From Here to Eternity (1953)

Film is verouderd op veel vlakken. De pikante relaties (met een getrouwde vrouw en met een hoertje), de expliciete vrijscene op het strand, een kritisch verhaal over het leger en de pesterijen (vrij mak allemaal hoor) stellen anno nu helemaal niets meer voor. Wat deze film de moeite waard maakt is in de eerste plaats de fantastische acteerprestaties; Lancaster en Clift zijn echt twee giganten.Kerr en Reed doen het niet onaardig, maar het zijn naast de twee genoemde hoofdrollen met name de bijrollen van mannen als Sinatra (valt me elke keer weer mee wat een prima acteur hij eigenlijk is) en Borgnine (zag een paar weken geleden Marty, wat een veelzijdig acteur eigenlijk) die het af maken.

Verder vond ik het een erg vermakelijke film. Er gebeurt genoeg aan dramatische ontwikkelingen, maar ik vond het lange tijd bijna een feelgood film. De muzikale intermezzo's, de boksscene, de poolscene, het samen stappen en dronken worden en veel meer. From Here To Eternity is m.i. vooral een film over vriendschap, respect en vasthouden aan je principes. Alle intriges vond ik niet onaardig, maar ondergeschikt. Eigenlijk is alles tot dedood van Sinatra gewoon luchtig. De sterke acteurs snappen hun personage prima, zijn goed op elkaar ingespeeld en de kijker wordt meegenomen in een vermakelijk kijkje achter de schermen bij het leger.

De kijker wordt in slaap gesust (en daarmee bedoel ik niet dat het saai wordt) en je bent al lang vergeten waar dit zich af speelt. Zo komt de aanval op Pearl Harbor min of meer nog als verrassing, net zoals de soldaten met wie je net anderhalf uur lang hebt meegeleefd. Sowieso zit de script goed in elkaar en is dit vooral erg degelijk. Iets te degelijk om echt goed te zijn, maar een kleine 4 sterren kan ik hier wel aan kwijt.