L'Amant (2004)

Hier ben ik best benieuwd naar, de nieuwe film van de regisseur van Vibrator.

Europese première op het Dejima Japanese Film Festival:

zaterdag 28 mei, 14.15 uur, Ketelhuis Amsterdam

Een redelijk amusante film, die vooral in het begin goed weet te boeien. Het is alleen een beetje jammer dat de fut er na verloop van tijd wat uit gaat en het allemaal niet zo boeiend meer is. Had er in ieder geval meer van verwacht. Niet zo sterk en memorabel als Hiroki's Vibrator, maar desondanks hier en daar nog best te doen.

3 sterren.

Triest lage score

Hiroki is zich langzaam aan het ontpoppen tot één van mijn kleine favorieten. Ook hier weer zet hij een prachtig drama neer. Stukje beter dan Vibrator, nog niet het niveau van It's Only Talk.

Sterke aan deze film is dat Hiroki personages weet te schetsen los van de vooroordelen en stigmas die je normaal vanuit het concept zou verwachten. Het uitgangspunt is redelijk amoreel te noemen (een meisje verkoopt zich als seksuele eigendom aan 3 mannen gedurende 1 jaar lang). Niet één keer wordt deze situatie uitgebuit om morele vraagstukken op te werpen of misbruikt om spanning in de vorm van illegaliteit te introduceren.

Hiroki bezigt het concept om de ontluikende persoonlijkheid van Hanako te schetsen. De band die ze na verloop van tijd krijgt met de drie heren is puur en oprecht. Hiroki veroordeelt dan ook op geen enkele momenten zijn personages, maar laat ze openbloeien en toont een viertal dat hecht naar elkaar toegroeit, van elkaar leert. Zelfs al was hun introductie niet "naar de zin van de maatschappij".

Eerlijk en mooi drama, dat gedragen wordt door een geweldig verloop en sterk acteerwerk van Ando en Taguchi. Ook leuk om Ren Osugi weer een keer in een serieuzere en grotere rol bezig te zien. Geweldig acteur als hij daar de kans toe krijgt. Verder zit het visueel ook erg goed (vooral op dat punt een stevige stap vooruit op Vibrator) met sterke shots en vaak mooie camerapans. De muziek is weinig aanwezig maar mooi en versterkt wanneer nodig (zoals tijdens de vuurwerkscene).

4 dik verdiende sterren. A-typisch, mooi en oprecht drama. Geen idee waarom dit nog niet eens de 3* haalt gemiddeld.

Reagerend op "afgekloven mannenfantasie". Film is gebaseerd op een gelijknamige manga getekend vóór jonge meisjes (shojo). Al weet ik natuurlijk niet wat Hiroki er precies mee gedaan heeft, ik vond dit stukje tekst uit een stuk over de film interessant:

"I think I can understand why the original manga was a cult hit amongst school girls. I remember the anger and listlessness I felt at that age: the fantasy of coldly and brutally objectifying one's own body (on one's own terms) would serve as a perfect form of rebellion against all the rules and moral codes of the adult world. (Of course, only in Japan could such fantasies be articulated in the mainstream without causing extreme outrage.) " bron

Een ander ziet er dan weer een "manga-based study of male impotence, both literal and figuratively" in.

Intrigerende, zij het wat ongemakkelijke film van Hiroki, mede ook door wat onduidelijke elementen in de film. Mijn zesde Hiroki. Erg jammer dat alleen zijn eerste drie films met ondertitels te bestellen zijn.

Mijn eerste Hiroki was Vibrator, waar ik zeer onder de indruk van was. Tokyo Gomi Onna vond ik minder, maar nog steeds onderhoudend.
L'Amant kon mij echter totaal niet bekoren, zonder twijfel een van de minste Japanse films die ik gezien heb. Het is mij niet helemaal duidelijk wat Hiroki hier wil overbrengen, hij zal neem ik aan wel een statement willen maken, maar mij ontging het. Het concept van coming of age/ ontluikende seksualiteit is al vaker en beter gedaan. Het verhaal gaat m.i. nooit dieper dan wat zich aan de oppervlakte afspeelt. De motieven van de karakters zijn me een raadsel, evenals hun gevoelens, waarnaar ik slechts kan raden. Erg hoog los zand-gehalte zonder emotionele of visuele 'redeeming values'.

Ik ben deze vooral gaan kijken vanwege de interessante poster. Ik kan het na afloop niet eens zijn met de post boven de mijne. Er is zeker emotie te vinden in de personages, en hoop zelfs, maar het zit onderhuids. Dat is juist iets dat me zo bevalt aan dit soort drama's. De relatie die de hoofdpersone met de drie mannen aangaat mag niet zo alledaags zijn, het voelt allemaal wel heel erg oprecht aan.

Visueel is de film vooral degelijk, maar niet echt heel erg mooi. De muziek was aardig, maar er had wat mij betreft niet in gezongen hoeven worden.

Al met al 3,5*.