Broadway Danny Rose (1984)

Erg grappig maar rommelig. Ik vond Nick Apollo Forte totaal niet interessant.
Het beste deel van de film is wanneer Woody en Mia samen zijn.

Eerst dacht ik in het begin, dit wordt maar een matige film. Maar gaandeweg vond ik hem toch wel leuk.
Nick Apollo Forte was zeker niet zo interessant, maar dat hoorde hij ook niet te zijn. Het is maar een tweederangs artiest in de film en die manager van hem is ook een tweederangs manager.
De film krijgt van mij een 3.5*

Woody Allen heeft zijn beste films toch in de jaren '80 gemaakt. "Broadway Danny Rose" is een van de hoogtepunten van zijn carriere. Geweldige rol van een onherkenbare Mia Farrow, een van mijn favoriete actrices. 4.5/5

Verhoogd naar 5*

Ik ben er nog niet helemaal uit over hoe goed ik deze film nu werkelijk vind, maar het is wel een van Allens opmerkelijkste films. Wat mij erg beviel is dat het wellicht zijn meest sympathieke film is. Op een bepaalde manier vond ik het volgen van Danny Rose, een agent die altijd wel in de lagere rangen van het vak zal blijven, vertederend werken, zeker met de line-up van een aantal mislukte artiesten in korte bijrollen, die door Danny gesteund worden. Danny Rose is een personage naar mijn hart: een loser die bezig is met een kansloze taak die zich echter wel volledig op zijn werk stort. De scène in Rose's appartement, waarin hij Tina (gespeeld door een bijna onherkenbare Mia Farrow) uitlegd waarom hij integriteit verkiest boven egoïsme is hartverwarmend in zijn eerlijkheid, ondanks dat het niet geheel rationeel klinkt.

De film is ook grappig, maar niet op zo'n uitbundige manier als veel Allenfilms. De heliumgrap had Allen denk ik ook beter kunnen bewaren voor zijn groteskere komedies, al werken de momenten met de maffia wel. De film komt het best tot zijn recht tijdens zijn kleinere grapjes en lichte dramatische elementen. De scène waarin Lou tegen Danny zegt dat hij een andere agent neemt laat wellicht Allens beste dramatische kant als acteur zien.

Jammer dat ik het einde niet geheel vond werken. Het ligt natuurlijk voor de hand dat de film eindigt met een romance tussen Danny en Tina, maar op een bepaalde manier had ik niet het gevoel dat de film hier naartoe werkte. Ik had liever gezien dat het eindigde met Danny's thanksgivingfeestje met zijn cliënten. Dat paste beter bij de geest van de film.

3,5* voor nu, maar ik heb wel een sterk gevoel dat ik hem nog eens moet bekijken.

Grappig! Ik vond dit juist meer één van de standaard-Woody-werken. Wel heb je een goed punt dat Woody dit keer niet meteen een personage opzet, dat sommige mensen enorm kan irriteren. Ik had het hier ook met hem zo nu en dan te doen .

Maar verder was dit naar mijn idee dus vrij standaard met grappige ideëen, Woodytegeltjeswijsheden (Strong, Smile, Star! en Acceptance, Forgiveness, Love!) en ook nog eens leuke opzwepende muziek. Die Lou met zijn sjapperige repertoire (wat een lied is dat ook, Agita ) deed me in bepaalde opzichten denken aan Lee Towers overigens.

Mooie raamvertelling over een impressario van sukkels.......Begin na een stuk of 10 Allens achter elkaar te hebben gezien toch wel erg veel overeenkomsten en terug kerende zaken te zien....Deze springt ertoch wel een beetje bovenuit, in positieve zin

Allen achter elkaar kijken is meestal geen goed idee. Het doseren van Allen is wél een goed idee, want er zitten parels tussen die je niet wilt missen. Voor ieder ligt die nuance van favoriete Allens wat anders, op basis van je voorkeur van thema, setting en of hij wel/niet zelf meedoet.

Dat is ook persoonlijk lijkt me, want Woody Allen is voor mij nou net één van die regisseurs waarvan ik makkelijk meerdere films binnen korte tijd kan kijken zonder dat het me irriteerd.

Tja, ik ben het wel met MochizukiRokuro eens. Maar ik heb recentelijk een dvd-box gekocht van deze regisseuren dat is meteen het enige filmmateriaal wat ik nog niet gekeken heb. Dan sla je al snel aan het woodyalleninmarathonverbandkijken.

Zaken alsde hamster, overspel, twijfel over huwelijkse trouw enz. komen steeds terug (evenals bepaalde zinsnedes: 'you are a wonderful person and I mean that from the bodem of my heart') en je krijgt dan sterk het gevoel dat je het allemaal al eerder hebt gezien (wat dan natuurlijk ook zo is. het werkt allemaal ook wel een beetje reflectief, al die relatieperikelen.

Maar dat doet niets af aan de kwaliteit van Allen als schrijver en regisseur. Die is prima.

De tactiek van het achter elkaar door kijken (sta nu op 12 films in een krappe week) begint toch slijtageplekken op te leveren.

Weer een waardige Woody Allen film met weer een leuke rol voor Woody Allen en ook een Mia Farrow die zoals gewoonlijk weer prima in haar rol zat!
Deze film is echt typisch Woody Allen, de hele sfeer, de gebeurtenissen en de manier van vertellen, heb hier weer erg van kunnen genieten!

*You know what my philosophy of life is? That it's important to have some laughs, but you gotta suffer a little too, because otherwise you miss the whole point to life.*


4 sterren

Vooral wanneer het grote verhaal nauwelijks doorbroken wordt is dit echt een heerlijke film. Romantiek wordt wat erg weggestopt (want er is best wat romantiek te bekennen), maar de dialogen zijn soms echt geweldig. Vooral de klungelige Allen is hier op dreef, en dan ook nog eens in zijn New York (in zwart/wit geschoten): wat wil je nog meer? Leuke film weer, behoort net niet tot zijn beste, maar komt hier en daar in de buurt.

(O, en ik lag echt dubbel bij die heliumgrap, juist omdat ik hem niet had verwacht )

Ik heb dat inderdaad ook wel. Als ik de smaak te pakken heb kijk ik er zo drie achtereen.

De film komt pas op gang als het grote verhaal verteld wordt. Vanaf de komst van Mia Farrow (in een bijzondere rol) wordt het echt leuk. Dit vind ik ook een van de leukste Woody Allen-rollen; iemand die alles aan elkaar probeert te praten maar eigenlijk niets gedaan krijgt, en dan die handgebaren erbij! Na een moeizame start is het gewoon weer een hele leuke en lieve Woody Allen, met een aantal mooie rollen, mooie zwart-wit beelden en goede muziek. Voor de rest sluit ik me aan bij The One Ring, en ik ga 'm ook vast nog eens herzien en dan komt er misschien ook weer een halfje erbij, maar voor nu een

3,5*

Ik vind het altijd heel erg fijn om dit soort films te kijken. Ik wordt er enorm vrolijk van en ookal is het verhaaltje simpel en laat Allen niet zoveel zien als normaal(hij is zelfs iets irritanter), blijft dit een makkelijke wegkijker. Farrow ditmaal weer iets anders, ze heeft 75% van haar screentime een zonnebril op.

Ben alle films van Woody beetje bij beetje weer terug aan het kijken.

Broadway Danny Rose blijft een erg leuk vermakelijk filmpje met een toch wel bijzondere rol voor Mia Farrow.
Deze film is in vergelijking met een Manhattan wat meer op de comedy kant gericht, zelf ben ik een grotere fan van de films waar Woody een betere drama/comedy combinatie maakt.

Deze film blijft een erg lekker tussendoortje natuurlijk, maar in mijn gedachte was deze film op de 1 of andere manier beter.

half sterretje eraf