Squid and the Whale, The (2005)

Wat jammer dat het al naar een dergelijke van 75 minuten gedaan is. Zit je net in de film verschijnt de aftiteling al. Het is zeker geen onaardige film, niet de hoogvlieger waar de filmbladen toentertijd overschreven. Je merkt meteen dat Wes Anderson hier als producent in meespeelt. Hoe hij met familie omgaat in zijn films is onontkoombaar. De film begint meteen lekker scherp van wal met een tenniswedstrijd tussen de familieleden. Je merkt al dat de camera een vreemde positie inneemt. Het ene moment is hij er puur alleen om te observeren en ander moment lokt hij je naar binnen in het gezin om medelijden te krijgen met de vader dan weer de moeder en zo weer één van de zoons. Het maakt ook niet uit maar wat ik leuk vond aan de film was het feit dat de intellectuelen hier een beetje in de zeik werden genomen. De regisseur wil hier en daar een satire zijn en dan weer een komedie om vervolgens af te sluiten als een ietwat treurig drama met kleine letters. Misschien is het probleem met de film dat Noah Baumbach niet geheel wist op welke personage hij zijn geld in moest zetten. Want zo lijkt het excuus dat niemand perfect is en dat we allemaal mensen zijn. Verder zijn niet al personages even goed uitgewerkt de frustratie van de kleinste bijvoorbeeld komt maar schaars aanbod tegenover zijn broer. Het acteerwerk was behoorlijk fijn vooral Jeff Daniels laat een sterk stukje acteerwerk zien. Degene waar ik het meest om moest lachen was William Baldwin met zijn Brother-groet. Dus een fijne film die hier en daar wat steken laat vallen maar door het acteerwerk naar een hoger plan wordt gebracht.

prachtige film met prachtige acteurs! ontroerend en grappig. Laura Linney was al een favourite van mij, en laat weer blijken dat ze het waard is! juweeltje,,,, 4,5

Zeer verrast door deze fantastische film,,, heb me erg vermaakt, geweldige dialogen tussen vader en zoons,,,

Ohw ja, deze is vorig jaar op TV geweest.
Ik kan me nog herinneren dat ik dit een erg goede film vond.
Voorlopig geef ik een 4, misschien bij een nieuwe kijkbeurt nog meer.

Aangename speelduur, maar overall weinig indrukwekkend.

Paar sterke momenten – “I wish you didn’t have so many freckles on your face” – hoewel die tegelijkertijd aangeven dat er in gezeten had. Personages die bijtend noch grappig genoeg zijn, en slechts af en toe sterk uit de hoek komen. Te weinig in ieder geval.

De bijpersonages lopen er wat verdwaald bij. Die tennisleraar, die psycholoog, maar vooral Anna Paquin als studente die iets met haar leraar aanknoopt. Eigenlijk heeft ze gewoon haar rol uit 25th Hour dunnetjes overgedaan. Ze heeft een fijne uitstraling, en het is dan ook geen ramp haar te moeten aanschouwen, maar gezien de korte speelduur had de focus misschien iets meer op andere dingen moeten liggen. Immers, het enige wat ze de kijker van haar rol leert is “zo vader, zo zoon”. En dát bleek al uit andere dingen, derhalve: overbodige beeldvulling. Maakt het ook wat minder subtiel allemaal.

Na afloop van de film had ik niet het idee een perfect ten einde gebracht verhaal te hebben gezien. Dat geldt trouwens ook voor de personages. Ik herinner me een walvis en een inktvis als een of andere apotheose, maar van de meeste personages kan ik nu al niet meer navertellen hoe hun laatste scène was.

Daar had ik overigens geen grote behoefte aan, en het doet me dan ook denken aan die mensen waarvan het leuk is om een kort gesprekje mee te hebben, zolang er geen sprake hoeft te zijn van echte kennismaking. Dan wordt het pas vervelend.

Visueel stelt de film weinig voor en de soundtrack is ronduit slecht. Zelfs het enige mooie nummer werkt niet door het én brak te coveren, én te verdelen over meerdere scènes. Hoeveel impact kan je maken als je een nummer in stukjes hakt en dan die stukjes met pauzes tussendoor af gaat spelen? Niet veel.

1.5*

Goede Komedie/Drama, zeker. De film had voor mij beter naar een kant kunnen doorslaan. Evenwicht tussen Komedie/Drama is erg leuk, maar het maakt het voor mij net iets leuker als de balans doorslaat naar een genre.
De film had dus OF nog veel scherper, cynischer en harder gemogen, OF veel deprimerender, somberder, triester, met een grappig ondertoontje. Nu valt alles er een beetje tussenin.
3.5*

Lichtelijk wrange en daardoor vaak humoristische film over de incompetentie van ouders om een stabiele basis te vormen voor de kids en de stempel die dat op ieders leven drukt. Tempo en humor deden me direct aan Anderson denken, niet zo gek dus dat hij één van de producers is. Vond vooral aan het begin dat de film een best bijzondere flow had, waarbij scenes terloops werden afgebroken en zo een fijne stream ontstond. Film neemt zichzelf nergens enorm serieus, maar weet wel op de juiste momenten wat minder gezapig te worden en een snaar te raken. Personages zijn weer heerlijk 'op zoek'. Erg fijne rol van Jeff Daniels, die overtuigend een getormenteerde schrijver neerzet. Minder wrang als een Solondz, wat netter vooral, maar draagt hierdoor juist wel een fijne sfeer met zich mee.

Baumbach heeft wel ballen. Ja, érg fijne tragikomedie van deze regisseur en schrijver die duidelijk lef heeft, gezien een aantal dialogen en gebeurtenissen. Een beetje Mendes (American Beauty) en wat Solondz (Happiness). Toch ook wel weer heel anders.

Deze The Squid an the Whale draait vooral om het ''vader-zoon'' gebeuren tussen Bernard, geweldig gespeeld door Jeff Daniels en Walt, een uitstekend gecaste Eisenberg, die ik eigenlijk alleen maar ken van een aantal recente films. Ondanks dat moeder Joan en jongste zoon Frank er maar wat ''bijhangen'' en hun personages én verhalen te weinig tijd krijgen om zich te ontwikkelen binnen het tragische gebeuren wil ik toch niet negatief zijn over hoe Baumbach hun - vooral Frank - heeft geschreven en heeft geprestenteerd in deze film. Wederom klasse casting, maar Frank is ook het grootste plupunt als het op de komedie kant van deze film aankomt. Hij zuipt als een 50-jarige alcoholist, vloekt alles bijelkaar en houdt er nogal wat eigenaardige gewoontes op na, op zijn school. Baumbach gaat niet zover als een Solondz, maar ook hier toont hij zeker genoeg lef. De kleine Frank die zich overal in school loopt te rukken en vervolgens zijn sperma over boeken of boekenkastjes heensmeert. Ondanks dat het een ernstige situatie betreft waar Frank zich in bevindt met de scheiding van z'n ouders heb ik hartelijk kunnen lachen om dit soort dingen, vooral om het gevloek, maar dan ook weer om de ''brothers'' van Baldwin. Weinig toevoegende, maar leuk geschreven personage toch weer.

Het had eigenlijk wel wat langer mogen duren. Moeder en jongste zoon komen zo - met deze amper 80 minuten - niet érg goed uit de verf, maar oké, dat is dan niet anders. Opzich ook niet erg, deze manier van aanpakken. Eigenlijke hoofdpersoon is Walt, die als 16-jarige zo als zijn vader wil zijn en ook doet wat zijn vader zegt. Het kon niet missen dat Walt er op een gegeven moment achter zou komen dat zijn vader helemaal niet zo'n goed voorbeeld was. Bernard zegt bijvoorbeeld ''in zijn toestand'' dat z'n zoon het niet bij één meisje moet houden, iets wat vooral de nodige gevolgen heeft. Leuke rol voor Paquin, die gewild is door zowel vader en zoon. Zodra zoon doorheeft dat Pa (''put me in your mouth'' ) aanpapt met de 20-jarige die hij ook wil is het afgelopen. Best wel pijnlijk en sterk coming of age moment in de film, want zijn eerdere vriendin hoorde gewoon bij hem. Damn die Bernard, zadel even iemand anders met je problemen op. Vooral ook leuk (soms bij het vervelende af, maar nog steeds gepast en leuk) hoe Walt zijn pa wil zijn, met z'n intellectuele praatjes en stoere verhalen over schrijvers en boeken, zélfs tegen het meisje waar hij wat mee krijgt.

Het tijdsbeeld van Brooklyn in 1986 wordt prima geschetst. Het camerawerk, ondanks het feit dat handgehouden geschoten is valt aardig in de smaak. Ik ben daar totaal geen fan van, maar het ''schokkerige'' blijft gelukkig beperkt. Vooral ook erg leuk geschreven alles, Baumbach komt een paar keer verrassend uit de hoek met bijv. een ''ik wou dat je minder pukkels had''. Ja, het blijven toch een stelletje vreemde (bijna bizarre) gasten bijelkaar. Maar het levert wel een erg leuke film op.

Whoow, ik voelde me terug als een tiener tijdens't kijken naar deze film,
met al die gevoelens van verwarring en onzekerheid over jezelf.
Gelukkig verdwijnen die grotendeels als je volwassen wordt (30+) en min of meer weet wat je interesseert en écht wil in't leven.

7,5/10
In't begin nogal onsamenhangend maar eens je meevoelt met de personages wordt het echt goed.

De knappe muziek is ook't vermelden waard. Er was zelfs een song bij van "Pink Floyd"

Mooie kleine drama film, kon er eigenlijk ook maar weinig comedy in ontdekken, de film keek wel lekker weg maar dat komt denk ik vooral door de korte speelduur.
Deze film geeft juist perfect de menselijke gevoelens weer, ieder personage heeft wel zijn of haar problemen en dan heb je natuurlijk ook de scheiding nog, wat voor alle hoofdpersonages een grote omkeer in hun leven is.
Wist al dat acteurs als Jeff Daniels & William Baldwin erg sterk waren, maar ook de wat jongere acteurs die de 2 zonen spelen waren erg goed en indrukwekkend!
Wel jammer is dat sommige personages zoals dat van William Baldwin en de jongste zoon niet erg diep zijn uitgewerkt.
Wel een positief iets en vooral een gedurfd iets was de manier van filmen, meer dan 3 kwart van de film lijkt wel gewoon uit de hand gefilmd te zijn en er zijn maar weinig camera standaarden gebruikt.
Kortom een klein drama filmpje die hier en daar een paar kleine steekjes liet vallen maar nog steeds de moeite meer dan waard is geworden!
4 sterren.