An American Werewolf in London (1981)

Voor zulke kritieken een te laag cijfer

Gevoelskwestie, en ben nogal streng denk ik.

Aardige film, heb mij wel vermaakt.

Remember the Alamo

Een tijd geleden was ik sinds lang weer eens wat grabbelen in de 5 voor 10 euro actie in de Free Record Shop en vond ik mezelf opeens met deze film in mijn handen. De titel kwam me vaag bekend voor maar meer ook niet. John Landis was al helemaal een zwart gat maar het kwam goed uit dat ik 4 andere films vond die ik ook wel zag zitten. Toch had An American Werewolf in London precies een grote aantrekkingskracht op mij want normaal duurt het altijd vrij lang eer ik een nieuwe DVD kijk, vraag me niet waarom. Een paar dagen geleden tijdens volle maan (puur toevallig trouwens) opgezet.

En ik heb me rot geamuseerd. An American Werewolf is een film die ondertussen al meer dan 30 jaar oud is maar de effecten zijn wel van de beste weerwolf effecten die ik ooit in een film heb gezien. De transformatie van David is geniaal gedaan en ziet er echt heerlijk uit. Ik blijf erbij dat dit er echt 10x zo goed uitziet als de digitale crap die ze tegenwoordig bovenhalen om het minste van effecten te laten zien. Het is ietwat jammer dat het design van de wolf naar het einde toe zelf onderuit wordt gehaald door de makers. Wanneer de film aan zijn climax in het steegje komt, had ik meer de indruk dat ik naar een hond met een ingedeukte kop was aan het kijken dan naar een weerwolf. Beetje zonde maar het is vooral het eerste deel van de film dat echt ontzettend goed in elkaar zit. De dreiging van het kleine stadje, de pikdonkere nacht, de beklemmende sfeer, de pub, ... Gewoon heerlijk om naar te kijken. Maar het zijn echt de effecten die er eigenlijk met kop en schouders bovenuit steken. Sowieso steekt de film wel vol met een aantal leuke vondsten (zowel qua plot met Jack die terug tevoorschijn komt als ontbindend lijk maar ook qua sfeerschepping met een erg geslaagde aanval in de metro) maar dat het zo goed had kunnen zijn, dat had ik niet verwacht. Het blijft alleen jammer dat Landis dit niet geheel kan vasthouden en naar het einde toe een beetje zijn touch verliest.

Ik ben altijd wel te vinden voor van die weerwolf films. Ik heb geen idee waarom maar ze hebben altijd wel een zekere fascinatie op mij gehad en in dat opzicht is An American Werewolf in London wel een erg aangename film geworden. Vooral omdat er niet voor het traditionele alles komt goed einde is gekozen. De relatie tussen David en Alex is mooi om naar te kijken maar je voelt gewoon aan dat het niet kan werken. Gelukkig komt er dan ook niet één of andere slimme dokter langs met het anti-weerwolven middeltje waardoor ze lang en gelukkig leven. Neen, verre van zelfs. David gaat op een complete rampage en met een paar geweerschoten is de relatie gedaan. Niet meer, niet minder maar wel een erg goede zet van Landis die naast de regie ook het script schreef. Hij weet trouwens ook wel een lekkere mix tussen beklemmende scènes en wat zwarte humor er in te steken. Dit wordt natuurlijk ook wel uitstekend neergezet door de cast. Ik kan me niet herinneren dat ik David Naughton ooit in iets anders heb gezien maar hij doet het hier wel erg goed. Een grapje hier en daar maar hij gaat vooral op een geloofwaardige manier om met heel het weerwolven probleem, al is dat op zich dan weer te wijten aan zijn uitstekende tegenspeelster in de vorm van Jenny Agutter. Een vrouw met een enorm grote aantrekkingskracht. Vraag me af waarom want zo'n knappe is het niet perse maar ze geeft precies een extra niveau aan de relatie tussen haar personage en David.

Een aantal geniale scènes, een fantastisch begin en een sfeer om u tegen te zeggen. Ik begin al te denken dat ik de film eigenlijk meer zou moeten geven maar dat zal hoogstwaarschijnlijk met een herziening wel gebeuren. An American Werewolf in London is een klassieker van de bovenste plank, al is het maar voor de uitstekende make-up effecten.

4*

Evenals Metalfist deze laatst voor een belachelijk lage prijs gekocht bij de Free Record Shop en ik ben zeker niet teleurgesteld.

Heel vermakelijk filmpje. Het begin in de pub is uiterst sfeervol in beeld gebracht. Hoogtepunt van de film is zonder twijfel de transformatiescéne van David. Ook de geest van Jack die steeds verder aftakelt is geweldig vormgegeven. Ook de nachtmerries van David met de zombies vond ik een leuke toevoeging. Er zijn echter wel wat zwakkere kanten met als voornaamste punt dat het uiterlijk van de weerwolf het ene moment een klassieke weerwolf op 2 poten lijkt en het volgende moment weer een grote hond. Verder vond ik het einde ook wel vrij abrupt.

Een sfeervolle en vermakelijke horrorklassieker met enkele minpuntjes. Zeer ruime 7.

Deze film heb ik in 1982 in Canada gezien toen ik op vakantie was bij mijn oom en tante. Toen vond ik het al een goede film alleen verstond ik er bitter weinig van omdat ik als 11 jarige de Engelse taal onmachtig was. Vandaag heb ik na 30 jaar de film weer eens weerzien en ik moet zeggen dat de film me nog steeds goed is bevallen. Eerlijk gezegd kon ik me na 30 jaar er nog maar weinig van herinneren waardoor het vrijwel allemaal nieuw leek. Het begin van de film is zeer goed en leuk (met name gedeelte in de café), daarna zakt de film iets weg en wordt het ook wat onnozel (de nazi zombie droom sloeg bijvoorbeeld nergens op). In de laatste 30-35 minuten komt de film eigenlijk pas echt goed op gang en wordt het echt genieten. Zeker de transformatie naar weerwolf was zeer fraai gedaan en ook het gedeelte in de porno bioscoop was zeer leuk en goed. Het einde was misschien wel iets te abrupt maar de muziek direct daarna was best komisch gedaan. De cast deed het trouwens best goed (en ook leuk) en dan met name David Naughton als David Kessler alias de weerwolf. Het was ook leuk om de fraaie Jenny Agutter weer eens terug te zien (ik kende haar nog van de film "Logan's Run"). Hoewel de film inmiddels wat gedateerd is blijft het nog altijd een prima horror/komedie en zag het er ook nog best fraai uit.

Erg vermakelijke weerwolf film.

Niet een van mijn meest favoriete (sub) genres, het weerwolf genre. Toch is ''An American Werewolf in London'' een erge meevaller.

Het begint lekker, en na een korte tijd heeft een weerwolf al zijn eerste slachtoffer gevonden, David's vriend Jack heeft namelijk al snel het loodje gelegd.
Daarna volgen we David z'n verhaal na de aanval. De ziekenhuisscene''s zijn niet de meest interessante maar zijn zeker niet saai. Zeker niet omdat hij af en toe van die weirde dromen heeft. De meest hillarische was die ene waarin die nazi-zombies hem en z'n hele familie afslachten.

De transformatie ziet er (zeker voor een film uit 81) onwijs goed uit. Niet alleen de weerwolf ziet er uitstekend uit. Ook onder andere ''Jack'' als een ondood rottend lijk ziet er onwijs leuk uit. Die scene waar ze in die porno bioscoop zitten is geniaal. Ook de scene die daar op volgt ''de chaos scene'' is erg goed.

Erg leuke weerwolf film die er het maximale uit weet te halen (als ik een weerwolf fan was gewees, was de score waarschijnlijk nog hoger geweest.)

Hmm, dat stuk waar ze buiten aan het lopen zijn en de wolf horen huilen en ze hardop afvragen wat het is, komt mij erg bekend voor. Volgens mij komt het ook in een andere film voor, maar ik kan niet zeggen welke. Is er iemand die kan helpen?

Ik zou het niet weten. Probeer het ook hier eens: Film >> Algemeen >> Ik zoek... een filmtitel.

leuke film, maar abrupt einde.

Eentje uit Memory Lane die het nog verdomd goed doet. Vrij veel van dit soort filmpjes uit deze periode die ik anno nu hooguit schattig vind, deze komt een stuk verder. Beetje koddig, misschien hier en daar ook wat knullig, maar daardoor een luchtig sfeertje en dat past prima. Weerwolven blijven per slot van rekening vaak maar malle beesten.

East Proctor en de pub zijn ideale locaties om het op te starten, waarna Landis steeds hoger scoort op afzonderlijke scènes. De nachtmerries (zeker die met de nazi's is hilarisch), de dierentuin en zelfs een lullig intermezzootje als die van een partijtje darts op TV is lachen. De London Underground is om andere redenen weer vrij sterk en de transformatie, nou ja, hulde.

CCR's Bad Moon Rising is hier natuurlijk helemaal op z'n plaats, zoals de hele soundtrack bestaat uit liedjes met de maan in hun titel. Leuke bijzonderheid, maar echt bijzonder wordt het wanneer het spul in een bioscoopje terecht komt, iemand op het witte doek wat zegt en hoe Landis z'n film besluit. Zeker dat laatste verdient een dikke pluim.