verdwenen is. Hij wordt het slachtoffer van wanhoop, woede, angst, paranoide,...en die gevoelens weet men op een koele doeltreffende manier over te brengen. Zijn voortdurende heen en weer gaan, zijn luidop inpraten tegen zichzelf, tot op het psychotische overlopen van het fatale moment,.... je zit ver in het hoofd van de vader (weergaloos vertolkt door Damian Lewis)

Tot hij op een dag een zekere Lynn en haar 7-jarige dochtertje Kira leert kennen. Die ontmoeting lijkt enige rust in zijn leven te brengen

Nog nooit heb ik zo een beklemmende filmervaring gezien over de psychologische gevolgen op de vader (in dit geval) van een verdwenen kind.

Quotering: 9,0 / 10