Another Woman (1988)

Een van Allen's meest serieuze en zeker ook beste films. Een dikke 4*

Op dezelfde avond gekeken als Wild Strawberries van Bergman, en ik kwam tot de conclusie dat de films verdomd veel gemeen hebben.

Allebei prachtig, deze krijgt 4*.

Wild strawberries heb ik niet gezien, wel vanavond Another woman. Een hele mooie ingetogen film, die op mij ontroerend heeft gewerkt. Een film die je echt kan raken en waarin blijkt dat mensen die het voor de buitenwereld "gemaakt"hebben, in wezen diep ongelukkig en eenzaam kunnen zijn. Woody Allen is een meester in het regisseren van comedies, maar ook het serieuze werk (a la Bergmann) brengt hij met verve. Zo ook met Interiors. De andere serieuze film September wil ik nog zien.
Een 4.0*

Goeie 'trilogie'. Drie indrukwekkende films.
Woody Allen beheerst meer stijlen/genres dan men vaak denkt.

Ja, hij heeft zelfs een musical gemaakt: Everyone says I love you. Die is ook heel erg vermakelijk!!
Gek genoeg vind ik zijn hele vroege werk (1969- ong 1973) met Bananas, Tiger Lily e.d. niet meer zo geweldig, omdat de humor daarin een beetje flauw is.
Weet iemand waar ik September met Nederlandse ondertiteling goedkoop kan aanschaffen?

Ik blijf erbij dat Woody zijn meeste klassiekers in de jaren '80 maakte, met "Stardust Memories", "Zelig", "Broadway Danny Rose", "The Purple Rose Of Cairo", "Hannah And Her Sisters", "Radio Days", "Crimes And Misdemeanors" en deze dus. Prachtig geacteerd en bij vlagen heel erg ontroerend.

Dit is zeker geen pessimistische film. Integendeel zelfs. De boodschap is dat het nooit te laat is om te stoppen met zaken al te rationeel te benaderen, meer naar je gevoelens te gaan luisteren, daar naar te handelen en dat dit onmiddellijk loont in het aangaan en onderhouden van relaties.

Prima Woody-drama met een mooie veeleisende vrouwelijke hoofdrol voor Gena Rowlands. Het einde is een flinke eye-opener voor haar. Ook leuk om eens iemand als Gene Hackman op te zien duiken in een film zoals deze.

Pessimistische film? ja en nee. Veel van de (hoofd)rolspelers komen pessimistisch over (of zijn dit zelfs) wat zeker uitwerking heeft. Ook is de sfeer van de film wel degelijk somber. Het einde biedt dan toch nog een vorm van uitweg wat het sombere gevoel wat je als kijker bekruipt toch niet geheel kan wegnemen. Fraaie verhaallijn, goed weergegeven sfeer en mooi geacteerd (ook soms met een minimale hoeveelheid tekst zodat de mimiek de boventoon voert). En altijd weer die intelligente teksten en dialogen. Alsof je naar het werkelijke leven kijkt in plaats van naar een film.

Een erg interessant plot en wederom weer een sterke drama film van Woody Allen.
Toch vind ik deze film de minste van de 3, Interiors en het geweldige September komt deze film niet bij in de buurt maar is niet te min nog steeds een indrukwekkende en boeiende film om te zien.
Het verhaal lijkt bij deze film iets minder sterk uit de verf te komen als bij de eerder genoemde titels, bijvoorbeeld de kussens voor het rooster, opeens is het geluid helemaal weg, je kan mij veel wijs maken maar 2 van die kussens kunnen echt niet zoveel geluid tegen houden. Dan heb je nog dat 1 kussen opeens omgevallen was zodat de vrouw weer kon horen wat er aan de andere kant gebeurde, hoe kan zo zwaar kussen nou ineens omvallen?
Vooral door deze scene leek de film een beetje gemaakt, maar gelukkig weet de rest van de film met vooral het emotievolle einde dit weer recht te zetten.

Het mooiste dialoog is nog wel wat de vrouw als laatste zegt:

*I Wondered If A Memory Is Something You Have, Or Something You've Lost*

Kortom: weer een Woody-drama die gezien mag worden! maar toch zeker niet zo sterk was als Interiors & September

3,5 sterren.

Na het toch wel erg sterke Interiors had ik best veel vertrouwen in dit drama van Woody Allen. Maar na talloze voltreffers ben ik nu een tikkeltje teleurgesteld in deze Allen. De thema's heeft hij al in veel van zijn andere werken verwerkt maar dan beter. Hier bleef het allemaal een beetje suf, wat denk ik komt door het saaie optreden van Gena Rowlands. Ook vielen kleine bijrollen van Gene Hackman en Ian Holm tegen, echt de kans om te schitteren krijgen ze niet. Het verhaal is redelijk opgebouwd maar weet niet de sfeer te creëeren die nodig is voor een drama als dit. De flashbacks en dromen blijven daarom ook wat suf. De aankleding werkte ook niet echt. Naast de spuuglelijke mode van die tijd waar ik wel vaker last van heb was New York uitermate fantasieloos gefilmd. Dat is een gebied waar je toch wel iets van Woody mag verwachten. Wel zijn er een aantal sterke momenten en zeker het einde is prachtig; "I wondered If a memory is something you have, or something you've lost."

2,5*

Eén van Allen's beste serieuze films. Typisch wereld bevolkt door doktoren, professoren en ander intellectueel volk (met hun looks en interieurs: love it). Sterke thematiek die vlijmscherp wordt uitgevoerd. Kan voor sommigen wellicht wat dwingerig overkomen, ik vond het indrukwekkend. En zo heb ik bijna alle Allen's gezien, jammer eigenlijk.

Ik zie overal dingen staan over de bergman-trilogie van woody allen met interiors, september en deze another woman. Ik heb another woman nog niet gezien maar interiors en september vond ik zeer goed. Met welke bergman-films zijn deze woody allen-films dan te vergelijken? Want die van bergman zou ik dan ook wel eens willen zien.

Nee niet mijn soort film. Ik kan toch meer genieten van komische films van Allen. De film kabbelt maar een beetje voort zonder me echt te raken. Jammer ook dat acteurs als Holm en Hackman niet echt de kans krijgen om te laten zien wat ze kunnen. Rowlands vind ik een zeer oninteressant hoofdpersonage. Nee, toch maar weer een komedie volgende keer.