Trainspotting (1996)

Trainspotting is toch wel een zwaar opmerkelijke comedie.
Aan de ene kant smerig en verschrikkelijk zwartgallig, maar aan de andere kant ook ontstuimig hilarisch.
tenminste zo zie ik het.
Robert carlyle Vind ik dan ook The Man of the film als de agresieve Begbie.
Om hem heb ik nog het meest in een deuk gelegen.
Maar de rest van de cast is ook uitstekend, alleen steekt hij er met kop en schouders bovenuit.

Begbie had zo in new kids mee kunnen doen. Grappige film.

Hahaha ja inderdaad!

Indrukwekkende film. De komische elementen verlichten de boel gelukkig wat, want de ellende waarin deze personen leven door de drugs is echt heftig om te zien: zeer goed in beeld gebracht. Acteerwerk is goed, met name van Ewan McGregor, die ik na z'n roadtrips Long way down en ~round nu voor het eerst zie als acteur. Soundtrack is ook zeer goed. Muziek komt er op perfecte momenten bij. De film heeft me geboeid, de 1,5 uur waren zo om. 4*

Ik zag deze film voor het eerst in waterfront rotterdam (uitgaans podium ) terwijl ik mezelf aan het bezatten was met tequila shots

Later heb ik hem nog eens bekeken want kon er toen niet veel meer van herinneren en idd is het een hele goeie komische en vooral vage film over een stel heroine junkies

Fear and Loathing in London !!

Heb deze film jaren geleden eens opgezet, maar ik ben toen zo vreselijk geschrokken van die dode baby! En toen die baby later weer terugkwam op het plafond, in de hallucinatie, heb ik de film afgezet, en dat doe ik niet snel. Ik heb (zeker in de jaren erna) heel wat schokkendere dingen gezien, maar op een of andere manier vond ik het zo eng en naar, dat ik hem nu ook nooit meer wil zien.

Blijft absoluut een geweldige prent. Die 90's cool, de heerlijke cinematografie, de spot-on soundtrack, de sfeer, de humor... Boyle brengt drugsverslaafden hier misschien nogal rock & roll in beeld, maar het is toch ook allemaal enorm smerig. En Ewan McGregor is ronduit fantastisch.

Een van dé films van de jaren '90. 5*

Sinds mijn CKV–lessen van de havo,heb ik een bepaalde fascinatie opgebouwd voor Trainspotting. Het plaatje van Ewan McGregor die kokholzend boven dat gore toilet hangt, zal ik waarschijnlijk nooit meer vergeten. Trainspotting is, zonder dat ik het verwacht had, een zeer nostalgische trip geworden. Ik vond het eigenlijk best leuk om weer even in die typische jaren ’90 huiskamertjes te kijken. Met mijn ouders ben ik in die jaren ook veel in Engeland op vakantie geweest. Het komt me allemaal dus behoorlijk bekend voor.

Trainspotting is dus een typisch jaren ’90 product. Een fijne onafhankelijke film met een sterke cast. Behalve McGregor, heb ik ontzettend genoten van de rollen van Ewen Bremner en Robert Carlyle. Er gebeurt eigenlijk niets, maar desondanks is de film goed te volgen en verveelt hij nergens. Enkele ontstane situaties zijn fantastisch (ik noem het poolincident en het VHSincident). De plee scene is legendarisch, maar ik mis stiekem meer van dit soort momenten. Hetzelfde geldt voor het geweld, dat nog vrij binnen de perken gebleven is. Voor de rest een interessant cultfilmpje.

Met een tussenpoos van ongeveer een jaar heb ik vanwege de lovende kritieken voor de tweede keer Trainspotting gekeken. De film beviel mij de eerste keer al niet en nu nog minder.
Op soms uiterst smerige wijze wordt het rauwe verhaal van een stel losers in beeld gebracht. Toegegeven er zitten hier en daar wel enkele grappige scènes in, zoals wanneer Renton (Ewan McGregor) na een wip met Diane (Kelly Macdonald) niet bij haar mag blijven slapen, maar op een bank in de gang en ’s morgens wakker wordt omdat er een fietser voorbij komt.
Maar als ik in sommige commentaren lees dat vooral Begbie (Robert Carlyle) zo grappig is, dan vraag ik mij af wat is er in vredesnaam leuk aan mensen met zo’n ultiem kort lontje en zo’n drang tot excessief geweld? Afschuwelijk!
De film van Danny Boyle geeft een realistische, keiharde kijk op de drugscene eind jaren ’80, maar op deze bagger zit ik niet te wachten. Ik vind Boyle’s Slumdog Millionaire of 127 Hours stukken en stukken beter; of de sociaal bewogen films van Ken Loach en Mike Leigh.
Met moeite kom ik tot 2* en die zijn vooral voor de soundtrack. En ik ga deze film ondanks alle lofprijzingen echt niet voor een derde keer kijken.

Het komediegedeelte krijgt van mij ruim 4,5 sterren. De film begon zo geweldig en er zaten scenes bij waar ik me bijna doodlachte. Het dramagedeelte beviel mij echter niet, geen flauw idee waarom maar alles leek te voorspelbaar en niet orgineel bedacht. Ik vond het in ieder geval matig, dus geef ik dat gedeelte 2,5 sterren. Al met al dus een voldoende. In mijn ogen geen meesterwerk maar wel een film die je gezien moet hebben.

3,5*.

Uitstekende film. Dat stuk met die dode baby gaf me een naar gevoel. Die afkick scene bij zijn ouders thuis is een hoogtepuntje. Robert Carlyle vond ik geweldig hier, ik kende hem enkel als Adolf van Rise of Evil. Goed einde ook. Aanrader!

Ken je klassiekers

Trainspotting is die frisse bizarre mix die je graag in een film terug ziet. Bizar, komisch, intrigerend en walgelijk tegelijk. Al deze vertegenwoordigden zijn goed in balans gebracht waarop je het ene moment je lach maar moeilijk kunt onderdrukken maar enkele ogenblikken later alweer flabbergasted naar je scherm zit te staren. De film is alweer bijna zestien jaartjes oud maar dit is nauwelijks te merken. Het versterkt de sfeer van de jaren 90' alleen maar meer die hier sowieso al heel sterk wordt neergezet.

De film kent enkele schokkende scene's die mensen voor het hoofd kunnen stoten, wat ik echter alleen maar kan toejuichen. Het laat de wereld zien zoals hij is in het leven van het groepje heroïne gebruikers en steekt hierdoor geen zaken onder stoelen of banken.

Ook is het leuk om Ewan McGregor te zien spelen in zijn jonge jaren, had de beste man bijna niet herkend die hier een geloofwaardige rol neerzet als de jongen die zijn leven meer diepgang wil geven dan de injectie naald die geregeld zijn adders doorboort. Ook Robert Carlyle imponeert die als de opgefokte Begbie duidelijk suggereert constant aan de cocaïne te zitten. De overige ''leden'' van de vriendengroep vullen het plaatje goed aan en weten een frisse draai te geven aan de bende van ellende.

De film wil nergens belerend zijn over het gebruik van heroïne gebruik, maar laat wel zien hoe een vriendengroep uiteen valt en uiteindelijk vervreemd van elkaar doordat een lid van de groep een normaal leven probeert te gaan leiden. Om vervolgens te eindigen met de legendarische quote waar de film mee aanvangt:

Choose Life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television, choose washing machines, cars, compact disc players and electrical tin openers. Choose good health, low cholesterol, and dental insurance. Choose fixed interest mortgage repayments. Choose a starter home. Choose your friends. Choose leisurewear and matching luggage. Choose a three-piece suit on hire purchase in a range of fucking fabrics. Choose DIY and wondering who the fuck you are on Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit-crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pissing your last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked up brats you spawned to replace yourselves. Choose your future. Choose life... But why would I want to do a thing like that? I chose not to choose life. I chose somethin' else. And the reasons? There are no reasons. Who needs reasons when you've got heroin?

Het moge duidelijk zijn dat ook ik te spreken ben over Trainspotting. In al zijn facetten. Een klassieker, verplichte kost voor ieder respecterend filmliefhebber en een welverdiende plek in mijn top 10.

4,5*

Scherpe, bij vlagen grappige film die helaas richting het einde wat inkakt.

De film begint echt heerlijk en in de eerste 3 kwartier heb ik toch wel een paar heerlijke momenten gezien (oa die gore plee of vooral het moment dat die hond beschoten werd, ik lag echt in een deuk ), maar daarna vond ik het allemaal wat minder. Toen werd het allemaal wel erg wazig met dat trippen, al komen er nog wel een paar goede stukken voorbij (de baby op het plafond hehe).

Goede rollen van vooral McGregor en Carlyle, die heerlijke typetjes neerzetten. Dankzij de heersende sfeer in de film is het zeker een aanradertje geworden, zonder dat ik de film echt briljant vind.

3,5*

Who needs reasons when you've got heroin?

Wat een toffe prent is dit toch. Hele leuke kijk op het leven van een aantal drugsverslaafden en één iemand die zich hiervan probeert te onttrekken.
De film wisselt hele humoristische momenten af met erg schokkende momenten, zoals de dood van baby Dawn en de levensloop van Tommy.
Het hele schotse sfeertje is erg leuk en de muziekkeuze is ook zeer geslaagd te noemen.
Al met al een zeer leuke en goede film die je eigenlijk altijd wel kan kijken.

4*

Anderhalf uur top vermaak! Zit zelden zo lang op het puntje van m'n stoel als tijdens deze film.
Geweldig script, schitterende beelden, een geschikte soundtrack en een sfeer waar je u tegen zegt. Ingredienten voor een juweel. 9/10

Lastige film. Je zou het grappig kunnen noemen, ik heb er alleen niet om gelachen. Bij vlagen was het briljant en soms ook ontzettend vies en raar. Een film die lastig te beoordelen is. Ik maak er een 3,5 van, meer verdiend het voor mij niet.

Deze film heeft alles. De perfecte mix van drama en komedie. Ondanks vele kijkbeurten blijft het een feest. Kan de dialogen inmiddels wel dromen. Super.

Moderne klassieker die ik een jaartje geleden reeds voor 90% gezien had. De vlotte montage en uitmuntende soundtrack maken deze prent ondanks z'n loodzware thema en soms vrij confronterende aanpak toch goed te verhapstukken. Daarnaast worden de rollen op sublieme wijze vervuld door de groep 'vrienden'. Tegen het einde wordt het verhaal wel wat minder, maar het geheel blijft fier overeind staan.

Ik kan hier weinig mee. Ik geef toe dat het visueel soms erg aantrekkelijk is, maar verder vond ik het maar overdreven aanstellerig gedoe en wazig geneuzel. Op een gegeven moment is het niet interessant meer om iemand een jointje te zien roken of een shotje te zien nemen. Wat dat betreft is dat behoorlijk eentonig.

Zoals gezegd kent de film af en toe nog een interessante of mooi uitziende scene, waaronder de slaapkamer in het huis van Mark's ouders. Maar zelfs in anderhalf uur heb ik me verveeld en is het mij een groot raadsel waarom deze film zo enorm hoog genoteerd staat. Boyle's minste, verreweg zelfs, en naar mijn mening een film die enorm overschat wordt en aardig wat inhoud mist.

Carlyle is een van mijne favoriete acteurs geworden dankzij deze film

Gisteren voor de derde keer gezien en wat blijft dit een memorabele film met legendarische filmscène's. Het eerste uurtje raast voorbij met bijzonder grappige momenten en situatie, daarna stokt de trein een beetje maar het gehele resultaat blijft indrukwekkend en een atypische filmervaring. Bovendien heb ik die uitstekende soundtrack en mixing van Underwold nog niet vermeld. Boyle heeft het helemaal voor elkaar gekregen, en het blijft z'n beste film met voorsprong.

4.5* dikke sterren.

Niet als aanval of als represaille bedoeld maar interessant genoeg heb ik dat lege huls idee juist bij jouw #1 . Ik zou daar hier wel op in willen gaan maar ten eerste ga ik dan off topic en ten tweede, al plaats ik het in spoiler tags, dan nog kunnen mensen dit lezen die Scarface niet hebben gezien.

Het gaat in deze film ook helemaal niet om een shot nemen of joint roken, het gaat erom hoe het leven van een junk eruit zit. Onder andere. 'Verspil je leven niet aan die troep, kies het leven!' Maar waarom zou ik dat nou willen doen? Drugsmisbruik wordt hier niet verheerlijkt maar alsnog zien we hier nu de andere kant, die van de verslaafde zelf. Daar is Trainspotting niet de eerste in maar de aanpak is wel uniek; zo'n zwaar onderwerp wordt nogal luchtig neergezet. De lach én de traan. En dat op een perfecte manier.

Omdat wij exact dezelfde gevoelens hebben over elkaars favoriete film, heb ik eigenlijk steeds meer zin om Scarface nog eens te zien om te kijken of ik iets gemist heb. Anderzijds kon ik ook helemaal niks met De Palma's andere klassieker, The Untouchables. Die in [i]Trainspotting overigens effe flink op z'n plaats wordt gezet !

Lichtjes controversiële drugsprent die bol staat van de grappige en spitse dialogen, en daardoor eerder lichtvoetig overkomt. Doordat er echter zonder schroom ingezoomd wordt op het druggebruik zelf en de leefomstandigheden van harddruggebruikers, is het toch eerder een aanklacht tegen dan een langgerekte reclamespot voor heroïne en aanverwanten. Sterk.

Hoezo mist de film inhoud? Ik vind de film soms zelfs zowel deprimerend als grappig, ondanks dat vind ik de film juist een erg sterk portret van drugs-gebruik en immoraliteit.

Smerigheid? Dat hoor ik wel vaker maar ik vind dat eerlijk gezegd reuze meevallen. Zwartgallig is de film wel op sommige punten maar echt smerig toch niet? Tja, naalden door andermans huid is inderdaad niet prettig nee.

Pfff ik ben niet van het posten bij films maar ik moet bij deze film toch even mn ei kwijt. Zojuist deze film maar eens gekeken omdat hij redelijk hoog in de lijst stond, maar wat een grote teleurstelling. Het acteren van die Renton is nog best wel aardig maar daar blijft het dan ook wel bij. De andere personages zijn wat mij betreft zwaar overdreven neergezet, acteren slecht en het doet me denken aan een new kids film. Humor ook ver te zoeken in dit verhaal. Een groot vraagteken voor mij waarom zo'n knake-film zo hoog gewaardeerd wordt. Deze film kan een voorbeeld nemen aan Requiem for a dream wat wel een toppertje is.

Deze bagger kan ik niet serieus nemen

Het acteerwerk is absoluut niet slecht. Het is misschien anders dan je normaal gewent bent. Maar slecht is het absoluut niet. Persoonlijk wat ik juist heel erg waardeer aan Trainspotting is het 'trippy' karakter van de film.

Die vergelijking die jij maakt met Requiem For A Dream is pure heiligschennis.

Door velen wordt Trainspotting gezien, als de beste film van Danny Boyle. Hoewel ik het een fijne regisseur vindt, die mooie eigenzinnige films maakt, vind ik Trainspotting misschien wel zijn minste film, al is dat nog altijd meer dan genoeg voor een voldoende. Zo goed is Boyle dan wel weer.

Er zitten een paar sterke scènes in. De zoekactie van de pillen in het toilet, en het moment met de dode baby, zijn erg sterk. Verder kijkt het allemaal erg gemakkelijk weg, maar omver geblazen werd ik nooit. Mc Gregor en Carlyle zijn degelijk, evenals de rest van de cast en zo valt in feite heel Trainspotting zo wel te omschrijven. Cinmatografisch is het niet onaardig, maar ook daarin heb ik Boyle het nog wel eens beter zien doen.

Wel goed is het dat Boyle gewoon de kijker de keuze laat, om voor of tegen drugs te zijn. Zo’n standpunt past hier wel. Al met al is het zeker niet onaardig, een enkele keer indrukwekkend en soms ook leuk, maar een echte topper zie ik er niet in.

3,0*