The Propaganda Game (2015)

Boeiend.

Het ergste wat je kan verwachten van een Westerse docu over Noord-Korea en het hele propaganda gebeuren is dat ze olie op het vuur doet. Het omgekeerde is waarschijnlijk ook niet even koscher, al is dat qua uitgangspunt toch al iets interessanter, aangezien het ons dan ten minste een soort van spiegel probeert voor te houden.

Maar Longoria pakt het slimmer aan. Hij beseft dat de propaganda rond en over het land niet eenzijdig is, en bekijkt net het contrast tussen de visies van beide landen. Wie hoopt op een lijst feitelijkheden komt echter bedrogen uit, The Propaganda Game is niet zozeer informatief, wel illustratief. Longoria geeft beide kampen eigenlijk een podium om het zelf uit te vechten.

Enerzijds worden we door Noord-Korea geloodst door een ingeweken Spanjaard die het land met veel verve verdedigd, anderzijds komen er een aantal Westerse meningen en visies voorbij. Wat daarbij dan vooral opvalt is dat iedereen wel z'n eigen agenda heeft en vooral spreekt vanuit een voorgedefinieerde visie.

Het is dan ook niet zozeer een docu over Noord-Korea, wel over de Westerse visie op de rest van de wereld en hoe doordrongen het Westen zelf is van propaganda. Toegegeven, iets subtieler dan gephotoshopte fotos en staatsonderwijs, maar eigenlijk niet eens zoveel. Illustratief vond ik vooral de beelden van de dood van Kim Jung-Il. Het oogt allicht vreemd dat het halve land weelderig huilend en vol in rouw op straat staat als hun dictator sterft, maar ik zag laatst nog wat beelden van Michael Jackson's overlijden en eerlijk waar, zoek de verschillen.

Niet dat je van deze docu wegloopt met het idee dat Noord-Korea the place to be is, het is duidelijk dat er vanalles schort aan het land, maar de wilde verhalen die hier vaak de ronde doen (veelal ontstaan op het internet en klakkeloos overgenomen door de media, die maar al te graag uitpakken met een freak-show rond Noord-Korea) zijn al even ridicuul.

Geslaagde docu wat mij betreft.

3.5*

Klinkt goed. Op de lijst.

Toch weer hetzelfde rondje objecten die we al vele malen hebben gezien in verscheidene docu's. De kermis, hoofdstad, metro en het beeld van de grote leider

Maar toch....altijd weer boeiend dat noord korea! Wel weer interessant uitgediept te zien hoe de propaganda machine van zowel nk als usa de (gewenste) situatie in stand houdt. Niemand zit inmers te wachten op een bevrijd noord korea.

Prima documentaire. Het is gemaakt in wat ik een zeer prettige stijl vind, en zoals je die ook terugvindt in de documentairereeks Langs de Oevers van de Yangtze die recent op de NPO was, namelijk die van de commentaarloze observatie. Noord-Korea, en vooral ook de verhalen die zij produceren en die wij produceren, worden aan de kijker getoond en daar moet je zelf maar wat van maken. Zo heb ik ze het liefst.

Maker Alvaro Longoria worstelt met dit onderwerp. Het land Noord-Korea lijkt ook zo ongrijpbaar en niet te snappen, echt een compleet andere cultuur. Hij wordt dan ook niet geholpen als zijn landgenoot Alejandro (die een belangrijke Noord-Koreaanse overheidsfunctie heeft) hem de hele reis begeleidt en zelf ook behoorlijk gehersenspoeld lijkt: "Kijk hoe mooi en netjes alles bij 'ons' eruit ziet. Alle andere landen, de VS in het bijzonder, deugen totaal niet."

Verwacht geen armoeige boel en schrijnende toestanden, het lijkt alsof het eigenlijk allemaal prima loopt in Noord-Korea. Iedereen is vrolijk, er zijn leuke kermissen, waterparken en niemand lijdt aan honger. Terecht wordt de freakachtige fake news-journalistiek uit het buitenland aan de kaak gesteld. Het land is zo in zichzelf gekeerd dat de meest bizarre dingen lijken te gebeuren in dat land, terwijl dat ogenschijnlijk meevalt. Ik kan me wel voorstellen dat er veel verzonnen wordt, maar goed Noord-Korea roept dat ook wel een beetje over zichzelf af met dat spastische beleid om alles wat uit het buitenland komt zo veel mogelijk te verbieden.

Longoria weet uiteindelijk wel de nuance te vinden en plaatst wat kanttekeningen, zeker na een ietwat vreemde gekunstelde kerkdienst. Ook merkt ie wat westerse producten zoals HP en Coca Cola. Toch vreemd denkt ie... Anyway, niet helemaal gebalanceerd deze docu denk ik. Een redelijk gedeelte scenes leek toch geregisseerd als je dat vergelijkt met de eerder dit jaar uitgezonden docu van de Belgische Tom Waes. Die had meer te maken met schichtige Koreanen en kreeg minder gemakkelijk dingen voor elkaar. Ik denk dat Longoria net een tikkeltje teveel beïnvloed is door zijn reisgenoot Alejandro in deze Propaganda Game .