Madeleine (1950)

Toch wel weer een klein 'historisch momentje' in mijn filmkijkcarrière. Met "Madeleine" zie ik mijn 16e en daarmee laatste film van David Lean. Het middendeel van zijn carrière is (zoals hier opde site ook wel te merken is) nogal onderbelicht in lijstjes, overzichten etc. Hij maakte in die periode drie films met zijn vrouw Ann Todd. Samen met "The Passionate Friends" is dit toch wel een geslaagd werk (die derde kun je vergeten).

Ann Todd is nu niet bepaald een actrice die warmte, gezelligheid of zoiets uitstraalt (en dat is toch vreemd, omdat ze hier een door meerdere mannen begeerde "jonge" vrouw speelt), maar ook hier doet ze het weer erg goed - omdat ze toch wel meerdere lagen aan haar rol toevoegt: niet alleen slachtoffer, niet alleen hysterisch of zwak of feekserig, maar van alles wat en met de nodige diepte. Toch wat minder dik aangezet als pak-m-beet Vivien Leigh die toch wel wat meer stereotiep uit de hoek kwam (Hamilton Woman bijvoorbeeld). Haar spel houdt de rechtszaak ook nog boeiend.

Verder laat Lean de film er naast de overbekende welgestelde familie-aankleding en dito huwelijksperikelen toch ook wel een meer duister sfeertje over de film neerdalen, waarbij hij voor enkele shots ook wel leentjebuur speelt bij Hitchcock (zo'n shot van een theekopje etc). Toch wel de moeite deze film en Passionate Friends (beide fraai gerestaureerd op DVD door BFI en ze kosten beide geen fluit).