Marebito (2004)

Lang getwijfeld tussen een 3,5 en 4 maar toch een kleine 4* waard. Een erg aparte film voor Shimizu's doen en ik denk wel een beetje dat Tsukamoto zich er een beetje in gemengd heeft om een of andere reden. In tegenstelling tot Onderhond vond ik deze film voorspelbaar!
Er is een erg goede sfeer neergezet maar om een of andere reden word het nooit echt heel spannend. Wel op een gave manier gefilmd, aangezien er weinig middelen voor gebruikt zijn is dit toch een erg knap filmpje en Tsukamoto doet zijn werk weer geweldig ..dus 4*

Erg vreemde film.

Ondanks dat het een bijna niet te snappen film is en het eigenlijks ook niet zoveel overbrengt is het wel een film die ik teminste uit heb kunnen zien.

Het enige nadeel van deze film is dat het wel 2 uren lijkt te duren, het is zo traag en verwarend en scenes worden tevaak herhaalt in mijn ogen. Beetje een sleur naarmate je het eerste half uur gezien hebt.

Ik zou deze film niet zo snel aanraden en zou er zelf ook niet zoveel meer naar omkijken. Hij heeft echter wel weer iets, waardoor ik hem niet al te laag ga beoordelen.

Ik denk dat een 2.5 wel redelijk is.

Interessante originele film, maar toch had ik vaak het gevoel dat er meer in had gezeten, met name het hele onderwereld-verhaal. 3.5*

Interessante maar nogal vage film die in 8 dagen is geschoten.
Visueel stelt de film niet veel voor maar dat is wel een beetje de charme van deze film.
Onbegrijpelijk dat de Jappen zo vaak een goede en interessante horrorfilm kunnen maken met een beperkt budget, daar kunnen de Amerikanen nog wat van leren.
De film begint zo dat je het nog kunt begrijpen maar tegen het einde zit je toch met een aantal vragen, deze vragen blijf je helaas houden tegen de tijd dat je de film weer in het dvd-hoesje stopt.
De film heeft mij wel weten te boeien maar het is een film die ik (vrees ik) snel zal vergeten.

Cijfer: 3

Buitengewoon bevreemdende film die je vrijwel continu doet afvragen wat er nu precies aan de hand is met Tuskamoto en later ook 'F'. Hoe meer er onthult wordt, des te meer vragen worden er opgeworpen.

Sommige dialogen, redenaties en situaties zijn ronduit krankzinnig, maar worden zo bloedserieus gebracht en afgewisseld met de dagelijkse 'realiteit' (al ben je er eigenlijk nergens zeker van wat dat nu precies is) dat je nooit kunt raden welke kant de film nu precies opgaat. Het behoeft geen uitleg dat dit de film -op een beperkte, iets te lange passage na- erg boeiend maakt.

Ik vind het erg knap van regisseur Shimizu om met een dergelijk minimalistisch verhaal en door zo ontzettend veel zaken onverklaard te laten er tóch in slaagt om een zeer fascinerende film te maken. Visueel vind ik Marebito wél sterk, juist omdat er nauwelijks nadruk wordt gelegd op sfx en hippe camerastandpunten. Door die ingetogenheid wordt de aandacht van het bizarre verhaal nergens onnodig afgeleid.

De al eerder geprezen soundtrack werkt verder sterk mee bij het opwekken van een duistere sfeer van konstante dreiging, die zijn apocalyps vindt in een prachtig eindshot (met het enige element wat wél te voorspellen is, nl. dat Tsukamoto éindelijk de door hem zo gewenste angst ervaart).

Marebito spookt nog lang na in mijn hoofd. Ergens hoop ik op een vervolg dat meer verklaart; aan de andere kant ook weer niet omdat het huidige mysterie misschien wel het effectiefst is als het onopgelost blijft.

Kortom, een zeer originele en intrigrerende film.

4,5*

Lichte teleurstelling omdat ik toch echt wel meer "horror" verwacht had. Zij het dan in spannende, enge scènes, schrikmomenten of wat dan ook. Op dat vlak dus niet wat ik er van verwacht had. Ook de stilering viel wat tegen. Zo'n beetje dezelfde kleurloze beelden als in Ju-On. Ik wou m'n nieuwe televisie eens uitproberen, maar Marebito was daarvoor duidelijk niet de geschikte film. Verrassend genoeg wel een leuk verhaaltje, maar alles behalve nieuw want al eerder en beter uitgewerkt in Baby Blood en Brain Damage. Wat niet belet dat het leuk blijft natuurlijk, temeer omdat de regisseur van dienst een passend sfeertje weet te creëren door effectief met een industrial/ambient soundtrack te spelen. In dat opzicht moest ik geregeld terugdenken aan Kairo. Maar goed, meer lof verdient Marebito niet, want eigenlijk is deze film met momenten echt wel te traag en te braaf.

Bijzonder onheilspellende mysterieuze film met een eveneens onheilspellende soundtrack, die zo uit een film van Tsukamoto lijkt te komen.
Ik weet niet wat ik van deze film moet vinden. Het eerste half uur vond ik visueel in ieder geval zeer mooi. Dat geldt in het bijzonder voor de scenes, waarbij Tsukamoto in de 'onderwereld' afdaalde. Het laatste uur vond ik visueel duidelijk minder. Boeiend bleef de film in ieder geval wel, al vond ik hem af en toe behoorlijk eng.
Film had ook iets filosofisch. Het begrip 'angst' kwam hier duidelijk ter sprake, hoewel het mij nog niet duidelijk is wat Tsakomoto bedoelde met zijn verlangen naar angst.

Waardering; voorlopig 3,0*

Lekker apart geval.

Knap gefilmd met leuke technieken maar niet overdonderend. Wist niet dat deze film met lage budgetten tot stand is gekomen, is ook niet te zien overigens, integendeel.
Jammer dat er niet meer scene's werden afgespeeld in die prachtige omgeving waar het meisje lag, zag er zeer cool uit.
Apart verhaal verder ook. Geobsedeerd naar doodsangst, kan je leuke dingen op losgooien. Plot-technisch is dit interessant bedacht zonder met vragen achter te blijven.
Minpunt is dat het iets te weinig spanning met zich meebrengt, had makkelijk gekund. Aan de andere kant was het een goed te vertoeven sfeertje. Een fijn duister ambient score maakt dit plaatje compleet.

3.70*

Aantrekkelijk verhaal, met geweldige Tsukamoto. Qua horror meer richting de gothic en de fantasy, maar af en toe ook best griezelig. De groezelige beelden dragen erg bij aan de sfeer. Met name de scenes in het ondergrondse vind ik erg goed. De geheimzinnige bijpersonages zijn ook erg sterk. De gesprekken met de blinde man, de deros, het meisje en de theorieën over het ondergrondse vond ik allemaal erg smakelijk. Literairder dan de meeste Japanse horror die ik gezien heb, en dat is een meerwaarde. Ik zie ook dat het gebaseerd is op een boek. Die zou ik wel eens willen lezen.

Weer een hele goede enge film van Shimizu, alleen gaat de J-horror hier een hele andere richting in. Dit keer geen geesten maar een creaturen/alien verhaal.

Om te beginnen is het duidelijk te zien dat er hierin niet veel geld is gestoken en Shimizu de handycam heeft gepakt. Maar ondanks dat wist ie wel weer een griezelig maar subtiel filmpje te maken. Eerst is de film zoals gezegt subtiel vanwege het geheim en de engheid dat toch nog wel verborgen blijft. We komen terecht in een fantasiewereld van de ondergrond van Tokyo waar we die buitenaardse(?) jongedame genaamt "F" vinden. Die neemt Matsuoka (prachtig gespeeld weer door Sukamoto) mee naar zijn woning waar de spanning begint te stijgen. En dan zitten der ook best creepy momentjes in: die geheimzinnigheden van die F, die tanden ook vooral, die creepy vent die Matsuoka zo nu en dan aan de telefoon krijgt, die liftscene, die Alien die Matsuoku nu en dan tegenkomt (in zijn dromen?). Ook lijkt Paranormal Activity hier ook wel zijn mosterd vandaan te hebben gehaald want ook hierin heb je camera-scenes waarin je ziet wat er gebeurd met die F in de woonkamer van Matsuoka als ie afwezig is. Erg spannend iig. Wat wel jammer is is dat de film teveel tijdens daglicht afspeeld.

Wat het doodengste van de film is zijn de laatste 3 minuten. Dan zit je ook met ijs op je rug te kijken.

Gewoon een zeer geslaagd subtiel horrorfilm van Shimizu die het toch wel eng weet te houden. En daarnaast nog interesant maakt ook.

4,0*

De tijd dat we voor iedere nieuwe Jappen-horror in sneltreinvaart naar de videotheek gingen ligt inmiddels al een tijdje achter ons.
Te veel gezien en ook veel slappe varianten.
Marebito probeert in ieder geval een orginele toon aan te slaan, maar de uitwerking is soms wat minder, vooral door erg veel handheld-camera-scenes (Please don't).
Veel staat open voor eigen interpretatie en het verhaal lijkt een voorbode van dat horrorsucces van vorig jaar.
Helaas net niet intens eng genoeg om vanavond weer eens een slapeloze nacht te hebben.

Goede Japanse sfeerhorror.

De film heeft ondertussen heel wat genregenoten maar is toch de moeite waard om eens te zien. De opzettelijke wazige handcamerabeelden geven weliswaar geen al te mooi beeld maar realiseren wel een bijzonder goede beklemmende sfeer. De spanning vond ik minder daar redelijk voorspellend waardoor de film nooit echt eng werd.

3*

Beklemmend.

Apart filmpje van Shimizu. En opnieuw bewijst hij dat hij veel meer dan alleen Ju-on kan.
Aan het begin van de film moest ik erg wennen aan de handcam. Om eerlijk te zijn lukte het mij pas bij de derde poging om meer dan vijf minuten te bekijken van de film. Wel werd mijn aandacht direct gegrepen na vijf minuten.

De scenes ondergronds zijn, vooral in het begin zeer beklemmend en erg spannend. Ook vond ik het eerste haflfuur erg verassend qua verhaalvertelling. Ik vond sommige scenes in de eerste 30 minuten erg onorthodox, maar vooral erg gedurfd. Puntjes daarvoor.

Daarnaast blijkt het hele concept van het gevonden meisje erg interessant. Nergens werd het saai of vervelend om naar te kijken. Naar het einde toe waren er zelfs een paar heerlijke schrikmomenten. Ik was trouwens ook erg onder de indruk van de 'Deros', daar had ik graag meer van willen zien.

Visueel is het helaas dus weinig soeps. Veel rommelige camerapunten. Lelijk beeld. Maar daardoor creeerde dat ook wel weer een speciale sfeer. Muziek was trouwens naar het einde toe erg mooi.

Verassend filmpje dus van Shimizu dit keer. Naar vermaak zou ik 3 * willen geven, maar omdat ik het vaak gedurfd en verassend vond ga ik voor een 3,5*.

3,5 *

Een film waar je over na kan praten. Een vage dus.
Geen slechte film maar een film die over een man gaat die opzoek is naar de 'doodsangst' vond ik hem niet echt (helemaal niet) eng. Wel een mooie meid 'F'.

Het lijkt me toch niet zo’n bijzondere marketingzet om dit aan te kondigen met ‘van de regisseur van The Grudge’. Dat was in mijn ogen toch een bijzonder flauw spookfilmpje. Marebito is gelukkig anders en daarom ook beter. Shimizu weet duidelijk zijn voordeel te halen uit de lovecraftiaanse aanpak in deze prent. Het rondstruinen van de hoofdpersoon in de ondergrondse van Tokyo, was heerlijk sfeervol en macaber. Bovendien is het lekker mysterieus en onvoorspelbaar. Het treffen met de geest van de zelfmoordenaar en het gesprek dat daaruit voortvloeit, behoort absoluut tot de betere momenten. Wanneer het meisje van de poster de film betreedt, daalt de kwaliteit zienderogen. Dan is het ineens gedaan met de macabere aanpak en wordt het nergens meer spannend. Wanneer de hoofdpersoon erachter komt dat het meisje zich enkel met bloed voedt en hij daarvoor moet zorgen, wordt het zelfs vrij saai.

Het camerawerk is vrij lelijk. Het is misschien wel leuk gedaan met de semi (found)footage aspect, maar alles wat buiten het hobbycameraatje gefilmd is, oogt kil en lelijk. Marebito krijgt dan wel een voldoende, maar hij is krap, heel krap. Shimizu is voor mij toch iemand die soms best leuke ideeën heeft, maar ze even makkelijk om zeep helpt.