Shadows and Fog (1992)

De minste Allen die ik tot nu toe gezien heb. Het grootste deel van de film haalt hij wel zijn normale niveau, maar op het eind maakt hij zich er te gemakkelijk vanaf. 2,5*

Min of meer Woody Allens komische versie van The Trial en een van de mooist vormgegeven Allen films.
De titel geeft al aan wat je kunt verwachten. De film heeft een Europese uitstraling en doet soms zelfs aan Fellini denken, maar dat zal voornamelijk ook door het circus komen.
De film zit vol leuke bijrollen; met name de hoeren zijn grappige types; Kathy Bates en Jodie Foster genieten van hun rol.
John Malkovich excelleert weer in zijn spraakgebrek en in zijn maffe voorkomen. Woody Allen heeft in de film een ander montuur, waardoor zijn angstige muizenogen nog meer opvallen. Goed gekozen.

Een van de meest ondergewaardeerde Allen films. Misschien niet geheel geschikt voor een eerste kennismaking met Allen, maar voor zn fans is dit toch zeker een uiterst genietbare film. Gooi Woody's eigen werk, Kafka (met name Der Prozess), Fritz Lang & F.W. Murnau, en inderdaad zelfs een scheutje Fellini in de blender en Shadows and Fog is het resultaat. 4*

Ja, ik heb met deze dus wel het eerste keer Woody Allen leren kennen en het is mij inderdaad niet zo goed bevallen. Alles was zo saai, en het verhaal leidt nergens naar.
De bijrollen waren inderdaad wel leuk maar dat is het dan ook wel.
toch nog 2.5* voor een paar leuke bijrollen en een paar leuke scenes(voornamelijk bij de hoeren)

Een heel aparte Woody Allen film, zoals ik hem nog niet kende (na ongeveer 20 films van hem gezien te hebben).
Op zich een sfeervolle film als ware ik in de jaren 50 in een luguber mistig stadje, alwaar een moordenaar ronddwaalt. Dat is zeer treffend door Allen neergezet. Maar het wordt nooit een echte thriller (is ook niet de bedoeling, dacht ik) en humor is er gelukkig ook in aanwezig. Het is niet een film die ik snel voor de tweede keer wil zien, maar wel na verloop van tijd.
Mia Farrow speelt een heerlijke rol, gelukkig maar anders was de film voor mij minder interessant.
Zeker niet behorende tot de betere films van Woody Allen, maar altijd nog de moeite waard.
Een 3.5*

Volgens mij behoort deze film tot het genre: Film Noir

Gisteravond weer gekeken en ik moet zeggen, hij is briljant!
Ik verhoog mijn stem naar 4.0*

Mooie poster.

Het probleem van deze 'komedie' is dat ie niet grappig is. Woody Allen irriteert ontzettend, bah bah.

Mooie ode aan de expressionistische zwart-wit films van weleer. En ook aan de Dreigroschenoper van Bertolt Brecht en Kurt Weill. De muziek en vele gebeurtenissen zijn daaruit gekopieerd.

Behalve dan het einde....hier gaat Allen flink 'de mist' in. Teleurstellend.

En dit hoort zeker niet bij het genre film noir, kort0235...

Niet al te best inderdaad. De hele Fritz Lang/Murnau setting is leuk, maar na een half uurtje mooie beelden wil je toch wel iets substantieels zien en dat is er gewoon niet. Het verhaaltje is echt onzinnig en de hele rits bekende sterren kunnen er ook niet meer van maken.

Nee, dat vind ik niet. Tuurlijk is het een comedy maar wel eentje zonder leuke grappen. Hij begint met allerlei verhaallijntjes (circus, moordenaar, weggelopen Farrow, hoerenkast etc.) maar gaat op geen eentje wat meer in.
Het is enorm incoherent waardoor het wat flauw wordt.

De eerste zin van jou zou ik veranderen in:
Mijn probleem van deze comedie is, dat ik hem niet grappig vind.

Waarschijnlijk had je het zo bedoeld. Zo niet, dan is dit een zeer arrogante stelling.

Het is logisch dat als mijn naam er naast staat dat ik zaken als 'komisch' subjectief benader; onzinnig om telkens weer 'ik vind' of 'ik ben van mening dat' te schrijven. Wat daar arrogant aan is, is een groot raadsel, en een zeer betreurenswaardige interpretatie. Ik verkondig geen allesomvattend feit als 'de film is geregisseerd door Woody Allen die ook de hoofdrol voor zijn rekening neemt'.

Opnieuw een zeer aardige Woody Allen film, waarbij vreemd genoeg de bijrollen van grote acteurs mij juist flink tegenvielen. Woody en Mia Farrow doen hun ding, maar Madonna, Jodie Foster, John Cusack en Kathy Bates vond ik weinig tot niets toevoegen aan hun rollen. John Malkovich is hier naar mijn mening te zien in zijn allerslechtste rol. Gelukkig heeft hij geen hoofdrol, en kunnen de prachtige beelden, sfeervolle muziek en soms grappige momenten de film boven het gemiddelde tillen. De film is wel even wennen trouwens, omdat het anders is dan Woody's eerdere werk. Na ongeveer 30 minuten vond ik de film heel vermakelijk. 4/5

Hele aparte Woody ervaring, door dat hij zelf de hoofdrol heeft en toch wel weer wat zwaardere gesprek´s onderwerpen door de film heen zitten voelde het wel aan als een Woody Allen film.
In het begin van de film erg veel moeite in het verhaal te komen(misschien kwam dit ook wel omdat ik anders gewend ben van Woody) maar toen de film eenmaal een half uurtje bezig was werd hij wat diepgaander en leuker.
De sfeer is hier erg goed gedaan! het zwart wit en de velen donkere scènes die heel mistig waren geven deze film echt een heel apart gevoel mee, aan de éne kant spannend aan de andere kant ook grappig.
Het einde vond ik zeker positief, het was zeker niet voorspelbaar en het houd de film een mysterie

Kortom: vreemde woody allen ervaring maar zeker genietbaar!

3,5 sterren

Had constant het idee te kijken naar een ietswat mislukte 'The trial'-rip- off. De elementen zitten erin (plus dan nog humor) maar ze zijn nergens zo goed uitgewerkt als in 'The trial'. Daar komt dan nog bij dat de mistige sfeer erg geforceerd overkwam. De vele bijrollen waren leuk en best oke,maar niet meer dan dat.
Toch, ondanks al de kritiek die ik had en heb, blijft de film erg helder voor de geest. Ben nog even zoekende waarom de film toch nog zo'n indruk maakte.Weet ook niet goed wat Woody met deze film wilde. Dat zou wellicht helpen om bij herziening een cijfertje eraan te plakken. Nu nog maar even niet........

Nu ik nog ongeveer tien films te gaan heb van Woody Allen, kwam ik in een dipje; Another Woman was wat saai en nietszeggend en Alice was al helemaal niks. Na een paar succesvolle herzieningen (Match Point en op tv een stuk van Sleepers meegepikt) waagde ik me aan Shadows and Fog, een erg laagbeoordeelde Allen. Ik was bang voor een tegenvaller maar ik werd weer aangenaam verrast.

De films die hij in zwartwit heeft geschoten behoren tot zijn visueel sterkste werk, maar hier overtreft hij zichzelf. Er wordt prachtig gespeeld met de mist en het licht, en met een aantal prachtige dynamische shots en klassieke schaduwen en schimmen is dit echt om je vingers bij af te likken. Waarschijnlijk is dit zijn hommage aan de oude film-noirs, maar zelf heb ik het zelden zo mooi gezien. Allen blijft me verrassen als regisseur!

De stijlen zijn wel een beetje een mengelmoes, misschien een reden voor de lage beoordeling; op de heerlijke zenuwachtige Allen na is het niet heel grappig, en hoewel het het uiterlijk van een mysteryfilm heeft wordt het nergens echt spannend. Wat ik ook niet verwachtte aan te treffen waren een paar van de mooiste Allen-dialogen over het leven en de dood, liefde en lust, magie en rationaliteit, en meer. De combinatie beviel mij heel erg goed! Wat ik jammer vind (maar vooral jammer aan mezelf) is dat ik dan toch een beetje zit te tobben over die magie, wat meer op tovenarij dan
op goochelen leek. Het hele verhaal is natuurlijk niet serieus te nemen, maar waarom kan ik dan niet tegen wat magie. Die ergelijke rationalist in mij moet echt een kopje kleiner gemaakt worden...

Een andere reden waarom dit een hele vermakelijke film is, is de cast; kleine of grote rollen, allemaal bekende gezichten komen langs. Ook al is het maar één zinnetje van een toen nog onbekende acteur, het is echt sterrenkijken; naast de gebruikelijke Mia Farrow zien we John Malkovich, John Cusack, Madonna, Jodie Foster, John C. Reily en William H. Macy. Ook om Allen zelf heb ik in geen tijden meer zo gelachen, heerlijk dat spartelende bange mannetje. Gewoon een topfilm weer waar ik echt van heb genoten, erg fijn om toch weer wat meer variatie in zijn films te vinden (naast de gebruikelijke relatieproblemen).

Dikke 3,5* met kans op verhoging.

Bij herziening kreeg ik door wat de film voor mij minder maakte: die scenes in het circusen met de gevonden baby. (Dacht ik toch dat malkovich een goed acteur is..........).
Heb me dan maar geconcentreerd op de gebeurtenissen in het stadje. Wat dan opvalt is dat de film werkelijk voorbij schiet. Het is een korte film, met 85 minuten, maar het lijkt toch veel korter te duren. En hoe het komt? De vlottedialogen? De snelle variatie in locaties in toch maar een paar straten? Derappe, panische paniek van Allen? Eerder maakte ik in een post de vergelijking met The Trial.Dit waseen beetje kul (wel dezelfde thematiek, maar een totaal ander verhaal en uitwerking en filmstijl) Ik ga deze nog eens kijken,maar geef nu een 3*.

Een Allen die wat meer leunt op sfeer dan op dialogen. Niks mis mee, want de zwart/wit beelden van schaars verlichte steegjes en een circus zijn zeer stijlvol en doen het genre mystery eer aan.

Alle rollen worden prima ingevuld; Malkovich vond ik enorm geslaagd als clown, Foster en Bates zijn erg leuk in hun (helaas vrij kleine) rollen als prostituees en Farrow vond ik hier in tegenstelling tot andere films nu eens niet onuitstaanbaar. De rol van Woody Allen zelf kwam me vrij bescheiden over als je bedenkt dat hij één van de hoofdpersonages is, maar dat hij uiterst geloofwaardig is als bloednerveus opgejaagd mannetje spreekt eigenlijk voor zich

Voor een komedie zit er voor mijn gevoel iets te weinig humor in; niet dat de gebeurtenissen volkomen serieus te nemen zijn natuurlijk , maar vanwege het ontbreken van echt sprankelende dialogen valt er gewoon wat minder om te lachen dan bij sommige andere films van Allen. Geen probleem verder, want de combinatie van het geheimzinnige, duistere sfeertje en de goede cast maakt er een aangename film van!

Duidelijk een van de mindere Allens. De film is een beetje doelloos en ondanks leuk acteerwerk werkt het niet. Wederom is het een herkenningsfeest van acteurs. John C. Reilly, William H. Macy, David Ogden Stiers en Kurtwood Smith zijn maar een paar voorbeelden van acteurs in kleine rolletjes.

Blijft een apart werkje van Woody Allen waarmee hij meer met sfeer probeert te doen als met pakkende dialogen.

Zelf zie ik het liefst een Woody film vol sterke dialogen maar omdat Shadows and Fog ook bij een 2de keer kijken een erg mysterieuze sfeer houd laat ik mijn stem staan op 3,5