The Punisher (1989)

Stripachtige actiefilm, is dan ook gebaseerd op een Marvel-comic. Lundgren is natuurlijk een vreselijk acteur, maar Louis Gossett en Jeroen Krabbe weten met hun spel het geheel toch nog aardig op te krikken. Weinig bijzonders, dertien in dozijn actie. Voor de echte liefhebbers van dit soort films.

grappige en neppe geluiden als iemand neergestoken wordt, maar ik vond het toch wel een best redelijke film

Houterige Dolph Lungren moord er stevig op los.
Non stop slachtpartijen,je raakt er op gegeven moment behoorlijk afgestompt van.
Een goede rol van Jeroen Krabbe als kille crimineel.

3*

Veel betere film als de vorige punisher, dolph is weer lekker op dreef in deze film.

welke vorige punisher, deze is de 1e versie en die vind ik al niet best.

Ik bedoelde eigenlijk degene met john Travolta.

Geweldige film!! Ik ga hem zeker nog een keer kijken. Jullie ook.

Een leuke aktiefilm

Persoonlijk vond ik deze verfilming van de Malver strip, beter dan de versie uit 2004. Dolph Lundgren is geknipt voor de rol van de wraakzuchtige vigilante, die een 1 mansoorlog voert tegenover de onderwereld, waaronder 'onze'Jeroen Krabe die een goede rol neerzet als Maffia baas. Het is een lekkere harde actie rit, die geen moment verveeld.

De cultgeoriënteerde website Arrow In The Head oppert bij wijze van geestigheid dat deze eerste filmversie van The Punisher beter af was met de titel: "50 verschillende manieren om uw crimineel te vermoorden". Een fijne opmerking die de nagel op de kop slaat, want dit brute geweldstoneel lijkt inderdaad een beetje op een verfilmd handboek voor vigilantes. Gansters worden opgehangen, naar beneden gegooid, doorboord, opgeblazen en op allerlei diverse werkwijzen gestoken of beschoten met een wapenassortiment waar Al Qaida nog niet aan kan tippen.

De aanzienlijke variëteit is dan ook de belangrijkste troefkaart die reeds van bij het heftige begin gretig uitgespeeld wordt, welke samen met een statement-zettende explosie en een mythische interactie met forse persaandacht een sfeerrijke aftrap weet te maken.

Volgens geruchten hadden ze eigenlijk Michael Paré gewild voor de rol van Punisher, maar die had waarschijnlijk geen tijd om in b-films te spelen dus namen ze Dolp Lundgren en verfde men zijn haar zwart en dan zie je het verschil niet. Jammer dat Dolph Lundgren met zwart haar er een beetje stom uitziet, en de helft van de tijd zit hij met een bezweet gelaat en verdwaasde ogen te kijken waardoor hij al helemaal meer wegheeft van een dolgedraaide junkie dan iets anders.

De wervelende shots van de New Yorkse rioolgangen (Punisher’s schuilplaats) op een mijmerende voice over van Dolphie is bij momenten geslaagd, maar bij momenten ook om naar de WC te rennen van miserie. Zeker wanneer we uitkomen op zijn blote reet tussen een boel kaarsen is een beeld die ik niet had hoeven zien, en een jeugdtrauma die ik niet had moeten hebben.

Desalniettemin heeft de prent heel wat kwaliteiten. Naast een sterk begin zoals gezegd, scoort men met enkele plezante oneliners, een mooie editing en vooral een bijzonder onderhoudend aanbod aan ruwe, stijlvol omkaderde actiescenes. Van een originele aanval vanuit een luchtkoker tot een fraaie schietpartij in een vervallen funhouse inclusief royaal gebruik van omgevingsfactoren, qua leuke cinematografisch interessante ideeën zit het hier absoluut snor. Jeroen Krabbé toon zich nogmaals erg verdienstelijk als blauwprint van een slechterik, en de machtsstrijd met de Japanese maffia brengt in dit verlengde amusante plotverwikkelingen met zich mee.

Wie deze eerste Punisher-film nog niet gezien heeft of een (nieuwe) kans wil geven let overigens best goed op de uitgave, want gezien de hoge gewelddadigheidsfactor was en zijn er heel wat gecensureerde versies op de markt hetgeen in dit genre nogal nefast is.

Wat mij betreft een heel behoorlijke actiefilm in elk geval, waarbij de enige censurering had mogen gebeuren op enkele iets te zwaarmoedige passages, en de bilspleet van Dolph Lundgren.


3,5*