Angels with Dirty Faces (1938)

Films als de godfather worden tegnwoodig als grote klassikers genoemd en dat is ook geheel terecht (zie mijn 5 sterren bij de twee eerste delen) maar oude klassiekers zoals deze en zijn een beetje vergeten terwijl ze net zoveel aandacht verdienen als hun nakomers die toch een beetje geinspireerd zijn door deze klassiekers.
Na white heat die me heel erg goed bevallen was besloot ik weer eens een film met cagney te gaan kijken en ook dit was weer een prima filmpje in zijn genre.
Allereerst was ik verbaast oiver de geweldige rolvertolkingen, cagney was were erg goed en ook zijn tegenspeler o'brien deed het prima, ook was ik verrast om bogart te zien die overgens een erg leuke bijrol speelde.
Ook zat het verhaal weer erg goed in elkaar en zater er een paar ontzettend mooie scenes in de film waaronder de eindscene in death row.
In het kort gezecht weer een prima sfeervolle oude gangsterfilm die weer erg goed in elkaar zit, erg sterke acteerprestaties, een paar erg mooi geschoten scenes en een paar ontzettend sterke scnenes toch wist de film me niet helmaal te pakken heb dan ook niet de gehele film geboeid zitten kijken. 3,5 sterren

Is dit reen voorzichtige manier om mij te vertellen dat ik te jong en te ongeintereseerd ben om deze film te zien/begrijpen ??

Een film als deze wordt nog interessanter als je er met een filmhistorisch oog naar kijkt. De kloof tussen gangsterfilms van begin jaren 30 en eind jaren 30 is erg interessant. Vergelijk bijvoorbeeld eens The Public Enemy, ook met Cagney uit '31, wetende dat het Hays Office de Production Code van 1930 pas in 1934 is gaan toepassen, onder druk van het Catholic Legion of Decency. Erg boeiend om verschillen tegen elkaar op te zetten.

De begeleidende documentaire op de dvd bekeken?
Heb ik nl. ook gedaan, en het zorgt inderdaad voor een nog beter begrijpen en waarderen.


Ik vond de film echt fantastisch. The Public Enemy en White Heat deden me vragen stellen bij de 'verafgoding' van James Cagney: hij speelde zeker ok, maar nooit echt op een manier die me écht wist te grijpen. Dat deed hij bij deze film wél, dus ik slik mijn kritiek dan ook gedeeltelijk in. Echt een meesterlijke acteerprestatie, en voor mij één van de drie sterkste peilers van de film.
Naast Cagney (Bogart en O'Brien waren ook erg sterk) was ook het interessante verhaal een plus-factor. De vriendschap tussen een gangster en een priester (die mensen op het gezicht slaat!), de idolatrie van arme jongeren tegenover beruchte gangsters, de harde en vaak oneerlijke determinerende factoren van het leven,...
Ten slotte was de regie van Michael Curtiz ook heerlijk: mooie crane-shots, establishing shots, symbolische shots, schaduwen,...

Ik heb genoten, van de eerste minuut tot de laatste.

4*

Vermakelijke film. Prachtige eindscene ook. Maar ik vond dat hele morele gedoe met die kinderen erg vervelend. 3.5*

super sterk en zeer goed acteerwerk
het is mijn eerste film met cagney maar is me super bevallen
verhaal is erg boeiend en verveeld geen moment
het gezicht alleen al van cagney is prima

5 sterren

Een echte Michael Curtiz dit. Vooral het einde was bijzonder sterk. Wanneer hij z'n laatste mijl loopt is de film bijzonder indrukwekkend.

Daarmee bedoel ik vooral de vloeiende, vlotte manier van regiseren en de mate van intimiteit die hij creeert.

Ya filty animal!

echt geinig als Kevin uit Home Alone dat stukje op zet.

Vrij goede gangster-film en tevens ook m'n eerste Cagney-film.

Charismatisch rolletje van hem en een verdiende Oscar-nominatie, die hij vooral te danken zal hebben aan die voortreffelijke eindscene, die de film bijna bij de 4* brengt. Als die verschrikkelijk irritante "Dead-End" kids er nou maar niet waren geweest.

Toegegeven, de film bulkt van de clichés en is soms wat gedateerd. Maar het verhaal is tenminsten onderhouden en blijft je voldoende boeien tot het einde. Bovendien is het goed geacteerd en een mooie afwisseling tussen humor en actie. Het einde is trouwens wel leuk gedaan en al zag je het van mijlen ver afkomen, toch zeker niet slecht. Beter dan verwacht moet ik zeggen.

Uitstekende misdaadfilm van Michael Curtiz, dezelfde regisseur die van Casablanca een meesterwerk maakte. Al haalt deze film dat niveau niet, toch is dit ook weer een ijzersterke film die veel minder gedateerd is dan het jaar (1938) doet overkomen.

De film kent een mooi, tijdloos misdaadverhaal waarin een onwaarschijnlijke vriendschap tussen een pastoor en een crimineel centraal staat. Die twee hoofdrollen worden voortreffelijk gespeeld door James Cagney die echt het gezicht heeft van een misdadiger en Pat O'Brien. En natuurlijk zijn er ook nog een paar schitterende bijrollen weggelegd voor Humphrey Bogart (die hier nog een opvallend kleine rol heeft i.v.m. zijn volgende films), Ann Sheridan en The Dead End Kids. De film behandelt op een uitgebreide manier een aantal morele waarden door het contrast tussen een pastoor en een crimineel. Beide oefenen ze hun invloed uit op een groepje tieners. De pastoor (Connolly) wilt de minderjarigen van straat hebben om hen te laten basketten, terwijl de crimineel (Rocky) de kinderen op een negatieve manier beïnvloed. Wat het nog interessanter maakt is het feit dat Connolly en Rocky van kinds af aan bevriend zijn met elkaar.

Een klein meesterwerkje in het misdaadgenre dat toch echt een plek verdient in de top 250.

4.5 sterren

Regiseur Michael Curtiz is voornamelijk bekend vanwege de topper Casablance en de semi-topper The Adventures of Robin Hood. Met het misdaadgenre weet hij ook prima zijn weg te vinden. Qua plot is het af en toe rommelig en richtingloos, omdat hoofdpersoon Cagney zwalkt tussen Bogart en die priester. Maar de scenes op zich staan wel. Zitten een paar mooie tussen . Vooral die basketbalscene met hoog tempo was erg leuk om te zien. De laatste scene is niet verrassend (zeker niet voor die tijd), maar toch indrukwekkend te noemen.

Nee, was hier niet kapot van, dat gedoe met die jochies (stuk voor stuk irritant) begon me al snel de keel uit te hangen.
Voor de rest een wel aardige film die ik denk ik niet een tweede keer zal opzetten.

Kun je zien wat smaken verschillen ik vond het een meesterwerk en een van Cagney's beste rollen, ook O'Brien doet het top en zal nog vaak met Cagney filmen.

Nadat me White Heat goed bevallen is , heb ik me deze film en Little Caesar ook maar aangeschaft. Ben benieuwd.

Dit is de beste, de jongens bende uit deze film zijn de beroemde Dead End kids.
Ook te zien bv in They Made Me a Criminal en de toppers Crime School en Dead End beide met Humphrey Bogart.

Keek deze vooral om Bogarts rol, maar dat bleek dus niet zo'n grote te zijn.
Nu was het wel m'n eerste film, vermoed ik, met Cagney en ik moet bekennen die speelde een ijzersterke rol in deze film. De morele laag (allesbehalve een laagje) lag er net iets te dik op.
prachtig gecast einde, dat wel, door Cagney, nu rees bij mij wel de vraag of hij niet werkelijk bang was?

3*

Erg leuke film dit. James Cagney is toch wel de man hier. Geweldig wat voor een charisma hij heeft en dat hier ook in deze film weer eens uitstraalt.

Het verhaal vind ik eigenlijk niet zo heel bijzonder en soms ook wat rolleig, maar het zijn de personages en de sterke sfeer, die er toch voor zorgen dat dit een erg aangename film is. Bogart heeft een leuke bijrolletje deze keer, maar haalt het hier duidelijk niet bij Cagney.

Verder vond ik vooral de basketbalwedstrijd erg vermakelijk om te zien en wat waren die kinderen vroeger vervelend zeg. Geweldig hoeveel tikken en schoppen ze op een gegeven moment van cagney wel niet krijgen. Het einde zie je van verre aankomen, maar d uitvoering is echter van een behoorlijk hoog niveau, waardoor het uiteindelijk toch best indruk maakt.

3,5*

Whaddo ya hear, whaddo ya say

Annoying! Al is het verder wel Cagney die deze film enigszins redt. De misdaadjes hier en daar zijn wel aardig en ook de decors zijn redelijk. Verder weinig goeds. Irritante kinders, matige bijrollen en een paar erg slechte dialogen. Vooral het moraaltjesdialoogje tussen Jerry en Laury en het einde waren erg vervelend.

Matig, maar van wat ik gezien heb wel Curtiz' beste. 2*

Geweldige film. Ik ben niet iemand die goed is in lyrischeof analytische beschrijvingen van films, maar als ik regisseur zou zijn, dan zou ik van twee films zeker een remake maken: van deze en van Who's Afraid of Virginia Wolfe.

Angels with Dirty Faces heeft een diepgang die ik in weinige films (zelfs moderne) gezien heb. De rol van de pastoor zou op één of andere manier moeten bijgewerkt worden (onze maatschappij geeft immers niet meer zo een immens belang aan leden van de clerus), maar het scenario is bijzonder rijk. Humphrey Bogart in een bijrol is ook prima gecast.

Deze film is mede door zijn aangename speelduur nog best redelijk, maar het had van mij ook niet veel langer hoeven te duren. Het idee van goed vs. kwaad is mooi in beeld gebracht. Grappig om te zien hoe al dat zogenaamde 'goede' de kijker wordt ingeprent. Het einde (overigens uiterst origineel) is daar natuurlijk een mooi voorbeeld van. Toch niet helemaal verwacht

Vermakelijke misdaadfilm, zeker voor z'n tijd. In het plot zitten een aantal onlogische zaken en is dat gebruik van die krantenkoppen wel erg achterhaald anno 2012. Van die kleine boefjes die op de voorpagina lonken, yeah right
Het resulteert allemaal in een vermakelijk, maar niet erg bijzondere misdaadfilm met toch wel weer een aardig einde.

3,5*

Dit is juist een van de beste vroege misdaadfilms met een geweldige cast.

Wat me trouwens was opgevallen toen ik deze film zag (ik geloof dat het bij deze film was). Is dat er een shot in zat, die ik geloof ik ook al in drie andere films van die tijd heb gezien (The Public Enemy, Roaring Twenties en nog een, weet zo niet welke, misschien White Heat). Stockfootage? of gewoon gerecycled?