True Heart Susie (1919)

Heel leuk om een film eens in stilte te zien.

Meh, voor mij was het daardoor nóg lastiger mijn ogen open te houden. Vast allemaal knap op dat moment. Met de perfectie van de klassieke continuïteitsmontage enzo...

Maar het is zo saaaaai!

Enige wat me meeviel was het overdreven acteren. Dat had ik voor een zwijgende film nog dikker aangezet verwacht.

In het kader van een college filmgeschiedenis eindelijk eens mijn eerste Griffith mogen aanschouwen. True Heart Susie werd door mij dan ook lichtelijk vanuit die context gezien (eerste vormen van filmisch narratief et cetera), maar al gauw was het eigenlijk niet moeilijk om hier ook zonder die context best van te genieten. Een charmant, maar wat te elementair verhaal over een meisje dat haar liefde voor een jongen nu eens niet van daken laat galmen, zich niet inlaat met feestbeesten en haar hart in stilte weggeeft. De man heeft het niet door en laat zich in met een ander: het zal hem berouwen.

Het was voor mij vooral de fotografie (vind de lichtafval in veel shots echt schitterend), het ontbreken van geluid (brengt een ander soort spanning met zich mee) en de mimiek van de personages die zo'n film interessant maken. Het levert een theatraal, iconische film op, die zich zowel als klein verhaal laat lezen, maar ook een grotere moraal met zich meedraagt. Fascinerend, maar vooralsnog loop ik er niet mee weg.

Diep onder de indruk van mijn eerste film van voor 1920. Vooral het acteerwerk Lillian Gish, je wordt echt verliefd op haar tijdens de film. Verder is het een mooi, zoet verhaaltje die helaas wel vrij voorspelbaar afloopt. Echter de manier waaróp het einde tot stand komt (de plotselinge dood van William's vrouw) vond ik een beetje te makkelijk gekozen. Alsof Griffith inspiratieloos was.

Toch 4 sterren, omdat het een diepe indruk op me maakte

1e Griffith.

Eindelijk heb ik dan een film gezien van een van de grote pioniers op filmgebied. Helaas vond ik er niet veel aan. Natuurlijk is het een oude film en moet je je een beetje in die tijdsgeest inleven. Het lukte mij echter niet om veel positiefs uit deze film te halen, hoe hard ik me ook voorstelde dat dit een nieuwe beleving vormde voor mensen uit die tijd.

Anderhalf uur is gewoon erg lang voor een verhaal waar je van tevoren de afloop al weet. Het enige positieve punt dat ik heb kunnen ontdekken was dat de acteurs het wel redelijk deden. Ik heb vooral op mijn horloge gekeken, want deze film is helaas gewoon verschrikkelijk saai. Ik waardeer Griffith omdat hij veel heeft betekent voor de Hollywoodfilm, vooral op gebied van montage, alleen deze film was gewoon niet boeiend om naar te kijken.

1,5*, en dan leef ik me heel erg in die tijdsgeest.

Dank je wel