Short Cuts (1993)

Prachtige film waarin niet één of twee hoofdpersonages, maar twee dozijn. En voor zover ik weet de film die deze manier van vertellen introduceerde waarbij de losse verhaaltjes van de personages elkaar zijdelings passeren. Een film over het alledaagse leven waarbij kleine gebeurtenissen een grote impact kunnen hebben. Zeker wel aan de lange kant, maar de film kent een aantal sterke momenten zoals de monoloog van Jack Lemmon, de half-naakte scene met Julianne Moore en de confrontatie tussen het echtpaar en de bakker. Ook het acteerniveau van de voltallige cast ligt op een hoog niveau.

Andie Macdowell vind ik toch wel veruit de weakest link.

Voor de liefhebber een goedkope import versie van uit de UK

Play

Wordt in het PakketService aangeboden:
De Site >> MovieMeter pakketservice >> Short Cuts (1993)

Altman in dezelfde modus als in Nashville. Hij heeft altijd iets beschouwends en laat graag veel personages en verhalen door elkaar heen lopen, maar in Nashville en Short Cuts vindt dit zijn meest extreme vorm. Er wordt bijna geen enkel oordeel geveld over de personages en als dat toch gebeurt is het vooral sarcastisch. De bedoeling lijkt het ook niet zozeer te zijn om sympathie voor de karakters op te roepen, ze hebben dan ook meer slechte kanten dan je in de meeste films ziet. Maar het blijft altijd menselijk, begrijpelijk. Die afstandelijke aanpak in combinatie met juist die menselijkheid maakt dit voor mij ontroerender dan films die vaak wat emotioneler zijn. Dat heb ik wel meer, dat ik veel emotie haal uit films die de reputatie hebben afstandelijk te zijn. Wat mij betreft is dat geen zonde.

Daarbij gaat Short Cuts over de manier waarop alle mensen een wereld delen, een gegeven dat me enorm aanspreekt en dat soms ook wel eens in films behandelt wordt, maar voor Short Cuts kende ik eigenlijk maar één film die dit werkelijk bevredigend uitwerkte en dat was Nashville. Er zijn verder interessante pogingen gedaan, maar vaak eidnigt het in pretentieuze rommel als Crash of in films als Babel die zich bedienen van allerlei scenariotruukjes om dit duidelijk te maken. Short Cuts interconnectie van personages is zo sterk omdat het geen punt op zich lijkt te zijn. De karakters komen elkaar tegen en dat is alles.

Er zijn geen zwakke verhaallijnen hier, geen zwakke performances (zelfs niet van Tom Waits en Andy MacDowell, niet bepaald twee grote acteurs wat mij betreft), geen zwakke personages. Het scenario is briljant, al heb ik het gevoel dat de genialiteit hier meer te danken is aan de montage. Hoeveel van de stuctuur zou werkelijk gepland zijn? Het bevalt me dat de scènes vaak erg kort zijn, meer kleine snapshots dan volledig uitgespeelde momenten in veel gevallen (soms ook niet, zoals de centrale scène met Lemmons speech). Zelfs dat sommige personages bijna een uur lijken te verdwijnen voelt hier als een kracht aan. Robert Altman regisseert het alsof het niets is, maar weinig regisseurs zouden dit kunnen maken. Het enige wat me minder deed was het einde en dan vooral de aardbeving. Had geen impact op me, maar ergens vraag ik me nog af of dat ook de bedoeling was. Verder weer een meesterwerk van Altman.
4,5*

Als ik me de interviews uit die tijd herinner was het enige doel dat het begin (de helicopters) en het einde, de aardbeving, de enige dingen waren die alle personages tegelijk meemaakten. Daar werd alles met elkaar verbonden. Het is niet zo dat het speciaal "schokkend" moest zijn of een bepaalde impact moest uitstralen.

Ik kreeg deze film ooit getipt via het Top Tippers spel. Toen niet gevonden, maar nu wel de kans gehad om het te bekijken. De film zou in de stijl liggen van films als Magnolia of Crash. Dat kon toch niet slecht zijn? Tja...

De film mist de nodige sfeer. Of beter, goeie sfeer. Het is niet echt voor mij genieten om 3 uur naar een hoop slecht gezinde mensen te kijken. Het is wel drama, maar dit werkt eerder irriterend dan meeslepend. Ik mis ook de sterke montage die van de film iets flitsend kan maken. Het acteerwerk is niet echt geweldig en de verhaallijnen zijn net interessant genoeg. Enkele personages minder, een gedurfde montage en nog meer kruiden hadden de film toch beter gedaan.

Ik snap niet goed wat de hoge score is op MM en al helemaal niet waarom die in de top 250 zit. Maar smaken verschillen, dit is gewoon mijn ding niet. En ik moet zeggen dat de film wel erg verouderd overkomt.

Film met net zoveel leuke personages als nare personages. Nou om eerlijk te zijn overheersen de nare personages een beetje. Maar toch scoort deze film bovengemiddeld bij me, omdat hij toch 3 uur weet te boeien. Interessante studie van het leven in LA. Tom Waits en Peter Gallagher(Stormy Weathers ) stelen voor mij de show, terwijl Lili Taylor en Jennifer jason Leigh duidelijk de zwakke schakels zijn. Verder zijn Lemmon, McDormand, Robbins en Downey Jr. ook het noemen waard. Mooie filmervaring, maar wel once in a lifetime ben ik bang.

Wow wat een film zeg! Zeer vergelijkbaar met Magnolia, alleen vond ik deze stukken beter! De personages vond ik gewoon veel interessanter. Jammer van het vage einde, vooral met die moord en dan gelijk die aardbeving, was weer zon 'kikkerregen' momentje dus dat kost een halve punt, maar verder echt een topfilm!

Hallo Benelux; wakker worden!! Waarom wordt deze film hier niet op dvd met nl subs uitgebracht!?