Temporada de Patos (2004)

Te zien op IFFR:

Vrijdag 28-01 20:00 uur in Cinerama 1
Zondag 30-01 10:45 uur in Pathé 4
Dinsdag 01-02 20:00 uur in Schouwburg grote zaal

Er gebeurt niet echt veel in deze film, maar de droge en soms melige humor zorgen voor voldoende interessante momenten. 3*.

Heerlijke droogkomische film, bij vlagen ook aandoenlijk. Langzaam kom je meer te weten over de vier karakters uit deze film, die allemaal iets missen in hun leven en verlangen naar iets anders. De twee jongens spelen fantastisch.

Heel leuk in zijn eenvoud. Knap hoe een film over de saaie zondag van 2 ventjes van 14 jaar zo leuk om naar te kijken wordt. Komische scenes met de pizzabezorger en het buurmeisje. Goede muziek ook, net zoals het acteerwerk van alle hoofdrolspelers eigenlijk. Wel een wat vreemd begin met om de haverklap een fade-in/out.

Al bij al een fijn filmpje. 3,5*

Vermakelijk filmpje maar niet meer dan dat.

Het verhaal is op zich erg leuk, maar wordt wat mij betreft wat te braaf uitgewerkt, waardoor ik met zo'n 'hier zat meer in' gevoel bleef zitten. Visueel zag alles er netjes uit. Strak gekadreerde shots met een vaak mooie compositie. Ook aangenaam om nog eens een recente film te zien die in zwart-wit is opgenomen.

Kort samengevat is Temporada de Patos een klein lollig filmpje voor zowel jong als oud, dat makkelijk wegkijkt op bijvoorbeeld een saaie zondagmiddag. 3*

Latijns - Amerikaanse films waren mij nog nooit tegen gevallen, dus was ik erg benieuwd naar deze Mexicaanse film.

Toch vond ik hem nergens het niveau van de andere Latijns - Amerikaanse producties halen. Misschien kwam dat wel doordat deze film in het zwart/wit te zien was. En normaliter associeer ik Latijns Amerikaanse films met beeldenpracht, dat kwam er nu niet. Ik heb ook enkele zwart/wit prachtig uitgewerkte beelden gezien, maar vooral doordat de film zich vooral op 1 locatie afspeelt is hij visueel nou niet echt een lust voor het oog. Het script is wel goed uitgewerkt en erg origineel. De dialogen tenslotte, redden de film van een onvoldoende. 3*

Als Jim Jarmusch een Mexicaan was geweest en 25 jaar jonger, dan had hij zo hiermee kunnen debuteren.

Verrassend sterke, mooie, liefdevolle en grappige film. Zonder ergens te grijpen naar grote middelen stukken komischer en gevoeliger dan menig andere film. Vier mensen waarbij langzaam maar zeker alledaagse gevoelens en verlangens naar boven komen, samen in een ruimte op een saaie zondagmiddag.

Ik zou erg verbaasd zijn als we niet meer van Eimbcke gaan horen. Mexico heeft duidelijk meer te bieden dan Iñárritu en Cuarón.

4.0*

P.S. Kijk de aftiteling af.

Ik had hoge verwachtingen...en dat is natuurlijk nooit goed. Ik ging er helemaal voor zitten....maar hij viel ietwat tegen. Niet grappig genoeg, niet ontroerend en de relaties onderling waren niet bijzonder genoeg. Het blijft nu hangen op wél aardig maar er had meer intensiteit in gemoeten ofzo.

mooie film. vooral in zijn simpelheid. eerste half uur was voor mij even wenen, ook omdat hij in zwart/wit is. maar als de 4 kinderen eenmaal samen zijn gaat het mooi worden. ik heb er van genoten. de muziek was goed gekozen en erg mooi! een 3.5 zeker!

Ik had ook hoge verwachtingen - wat wil je, met al die awards - maar had hoe langer de film duurde, hoe meer ik mijn interesse verloor. Er zat gewoon geen 'drama' in. Bijvoorbeeld, toen dat jongetje op een heel sexueel suggestieve manier het eiwit aan het kloppen was had het buurmeisje, desnoods onopvallend, moeten toekijken. Dat had die scene meer spanning en zeggingskracht gegeven. Verder vond ik de motieven van die pizza-delivery-boy om daar bij die kinderen te blijven maar heel ongeloofwaardig.

Plot : Flama en Moko, twee 14-jarige tieners, zijn elke zondagnamiddag alleen thuis wanneer Flama's moeder dan telkens ergens heengaat. Ze wonen in zo'n grijs appartementsblok in een troosteloze buurt. Nu is de woning voor een middag van hen alleen !

Ze installeren zich comfortabel op de sofa met een grote kom chips, elk een literglas Cola en dan maar gamen op hun Xbox spelconsole tot ze er bij neervallen.
Plots wordt er aangebeld, hun 16 jarige buurmeisje Rita vraagt of ze hun oven even mag gebruiken om een cake te bakken, die van hen ik stuk. Na enig aandringen laat Flama haar binnen, hij bekijkt haar niet eens en sprint terug naar de sofa, the game must go on

Zoals de gewoonte is in zulke landen valt plots de stroom uit, dat betekent gedaan met gamen Rita verveelt zich dan maar wat in de keuken, beide vrienden drinken nog eens van hun Cola, eten wat chips en vervelen zich stierlijk. Na een tijdje besluiten ze pizza te bestellen, nauwgezet houden ze de tijd in de gaten die de koerier er over doet om hun pizza te leveren, want als hij over tijd is betekent dit een gratis maaltijd !

Koerier Ulises moet een gigantisch aantal trappen oplopen om hun appartement te bereiken, geen stroom is geen lift, weet je nog ? Uitgeput belt hij aan, de tieners nemen hun pizza in ontvangst, zeggen goeiedag en smijten de deur dicht. Gelukkig weet Ulises deze nog net op tijd open te houden, volgens de jongens was hij 25 seconden te laat en weigeren ze dus te betalen.

Ulises blijft er bij dat hij op tijd was en zet zich al mokkend in de deuropening, hopende dat hij zijn geld alsnog krijgt. Deze patstelling blijft maar duren tot plots de elektriciteit terug aanspringt, ze komen overeen dat als de koerier een spelletje voetbal van hen kan winnen op hun spelconsole ze de pizza betalen én deze mee teruggeven, da's een deal

Verder evolueert het zich tot een gemoedelijke coming-of-age film waarin Moko de geneugten van een meisjeskus leert kennen met het ondeugende buurmeisje Rita, Flama de problemen over zijn scheidende ouders onder ogen moet zien en pizzakoerier Ulises een nieuw levensdoel bedenkt, want daar is tot hiertoe nog niet veel van terecht gekomen...


Zoals gewoonlijk vond ik de eerste 30 minuten niet veel soeps, het kabbelde maar wat voort zonder erg interessant te worden. Maar dan sluipt er geleidelijk een toffe sfeer naar binnen.
Het is leuk om zien hoe Moko zijn eerste meisjeskus met Rita ervaart en er dan over gaat opscheppen tegenover zijn vriend Flama, alsof hij de initiatiefnemer was

Pizzakoerier Ulises maakt ook een metamorfose mee na het eten van Rita's verjaardagscake waarin ze Marihuane verwerkt heeft. Hierop volgt een hilarische scène waarin ze gezamenlijk beginnen trippen !


6,5/10.
Buiten het trage, oninteressante begin ontpopt dit zwart-wit debuut zich tot een hartverwarmende film over de dromen en verlangens van deze mensen.
De moeite om één keer gezien te hebben

Aardig. Niet zo wereldschokkend of inventief als ik vooraf van een dergelijk geprezen debuut verwacht had. Aardig, dus. En degelijk, grappig, droog, naturel observerend, etc. En juist die droge Latin Cinema is niet helemaal mijn ding (Rebella/Stoll, Sorin etc).

De schijnbare oppervlakkigheid van zo'n dagje wordt weliswaar prima doorgeprikt met die kleine rimpelingen, maar in het volwassen Mexicaanse broertje van deze film Y Tu Mama Tambien was het toch stukken overtuigender.

Het gebruik van zwart/wit is me niet duidelijk geworden, vond het in elk geval niets toevoegen.

Jim Jarmusch wordt in de aftiteling bedankt, evenals Yasujio Ozu trouwens.

Wat doe jij als de stroom uitvalt? De hoofdvraag van deze heerlijke film.

Ik had hem wat prijzen zien winnen, en de commentaren oogden hier weer wat negatiever. Ik vond hem in ieder geval prachtig, ik twijfel wel een beetje over het laatste halve puntje. Het zwart-wit doet wat overbodig aan, vooral omdat het soms zo'n belangrijke gegeven is ( de kleur van snoepjes raden, en rood haar bijvoorbeeld.vind ik het raar gekozen. Desondanks brengt het wel weer een soort prettig rustpunt met zich mee.

Acteurs verdienen trouwens ook een pluim!