Spellbound (1945)

Opnieuw een zeer interessante film van Alfred Hitchcock. Beetje vreemd eigenlijk dat ik de parodie hierop 'High Anxiety' van Mel Brooks wel al had gezien, dus veel dingen kwamen best bekend voor. Het is toch weer een typische Hitchcock. Geweldige muziek en een ijzersterk verhaal. En erg spannend. Het begin was wel wat saai, maar je kan niet alles hebben.

De cast was voortreffelijk. Een prachtig duo Bergman en Peck (mijn oma was vroeger verliefd op hem:p Snap dat ook wel, zeer charismatische man). De overige cast is ook sterk, maar vallen een beetje in het geniep door de hoofdrolspelers.

Opnieuw de juiste muziek gekozen door HItchcock. Paste erg goed bij deze spannende film. Één van de meest mooie scene's, misschien eigenlijk wel de mooiste scene is de droom van Peck. Zag er erg goed uit.

4*

Trage start maar het einde was ongelooflijk goed en spannend. (mooi om te zien het eindshot van die revolver). Voorts een jonge Gregory Peck waar vele vrouwen op verliefd waren.

Ik was blij dat de BBC deze Hitchcock ging uitzenden, maar achteraf vond ik het nogal een teleurstelling. Niet alleen vond ik de muziek zeer storend (de te pas en te onpas aanzwellende violen hingen me al gauw de keel uit) maar ook het veelal geprezen acteerwerk was ik niet van onder de indruk. Met name Peck viel me zwaar tegen, zijn op commando opkomende herrinneringen en daarbij behorende onwel worden kwam op mij erg geforceerd en ongeloofwaardig over. En charismatisch? Nou, nee, in mijn optiek gewoon een knap koppie zonder verder ook maar enige uitstraling. Maar goed daar mag ik de man verder niet op afrekenen natuurlijk.

Gelukkig waren er wel enkele fraaie visuele vondsten, zoals de al eerder genoemde droom, maar bijvoorbeeld ook vrij in het begin die deuren die open gaan. Jammer genoeg staat daar dan weer een afgrijselijk neppe skie-afdaling tegenover. Ik val normaal nooit zo over dat soort gedateerde “special effects” maar dit werkte gewoon op de lachspieren terwijl het juist tot een climax moest leiden. Die was dan ook wel weer aardig gevonden, maar helaas werd de dramatische impact daarvan teniet gedaan doordat het moment werd afgeraffeld op een manier van “dan hebben we dat ook weer gehad” Jammer want de zoektocht naar dit gegeven was eigenlijk het enige wat me gedurende de film nog een beetje bij de les hield.

Spellbound

Zeer vermakelijke film die toch niet als een Hitchcock aanvoelt. Kan niet direct zeggen van "dat daar, daar gaan ze de mist in" maar volgens het boekje dat bij mijn dvd zat blijkt vooral Selznick, de producer, zijn stempel op de film hebben gezet en ligt het waarschijnlijk daar aan.

Er zitten weer een aantal memorabele stukken in waaronder de droomscène, die blijkbaar ook niet door Hitchcock zou zijn gefilmd, maar ook de plottwist op het einde die ik niet zag aankomen. Michael Chekhov (Brulov) is samen met het charismatische duo Peck en Bergman trouwens ook geweldig.

Wat ik ook spijtig vond was dat er geen gebruik van schaduwen wordt gemaakt wat Hitchcock toch wel kenmerkt. Ook zijn bekende close ups worden volgens mij maar één keer in de film gebruikt.

4*

Beetje wisselend tussen goed en matig vond ik dit. Het begin is even stroef, maar toen eenmaal het verhaal liep, vond ik het wel een aangename film over shrinks, psycho-analyse en dat soort dingen. Te uitleggerig soms, maar dat die fenomenen waren toch ook niet zo heel bekend toenterijd.
Die droom-sequentie van Dali was natuurlijk een verfrissende gave scene in een verder standaard thriller met wel een leuk twistje op het eind. Ik had alleen gehoopt als twist dat Peck zelf alsnog Dr. Edwardes bleek te zijn oid, maar ja dat zat er niet in. Wat me overigens tegenviel was de muziek. Wel meer films uit de jaren '40 en '50 hebben last van bombastisch getrompetter en zulks, maar hier viel die zeikerige melodie + het overdadige gezwel wel extra op.

Goeie ouwe hitchcock spanning die tijdens het slaapwandelen het niveau van psycho haalt. Ik zat zo in de film dat zelfs bij de hier gehekelde skiscene ik op het puntje van mn stoel zat.

Gregory is een welkome afwisseling op Steward. Vooral het 'droomdecor' van Salvador Dali is erg indrukwekkend