Radio Days (1987)

Allen gooit het ditmaal over een andere boeg door verschillende scènes en anekdotes rondom de radio aan de kijker te tonen. Hier zijn niet zulke scherpe dialogen of briljante personages als in veel van zijn andere films, maar het kent wel een aantal hilarische momenten en typische Allen-ingrediënten zoals de New Yorkse joodse familie. Een verhaal is er niet, maar daar gaat het niet om. Het zijn losse herinneringen die hij deelt, en hij brengt de jaren '40 weer tot leven. Hierdoor wordt het een erg fijne sfeerfilm die zijn momenten kent. In de cast zien we allemaal koppen langskomen die we van andere Allen's kennen en ze doen het allemaal prima, maar niemand krijgt echt de tijd om te schitteren. Goed en kleurrijk gefilmd, een aardig pakket schetsen van tijd en plaats (i.t.t. sketches, verwacht dat dus niet), en een fijne voice-over van de man zelf waar nostalgie zegeviert, maar waar tegelijkertijd weer een bittere toon is te ontdekken.

3,5* is misschien een beetje veel, maar 3,0* is te weinig. Allen films hebben altijd zo'n fijne nasmaak.

Beetje zoetsappige nostalgische jaren '40 collage waarin zelfs het uitbreken van WO2 wordt gereduceerd tot iets knus...

Niet helemaal mijn ding maar moet toegeven dat ik wel gevoelig ben voor de mooie aankleding en de prettige sfeer waarin het gebracht wordt. Allen's uitgangspunt van de tegengestelde werelden van een Joods arbeidersgezin die de eindjes aan elkaar moeten knopen en de glitter en glamour van de radio is goed gevonden. Het brengt de juiste afwisseling in de diverse anekdotes. Anekdotes waarvan de een beter geslaagd is dan de ander. Wel knap dat Allen, ondanks zijn overduidelijke hang naar sentiment, niet vervalt in kitscherigheid.

Grappig trouwens dat ik nu een voorstelling heb van Rockaway Beach, kende dat alleen uit het liedje van The Ramones. Prachtige nachtclub zangeres in de rode jurk trouwens ook...

Niet onaardig maar veel zal er uiteindelijk niet van beklijven ben ik bang.

3*

Toch weer een iets mindere Allen. Het is eigenlijk een opeenvolging van anekdotes en situaties, meer niet. Het jaren '40-stijltje is ook niet echt aan mij besteed, heb liever iets recenters. Wel is het weer fantastisch om acteurs eruit te pikken. Ben sowieso altijd benieuwd naar de casting van films, Woody Allen-films hebben toch wat extra's. Er zijn veel van zijn vaste acteurs in kleine rolletjes zoals Jeff Daniels, Danny Aiello, Tony Roberts en Diane Keaton. Zelfs een tekstloze, luttele seconden durende rol van William H. Macy is te vinden als je goed kijkt.

Nostalgische prent over de radio en hoe de mensen dat vroeger beleefden. Niet helemaal mijn soort film, maar erg warm en liefdevol gebracht (zonder dat het te sentimenteel wordt) en bij momenten ook met een flinke zweem melancholie. Geen Allen grand cru voor mij, maar toch wel geslaagd.

3*