A Distant Trumpet (1964)

Het blijft voor mij een zorgekindje, de klassieke Amerikaanse western. Ik kan ontzettend genieten van de Italiaanse spaghetti-westerns en ook van de Duitse sauerkraut-westerns, maar de Amerikaanse variant uit de jaren 40 - 60 blijven het me moeilijk maken. Dan zie je weer een leuke, spannende, goedgemaakte film, dan weer één die saai en voorspelbaar is.

A Distant Trumpet is zo'n saaie variant. Het kan niet liggen aan Raoul Walsh, die ik één van de beste regisseurs uit de gouden tijd van Hollywood vindt. Tevens ligt het niet aan de acteurs of het camerawerk. Nee, het ligt echt aan mij. Ik vindt dit gewoon niet bijzonder (of juist bijzonder saai).

Ik zal het blijven proberen, want ik zal zeker nog wel erg goede westerns zien, maar dan moet ik de mindere maar accepteren!

1,5*

Vanmiddag op TV te zien: BBC 2 , 15.05 uur.

Het was alweer vele jaren geleden sinds ik ' A Distant Trumpet' gezien had.
Vanmiddag dus maar een keer overgedaan.
In mijn herinnering aan de film was er weinig memorabels, en dat is ook nu niet anders gebleken..

Teveel te's maken de film niet tot een onverdeeld genoegen om te zien.
Te lang, te traag, te veel over-acting door te veel acteurs en een einde dat te mooi is om waar te zijn.

Een weinig ter zake doende romantische driehoeks-verhouding werkt als een remblok op het geheel.
Visueel misschien nog van enige waarde, want Suzanne Pleshette is een actrice waar je niet naast wil kijken.
De andere dame die een rol speelt in genoemde affaire, Diane McBain, in de rol van Laura, heeft de uitstraling van een staande schemerlamp (met een 15 wat peertje erin)
De destijds populaire countryzanger Bobby Bare heeft ook nog een rolletje in de film

Donahue was zeker niet slecht in zijn rol, maar dat kon de film niet redden.
Pluspunt waren de echte Indianen, en dialoog in 'Apache' , al kan het net zo goed een andere 'native American' taal geweest zijn.
Ik versta het sowieso niet. Maar het kwam wel realistisch over.
Domme zet om Hazard gewoon in het Engels tegen de Apachen te laten spreken.

Een mooie dialoog-loze rol is die van de Indiaanse leger scout, die echter nieteens in de filmcredits genoemd werd.
Typisch.
Het viel me ook op dat de scout, naar origineel Indiaans gebruik, van rechts op zijn paard steeg ( algemeen, westers, gebruikelijk is van links opstijgen)

Indrukwekkende landschappen, in Panavision en Technicolor gefilmd zijn een verder pluspunt.
De muziek van Max Steiner kon mij niet bekoren, stoorde mij af en toe zelfs.
Teveel glorieuze cavalerie deuntjes naar mijn smaak.

Een film voor een verloren zondagmiddag, en aldus toch nog van nut geweest.

Ik heb geen idee wat voor een western Walsh hier wilde laten zien.
Uiterlijk is het geheel erg mooi in beeld gebracht, prachtig landschap en mooie opnames.
Inhoudelijk is het oorverdovend saai. Het oorverdovende bestaat uit de muziek, het saaie zit hem in het verhaal.

Troy Donahue is in ieder geval niet mijn favoriet, net als de film aan de saaie kant.
De perikelen rond de indianen en de twee dames is, zoals al eerder gezegd, uiterst voorspelbaar. Soms geeft dat niet, als er maar vaart zit in het verhaal, of actie.
Vlees noch vis, kraak noch smaak.

De mondelinge confrontatie met de indianen in hun "native" taal vond ik erg lachwekkend, hoe aardig het ook is om indianen hun natuurlijke taal te laten spreken. Maar dat ik moest geloven dat de hoofdpersoon die taal ook moeiteloos kon verstaan, wilde er bij mij niet in.

Bij herziening valt deze toch wat tegen.
Een redelijke western uit de jaren 60, dat ook Raoul Walsh's laatste film was.
Wat me nu ineens opviel was dat er best veel overeenkomsten waren met Costner's Dances With Wolves


The screenplay for "A Distant Trumpet" by John Twist is based on the 1951 novel of the same name by Paul Horgan.
The screenplay for "Dances With Wolves" by Michael Blake is based on the 1988 novel he wrote of the same name (Dances with wolves)

het zou mij dus niet verbazen dat die Michael Blake een kopie had gelezen van A Distant Trumpet?