The Night of the Iguana (1964)

Niks beter dan kindsterren die te zien zijn in controversiële films. Ik heb het nu natuurlijk over Sue Lyon. Ik ben ontzettend nieuwsgierig geworden naar Lolita (die een gelijknamig plot zou hebben?). Daarnaast leek ze een beetje op een blonde Natalie Wood. De film was erg mooi en ik geloof ook best controversieel allemaal in die tijd.

Heel geslaagde film, grappig met een leuk absurd tintje, uitstekende acteersprestaties en een verrukkelijke, broeierige sfeer. Sue Lyon slaagt er trouwens haast in nóg aanbiddelijker te zijn dan in Lolita, hoewel het wel de andere vrouwen zijn die uiteindelijk het meest de film dragen. Naast Richard Burton dan toch, die een verbluffende tour de force neerzet als getormenteerde, soms half waanzinnige maar eigenlijk compleet weerloze man. 4 sterren ook van mij.

Aardige film maar geen hoogstandje van Huston. De cast is wel goed maar toch kon de film me niet geheel boeien.

Heerlijke film. Helaas heb ik het begin gemist, toen ik hem gister op TCM zag. Stuk voor stuk markante personages, die goed uit gewerkt en neergezet zijn. De hoteluitbaatster was een soort Amy Winehouse-achtige verschijning, die bij tijd en wijle iets te theatraal overkwam. Zowieso was ze erg leuk om naar te kijken, zeker in combinatie met haar sterke persoonlijkheid waarmee ze in staat was iedereen op een naieve manier te domineren als ze het nodig voelde.
Wat me nog het meest amuseerde waren de dialogen, tussen de zeer uiteenlopende karakters. De loenzende vrouw die met haar grootvader bij "Winehouse" was gestrand intrigeerde me. Ze deed een paar mooie aforismen uit de doeken die af ten toe even te denken gaven. Haar tegenspeler, de vrijwel immer bezopen maar goed opgevoede (doch gevallen) geestelijke, kon ze te allen tijde van repliek dienen, ook tijdens zijn meest duistere dwalingen. Enfin, wellicht speelde mijn stemming en tijdstip (holst van de nacht) ook mee met de goede beleving van deze film.

Er broeit van alles maar het komt er niet uit. Het zal voor die tijd een schokkend epos zijn geweest, maar het kwam op mij watbraaf over. Die tang uit het gezelgschap dreigt met van alles maar het wordt nooit echt dreigend. maar goed, daar gaat het dan waarschijnlijk niet om. De wanhoop van de reisleider, het medelijden van de hotel-houdster en die dochter doen het hem. dat maakt deze film voor mij boeiend: die karakter-interactie.........

Miss Fellowes, honey, if paramour means what I think it does you're gambling with your front teeth

Na het enorm tegenvallende Blowup stond deze Night of the Iguana nog als tweede film op de decoder. Een film waar ik niet perse enorm veel van verwachtte maar waar ik wel benieuwd was geraakt naar de rol van Ava Gardner. In Mogambo en Bhowani Junction leek ze precies niet helemaal goed uit de verf te komen en ik vroeg me af wat het zou geven als ze in een degelijke film speelde. Vonken, dat gaf het.

Want wat een glansrol speelt ze hier! Ten tijde van deze film was ze zo'n 10 jaar ouder dan in bovengenoemde titels maar ze heeft nog altijd niets van haar touch verloren, meer zelfs want het lijkt er met de jaren precies op vooruit te zijn gegaan. Gardner speelt de interessantste rol van de vier vrouwen in Shannon zijn leven maar het is voornamelijk de manier waarop dat me deed watertanden. Ze deed me een beetje denken aan Saraghina uit Fellini's Otto e Mezzo (en ook Marshall's Nine) maar ze weet dit te overtreffen. Ik kan het moeilijk uitdrukken waarom ik haar hier zo geweldig vindt maar het is haar manier van doen, haar spraak die echt tot de verbeelding spreekt. Ik heb er drie films op moeten wachten maar eindelijk heb ik de mooie Gardner in volle glorie kunnen zien. Deborah Kerr is zo'n naam die je ook regelmatig ziet verschijnen op de TCM films maar ook één die me eigenlijk bitter weinig zegt. Niet moeilijk ook want ze wordt hier toch wel grotendeels weggespeeld door haar vrouwelijke kompanen waarvan Sue Lyon veruit de mooiste is. Hier is ze net 18 geworden maar het is een diva pur sang, ben in ieder geval nog benieuwder geworden naar Kubrick's Lolita waarin ze de hoofdrol speelt. Maar daar stopt het nog niet met al die vrouwelijke kracht want ook Grayson Hall heeft als Fellowes een nogal leuke rol die vaak voor erg sterke dialogen zorgt. Maar eerlijk is eerlijk, onder al dit vrouwengeweld zit één man die de film bijna op zijn eentje kan dragen. Burton staat bij mij vooral ten boek als echtgenoot (2x zelfs) van Elzabeth Taylor maar ook als spilfiguur in het geniale Who's Afraid of Virginia Woolf. Het wordt hoog tijd dat ik eens wat meer van hem ga opzoeken want hier is hij fantastisch als getormenteerde dominee die het toch niet kan laten om aan zijn zwaktes toe te geven. De paniekaanvallen zijn perfect gespeeld maar ook de vele dialogen zijn vaak om je vingers van af te likken.

Ik denk dat ik ondertussen wel wat verfilmingen van de toneelstukken van Tennessee Williams heb gezien en eigenlijk zijn die praktisch allemaal me erg goed bevallen, alleen Suddenly Last Summer viel me tegen maar daar staat dan wel dit ijzersterk werk en Cat on a Hot Thin Roof tegenover. Soit, iets dat me is opgevallen is dat er vaak een erg broeierige sfeer hangt en dat is hier ook overduidelijk het geval. Huston zet het stadje Puerta Vallarta compleet op de kaart, zeker wanneer Elizabeth Taylor er dan nog eens een aantal keer op bezoek kwam voor Burton, maar het is dan ook de perfecte plaats voor deze film. Qua sfeerschepping zit het hier enorm goed maar ook het verhaal zelf blijft boeien. De strijd van Shannon tegen de vier vrouwen is geweldig om naar te kijken en gecombineerd met de dichter geeft het zelf een zekere epische vorm aan heel het gebeuren. Film kent trouwens ook wel één van de sterkste openingsscènes die ik ooit heb gezien. Burton die er als dominee staat te preken en het dan opeens verliest, fantastisch!

Van Huston wist ik al dat hij mooie dames op een goede manier kon regisseren (The Misfits o.a.) en dat hij een degelijke noir kon regisseren wist ik ook al via The Asphalt Jungle maar dit is tot nu toe echt wel zijn meesterwerk. Ben nog aan het twijfelen tussen een 4* of 4.5* maar ik geef Burton en zijn dames het voordeel. Een erg sterke film.

4.5*