The Royal Scandal (2003)

Niet meer dan redelijke verfilming. Het verhaal wordt wat warrig gebracht en het einde stelt teleur. Frewer speelt een leuke rol, maar het heeft weinig te maken met Sherlock Holmes. Dr. Watson wordt wel weer goed neergezet door Welsch.

Je moet natuurlijk wel houden van dit type film. Het is allemaal zeer engels, negentiendeeeuws en betrekkelijk traag.

Frewer zet hier een sterke Sherlock Holmes neer die juist zeer dicht aanzit tegen de figuur die Doyle van oorsprong beschreef. Brilliant, opmerkzaam, competent, ijdel, arrogant. exentriek, het klopt allemaal. Wat overigens niet klopt is de zuinigheid naar de straatjongens toe.

Watson wordt hier ook goed neergezet, hoewel misschien hier en daar iets te pienter.

Mycroft en de relatie tussen Sherlock en Mycroft kloppen weer niet met het origineel.

Het verhaal is zeer aardig, het acteren goed, voor mij is dit een goede film, een aanrader voor de liefhebbers en dus 4*** waard.

Deze interpretatie van Sherlock Holmes moet je liggen of niet. Ik vond het uitstekend maar ik kan begrijpen dat anderen het te "komisch aka lichtvoetig" vinden. Het blijft altijd jammer dat mensen verschillende versies van films met elkaar gaan vergelijken, maar ja... Wat doe je eraan.

Toch jammer dat er maar 4 van zijn gemaakt. Goed gepresteerd op alle vlakken. En aangezien dit in redelijk gelijke mate geldt voor de andere Sherlock films, simpele copy paste:

3,5 sterren

Wat is er dan teleurstellend aan?

Met de plus of de minpunten beginnen?

Die laatste dan maar, dan lijkt het einde nog een beetje positief.

Grootste minpunt: de manier waarop Frewer ook deze SH film weer meent te moeten opleuken met zijn clowneriën.

En dat terwijl ik toch een bekwaam acteur in de man zie.

Ligt die paljas-Holmes interpretatie aan Frewer, of aan de regisseur- of scriptschrijver?

Ik weet het niet.

Soms, op de serieuzere momenten, valt het allemaal nogal mee.

Maar met een gezicht als dat van Frewer wordt het al heel gauw karikaturaal.

Die grens is snel overschreden.

En daarbij vind ik humor in Sherlock Holmes films een heikel punt.

Het kan wél, maar op een subtiele manier, zoals in de boeken van Doyle.

Het personage verliest al gauw aan kracht wanneer je er te ver in gaat.

Holmes comedy's zijn niet mijn ding.

Enige uitzondering misschien 'The private life of Sherlock Holmes'.

Een in romantiek geïnteresseerde Holmes, die (bijna)valt voor de (niet geringe geef ik toe) charmes van Irene Adler, is ook uit den boze.

Holmes is een a-sexuele denkmachine, alleen geïnteresseerd in deductie (en in bijen, haha)

Dat hij zich ooit complimenterend uitliet over Irene Adler, in de originele boeken, heeft meer te maken met het feit dat zij hem te slim af was geweest.

Dat intrigeerde hem buitengewoon.

Hij zag in haar wellicht zijn gelijke, tenminste voor zover zijn zelfgenoegzaamheid dat toeliet.

Haar uiterlijk speelde daar minder een rol bij.

Holmes bleek in deze film ook een gierigaard te zijn.

Voor het komische effect waarschijnlijk?

Dat het verhaal deze film een mengelmoes van twee originele verhalen van Doyle is wil ik niet te zwaar aanrekenen.

De setting, hoewel sfeervol, gaf mij toch niet de indruk van Londen.

Achteraf blijken de opnamen in Canada te zijn gemaakt.

Storend vond ik ook de ruiter die zeker 10 keer opdook in scènes die zich op diverse plaatsten afspeelden.

Lachwekkend.

Ik zat op den duur al te wachten tot hij weer in beeld zou komen.

Wanneer je figuranten gebruikt die in verschillende scènes dienst moeten doen, zorg er dan op zijn minst voor dat ze er telkens iets anders uitzien, en zet ze niet op een paard dat door zijn buitengewone kleur- en bouw alleen al extra opvalt.

De verhouding tussen Holmes en zijn broer Mycroft is ook fout weergegeven in dit verhaal.

Om dit af te ronden nog een groot pluspunt, en dat is (wéér) Kenneth Welsh, in de rol van Dr. Watson.

Uitstekend gedaan, al is hij wellicht wat te oud voor de rol (een foutje dat je in veel Holmes films ziet)

Maar dat doet absoluut geen afbreuk aan zijn meer dan goede spel.

Verder is de Poolse Liliana Komorowska een goede keuze voor de rol van Irene Adler.

Een imponerende verschijning met acteertalent.

Welke man zou niet voor haar (Irene Adler)vallen?

Holmes natuurlijk, maar dan de échte, die van Doyle.