Lomax the Songhunter (2004)

Veel te langdradig, saaie documentaire.
Het idee klonk veelbelovend, maar het was weinig boeiends.

Prachtig opgebouwde, boeiende documentaire, die haar verwachtingen veelal waar maakte.

Rogier Kappers neemt de kijker mee op reis naar een aantal plekken waar Alan Lomax opnamen heeft gemaakt in de jaren 50. Hij confronteert de oude besjes en tandloze opa's (en nabestaanden) met hun stemmen en herinneringen. Die alle moeite doen om niet voor de camera in huilen uit te barsten. (ik had ook moeite)

Kappers levert een uniek portret van Alan Lomax, maar ook een uniek portret van zijn levenswerk, de volksliedjes die al eeuwenlang bestaan in gehuchten en armzalige dorpjes.

Nadeel van de documentaire: alleen Schotland, USA, Spanje en Italië komen aan bod. De wereldmuziek-hunter is ook in andere landen geweest. Jammer dat we niet meer te zien/horen krijgen. En jammer dat sommige liedjes ook achtergrond-geluiden doorheen gemixt werden bijv. door zeegolven die slaan op rotsen e.d.

Visie van Lomax: muziek is cultuur, en tegenwoordig is muziek geen cultuur meer maar een produkt. De cultuur raakt in de vergetelheid. Het feit dat gisteren meer mensen naar Britney Spears in Crossroads hebben gekeken, beaamt de visie.

De documentaire heeft me geraakt. En sowieso ben ik al een liefhebber van wereldmuziek en roots. Dit weekend staat een bezoekje aan mijn ouders gepland. Het onderwerp tijdens het diner is reeds bekend: "Pap, zing nog eens dat ene nummer, ik zou het graag willen leren." Wijsheid komt met de jaren.

Dat produkt is nog steeds cultuur.

Of het nu goed of slecht is doet niet ter zake denk ik. Het is evengoed nog onderdeel van een bepaalde cultuur.

Excuses, mijn woorden waren verkeerd gekozen.

Lomax zag inderdaad de massaproduktie (etc) opkomen. Gemaakte, opgedrongen cultuur versus puurheid, tradities. Hij sprak hierover in een CBS-interview, en bekritiseerde CBS daarin over hun rol. Volgens hem moest iedere muzieksoort uit verschillende landen evenveel airplay krijgen. CBS deed aan onderdrukking, aldus Lomax. Culturele gelijkheid.

Zijn drijfveer was om die liedjes niet alleen op te nemen en te categoriseren, maar ook om ze uit te brengen op vinyl/cd. Dit kostte hem nogal veel moeite.

Meer informatie: http://www.alan-lomax.com/

Nou humor heeft hij wel .

Is alleen niet te bekijken via uitzendinggemist . Of ik moet eroverheen kijken.

Nee, de meeste uitzendingen van het Uur van de Wolf zijn niet via uitzendinggemist te bekijken (helaas).

De documentaire heeft me toch diep geraakt. Ik heb zelfs zojuist mijn moeder gebeld. "Zeg het eens jongen, je klinkt nogal bedroefd." "Het is meer weemoed, mam. Euh, heb je mijn basisschool spullen nog?" "Voel je je wel ok?" "Jawel, maar..." "Maar, maar." [weer typisch zo'n situatie die je wilt vermijden] "Ik zoek even naar de juiste woorden, ik ben op zoek naar een aantal euhm herinneringen." [stilte...totdat de onvermijdelijke vraag wordt uitgesproken] "Hihihi, welke herinneringen?" [onvermijdelijk gepikeerd antwoord van een kind] "Gewoon, herinneringen...ik vertel het zaterdag wel." "O...zal ik de spullen naar beneden halen?" "Graag." "Het gaat toch wel goed met je hoop ik?" "Ja mam, niks aan de hand, gewoon...ja...euh...hè." "We eten zaterdag trouwens boerenkool." "Hmmmmm, lekker!!" [denkt weer met weemoed terug naar moeders kookkunsten] (etcetera) [en oma's overheerlijke zelfgemaakte kroketten!!!!] [en gore zure zult tijdens de Ambachtelijke Boerendag in groep zoveel van de basisschool (herinnering)]

Deze documentaire heeft me (denk ik) voornamelijk ontroerd omdat ik opgegroeid ben in een Brabants gat. Zo'n 'hechte' gemeenschap, ons kent ons, zwaar dialect. En ook door mijn vader. De verhalenverteller en de vrolijke flierefluiter en zijn zelfgemaakte (?) liedjes [dur zit un kat in bad in zun blotu kattugat verrek wa is die kat toch nat]. Maar ook echte traditionele liedjes, waarvan ik alleen nog maar de melodie-lijnen van weet (frustrerend!). Als klein jochie hing ik echt aan zijn lippen. Smekend om het liedje nog een keer te zingen.

Ach, ik gooi er nog een half sterretje bij. Ik heb nu al zin in het weekend.

(tot zover de laatste aflevering uit de Mug-reeks "Lief Dagboek")

Dat zegt Jan Douwe Kroeske ook altijd .

Volgens mij zijn wij van een ander merk of zo .

Ik kom trouwens uit meerdere boeren gaten, maar heb hier totaal geen last van. Het moet toch ergens anders mee te maken hebben .

Mooie documentaire over een man die leefde voor zijn passie.
De reis van regisseur Kappers in het spoor van Lomax is een prachtig avontuur. Een film vol mooie herinneringen die in geuren en kleuren verteld worden door de mensen die ooit bezoek kregen van Lomax.
Op een gegeven moment had ik er wel een beetje last van dat het meer van hetzelfde is. In tegenstellig tot Mug had het wat mij betreft juist op minder landen geconcentreerd mogen worden.
De film sluit prachtig af met de oude Lomax. Hij kan amper nog 2 woorden uitspreken, maar het levert een aantal ontroerende beelden op. De zangstem van Alan Lomax doet denken aan Will Oldham. Het zijn ook deze oude traditionals waar Oldham schatplichtig aan is.
Het enigzins vergelijkbare How Many Roads (van Jos de Putter), spreekt me meer aan.

erg mooi verwoord
reps

De documentaire viel mij een beetje tegen. Soms zaten er zeer ontroerende momenten in. Door als belangrijkste rode draad voor het verhaal te kiezen voor een road-movie, kwamen de prachtige klanken van de oude geluidsopnamen van Alan Lomax wel erg fragmentarisch aan bod. Aandoenlijk was het wel om de muzikanten van sommigen opnamen na zoveel jaar nog in levende lijve terug te zien en te horen.

Ook als portret van de prachtmens Lomax kwam de film een beetje magertjes uit de verf. De film bleef te veel zwabberen tussen de door een herseninfarct getroffen Lomax en zijn vroeger muzikaal veldwerk in verschillende landen.