Uncle Adolf (2005)

Die Britten moeten het eens afleren Duitsers te imiteren.

Kijk die Hitler nou eens... asjeblieft...

Met een fantastische uitzondering: Charlie Chaplin als de Great Dictator.

Ken Stott zet een goede Adolf neer en de film laat ons kennis maken met de periode van Adolf met zijn nicht Geli Raubal en Eva Braun die dit jaloers gade sloeg.
Prima vertolkingen over een hoofdstuk uit het leven van Adolf Hitler.

Best aardig verhaal. Lage score verbaast me iets. Moest wel even wennen aan de Engels sprekende Hitler.

Een Engels sprekende Hitler went inderdaad niet. Het verhaal vond ik wel een beetje magertjes.

Dit is wel een zeer slechte film, vooral omdat het niet met de werkelijkheid overeen komt.
Ik ken de geschiedenis van Hitler's liefdesleven zeer goed, zijn ganse levensloop trouwens, dus ook wat er is gebeurd tussen hem en zijn nichtje Geli Raubel, en hoewel hij gek van haar was, om mag zeggen verliefd op haar was, klopt niet alles wat er in deze film wordt getoond.
Ook de relatie met Eva Braun wordt totaal verkeerd weergegeven.
Om dan nog maar niet te spreken over de situatie in de Fuhrerbunker, waar amper iets van klopt wat hier wordt getoond.
Eén voorbeeld, Magda Goebbels smeekt haar man Joseph Goebbels op het einde om een vliegtuig om samen met haar gezin uit de bunker te ontsnappen. Magda Goebbels is naar de bunker gekomen om samen met de Fuhrer te sterven en ze zou daar zelfs haar kinderen voor ombrengen, wat ze dus ook daadwerkelijk heeft gedaan, van vluchten is nooit sprake geweest zoals in deze prent wordt verteld.
Ik zou hier nog een heleboel fouten kunnen noteren, maar aan jullie om dat zelf te ontdekken.
Een halve ster geef ik deze slechte film, alleen om de toch wel goede gelijkenis van Ken Scott met de echte Hitler, alleen het uiterlijke dan... want een goede Hitler neerzetten kan alleen als je Duits spreekt!!!

De rol van de hoofdrolspeler als Hitler vond ik niet overtuigend.
Ja een Engels sprekende Hitler, het blijft toch wennen.
Aardig verhaal, dat wel, goede rol nichtje Gebi, maar een goed spelende Hitler, nee dat niet.
De decors en entourage vind ik ook maar matig van kwaliteit.

Een fascinerende film waarin Ken Stott schittert in de rol van Adolf Hitler, zo realistisch zoals hij hem neerzet als een hysterische psychopaat met perverse trekken en volkomen onberekenbaar: het ene moment charmant en humoristisch, het andere moment woedend en meedogenloos met een wens tot totale controle, elke vorm van tegenstand of de dreiging ervan wordt direct de kop ingedrukt, dat zien we ook diverse keren in deze film met schokkende voorbeelden. De manier waarop Hitler de relatie opbouwt met zijn wulpse en naar aandacht snakkende nicht staat centraal in deze film, dat is echt ontluisterend en geeft een perfect beeld van de ultiem zieke geest van Hitler, werkelijk weerzinwekkend. Ik vind het erg goed gespeeld door Christine Tremarco, dat afwisselen van passie en walging, van zekerheid en onzekerheid, even triest als boeiend om te zien. Ook de omgang met de andere nazi’s en zijn rol als demagoog met zijn super theatrale speeches komen goed uit de verf, steeds minder ging ik me storen aan het Engels als voertaal en steeds meer ging Ken Stott eruit zien als Adolf Hitler. Het wisselen van de twee tijdperken (1929-1932 en de nadagen van 1945) is een goede vondst, geeft wat extra dramatiek en dynamiek aan het geheel. Het slot in de bunker is kippenvel en een sterke afsluiting van een zeer boeiende film met overtuigend acteerwerk.

Het leukste comment sinds tijden.