Melinda and Melinda (2004)

In het begin vond ik de film truttig en niet boeiend en ik wou na 10 minuten al afhaken. Na die 10 minuten wist ik een beetje wie wie was, toen kon ik me eindelijk een beetje inleven in de karakters en toen kon ik de 2 verhaallijnen ook uitelkaar houden.
Daarna vond ik de film eigenlijk steeds boeiender worden met die soapachtige verwikkelingen. Zoals altijd zijn de dialogen van een Allen-film bovengemiddeld, en zo ook in deze film.
Er zaten trouwens veel goede en bekende acteurs in deze film.
Ik was blij dat Allen eens niet meedeed aan zijn eigen film, want daar had ik dit keer ff geen zin in na gister ook al een Allen-film gezien te hebben. Twee keer Allens kop in 24 uur is toch een beetje teveel van het goede.

Aardig.

Hoewel ik nog niet bepaald veel films van Allen gezien heb en de meeste toch alweer een tijd geleden zijn is z'n stijl gewoon erg herkenbaar.

Al vanaf de eerste jazz-tunetjes eigenlijk. Nogal opgeklopte dialogen, relatieperikelen van nogal platte mensen die van zichzelf denken dat ze een erg moeilijk leven hebben en een wat stoffige setting.

Maar de opzet is wél erg vermakelijk en de cast is goed op dreef. Beetje rare keuze van acteurs en trices bij elkaar. Chevigny en Ferrell samen in een Allen film is gewoon even wennen. Ook de korte stoten Ferrell humor tussen Allen's gekakel zijn wat raar, maar dat maakt de film ook net wel een beetje leuk.

Denk niet dat ik ooit een groots Allen liefhebber zal worden, maar wat ik van hem ken vermaakt meestal toch wel.

3.0*

Het valt me vooral op dat je opmerkelijke films kiest van Allen om te bekijken. Het zijn toch telkens zijn net iets minder gewaardeerde werken. Geen idee of het ooit echt jouw ding zou kunnen worden, waarschijnlijk niet, maar Melinda and Melinda en Anything Else zijn niet de meest overtuigende startpunten die je kunt nemen.

Ben dan ook meer via de combinatie Ferrell/Carell bij deze film uitgekomen.

En laten we verder realistisch zijn, denk niet dat algemene appreciatie van Allen fans mij veel wijzer gaat maken in welke films van hem mij het best zouden liggen

Dat weet ik verder niet, maar Melinda and Melinda is toch vooral een film die steunt op een verhaalgimmick. Het is een van zijn minst grappige of ontroerende films. Ik kan me moeilijk voorstellen dat dit voor jou een van de grote hoogtepunten in Allens vrij grote oeuvre zal blijken.

Maar ieder zo zijn ding natuurlijk.

Niet zijn beste werk, maar zeer zeker aangenaam.
Origineel idee en aardig uitgewerkt. Interessante dialogen zoals ik van hem gewend ben.

Een leuk en origineel bedacht plot met de komische en de dramatische kant om een verhaal te vertellen, Woody Allen slaagde het meest hier in bij het dramatische gedeelte, normaal gesproken kan hij zich daar ook het beste in vinden en was de dramatische kant ook nog vrij licht verteerbaar,maar vind de afwisseling tussen de 2 erg leuk gedaan!
Ik denk dat Woody Allen dit ook een beetje deed om hiermee een groter publiek aan te trekken, commercieel doet comedy het beter dan drama dus snap zijn inzet en idee met dit plot ook wel, petje af!
Toch vond ik het komische gedeelte iets minder goed uit de verf komen dan het dramatische gedeelte, weet niet hoe het komt maar het lijkt wat te missen..
Ben zelf niet zo fan van Will Ferrell en had dus al mijn twijfels voor dat ik de film ging kijken, maar moet eerlijk bekennen dat hij het in deze film helemaal zo slecht nog niet deed!

Kortom: Leuk origineel plot waar de dramatische kant iets beter lijkt uitgewerkt te zijn dan het komische gedeelte maar hoe dan ook meer dan een waardig geheel vormt!

3,5 sterren.

Dit vind ik juist typisch voor het werk van Allen: je ziet bekende tot beroemde acteurs voorbij komen in niet al te voorspelbare rollen. Toch werkt dit altijd weer goed. Blijkbaar weet hij dit boven te halen in acteurs en dat is al bijzonder.

Melinda brengt op mooie wijze de beide film-vormen met elkaarin contact die typisch zijn voor Allen's werk: komedie en drama. Dat werkt door de gekozen raamvertelling van debeide aanhangers van deze vormen zeer goed. Minpuntje vind ik dat de humor hier nou eigenlijk nooit echt snedig is. Dat had net wat beter gekund.

Daar heb je inderdaad een goed punt mee Driello!
Will Ferrel kon mij niet echt overtuigen in andere films die ik zag maar deze rol weet hij heel aardig te spelen, en het is wat je al zei ook grotendeels omdat Woody Allen de regie heeft.

Humor gedeelte komt inderdaad wat minder uit de verf, ook om die reden kreeg deze film van mij geen 4 stemmen of hoger

Nu ik de meeste hooggewaardeerde Allens heb gezien begin ik me te wagen aan de wat lager beoordeelde. Na de beginscène had ik er ook weinig vertrouwen in; ik weet niet of het Woody Allen was die problemen had met zijn pen of dat het lag aan het acteerwerk (vooral die vrouw aan de tafel wist veel te verpesten), maar het werkte echt niet goed, terwijl hij talloze keren soortgelijke thema's prachtig heeft verwerkt in zijn films en dialogen. Dan kom je er achter dat het niet weer gebruikelijk geneuzel is over het leven, maar dat het de opzet van het verhaal is. Dat vind ik toch wel een erg leuke vondst en weet de gehele film te boeien en te vermaken.

De tragedie duurt even voordat ie op gang komt en heeft niet echt de juiste acteurs aan haar zijde. Totdat de pianist in het plaatje komt, waardoor het acteerwerk en het verhaal een aanzienlijk hoger niveau behaalt. Vanaf dat moment is het weer een waardige Allen, en net zo vermakelijk (hoewel triester uiteraard) als de komedie, die me meteen wist te pakken. Hier hebben we een echte Allen-komedie in hart en nieren. Het Woody Allen-personage wordt dit keer vertolkt door Will Ferrel die na Stranger than Fiction toch behoorlijk hoog in mijn boekje staat, en ook deze rol doet ie fantastisch. Hij speelt ontzettend Alleniaans. Helaas was het een klein rolletje, maar ook leuk dat Steve Carrel (ook Josh Brolin trouwens) van partij was. De beide Melinda’s werden ook goed vertolkt door Radha Mitchell, die toont dat ze zowel tragedie als komedie overtuigend kan brengen.

Woody Allen creëert een mooie sfeer (die overigens nog veel beter tot uiting kwam in zijn magnum opus Vicky Cristina Barcelona) en schiet alles behoorlijk rustig. Zijn script is ook weer sterk, hoewel er een aantal stukken zijn waar het hier en daar wat rammelt. Toch moet ik hem vooral credit geven om het originele concept die hij ook nog eens erg goed en fijn uitwerkt. Erg slim hoe hij dezelfde ingrediënten totaal anders naar voren laat komen in beide stukken. In het begin vreesde ik een domper, maar na afloop is het toch een geslaagde Woody Allen. Mijn vertrouwen in zijn andere films (ik zit nu op 18 van de 42) stijgt!

3,5*

Melinda and Melinda is mij iets te geconstrueerd, waardoor ik het echt even duurde voordat ik mijn draai vond. Daarbij miste ik hier echt Allen's présence, juist doordat het leek of Ferrell alleen maar typische Allen brabbel oprakelde. Vrij hinderlijk en eigenlijk ook een dooddoener, waardoor de hele komische verhaallijn een beetje tegenviel. De tragische lijn, en dan vooral Radha Mitchell's fatalisme greep me, vooral richting het einde, toch erg aan. Waardoor dit één van Allen's zware films lijkt te zijn. Kom uiteindelijk wel net op een voldoende uit.

Wil de film wel zien, dus hopelijk gaat dat ook een keer gebeuren

Tja, Melinda and Melinda is wel een amusante film, maar doet (vooral in het begin) nogal oubollig aan. Dat etentje, waarbij de filmlieden het verhaal bespreken leek eerder uit het eind van de jaren '80 te komen, met de hoofden van de regisseurs aan toe. Dat werkt ook door in de verhalen zelf, die ook nogal lastig van de grond komen. Het duurt lang voordat er echt interessante momenten komen.

Toch komt het wel op gang, mede door de goede cast. Met de intrede van Chiwetel Ejiofor en het goede spel van vooral Ferrell en Sevigny komt er steeds meer bij komen, waardoor de twee parallelle verhalen toch langzaamaan interessant worden. Dankzij Ferrell vond ik het komediegedeelte het beste, maar aan de andere kant bleef het ook wel oubollig en weinig vernieuwend. De film is dan ook weinig verheffend, maar op zich best het kijken waard.

Typische Woody Allen-film met een origineel idee waarbij twee verschillende verhalen worden verteld met hetzelfde hoofdpersonage, vergelijkbaar met Sliding Doors. De ene tragisch, en de andere komisch. Uiteraard hebben beide verhalen nog meerdere subtiele raakvlakken met elkaar. Alleen een beetje jammer dat het komische verhaal minder komisch is dan het tragische tragisch.
Een goeie en uiteenlopende cast en een aantal uitstekende dialogen, zoals we die gewend zijn van Woody Allen. Leuke montageknip naar de aftiteling.

Wat een volstrekt mislukte film is dit. Overpretentieus gepruts en een verhaal dat absoluut niet werkt. Oninteressante dialogen met gezocht pseudointellectueel gedoe - en nog over een volkomen voor de hand liggend onderwerp ook, tenslotte het idee dat je vanuit een beginsituatie zowel de komedie als de tragiek kan uitwerken is volgens mij toch echt 1e jaar toneelschool. In de uitwerking komen zowel de komedie als de tragiek totaal niet over, al was het maar door de zoveelste gezochte verhaal-in-een-verhaal constructie, waardoor de emoties van het begin af al 'niet echt' zijn.

Ik vraag me af of iemand deze film ook maar enig positief woord zou geven als niet de naam van Woody Allen eraan verbonden was. Wat mij betreft is het echt prutswerk.

Melinda & Melinda: zowel relatiedrama als romantische komedie. Woody Allen vertelt twee verschillende verhalen met verschillende afloop rond één en dezelfde persoon.

Radha Mitchell doet het prima als beide hoofdpersonages; zowel haar zorgeloze als haar tamelijk overspannen Melinda zijn vrouwen waar ik met mee kon leven en sympathie voor kon voelen. Opvallend vond ik de rol van Ferrell: niet dat ik hem zo'n bijzondere acteur vind, maar hier speelt hij een redelijk neurotisch persoon die voor mijn gevoel door Woody Allen zelf gespeeld zou zijn als deze jonger was geweest. Ferrell praat hier op een zelfde manier als Allen zelf gedaan zou hebben en zelfs zijn intonatie benadert hem soms griezelig dicht!

De vertelstructuur zit best ingenieus in elkaar. Alleen bij de eerste switch van drama naar komedie moest ik even wennen (want Melinda wordt als het ware opnieuw geïntroduceerd) maar daarna kon ik moeiteloos schakelen tussen beide verhaallijnen; deze bevatten wel degelijk raakvlakken in voorvallen en personages, al is het me nog niet volledig duidelijk geworden of deze één op één over te nemen zijn. Dat maakt hem sowieso al leuk voor herziening! Het dramatische gedeelte lijkt gedurende de hele speelduur iets de boventoon te voeren (al blijft ook dit nog wel dusdanig luchtig dat de overgangen goed te verwerken zijn) maar de romantische benadering zorgt uiteindelijk voor een voldaan gevoel met het hierbij passende happy end.

Leuk om Will Ferrell en Chiwetel Ejifor in een Woody Allen-film te zien, maar deze zal ik niet echt onthouden

Oh ja hoor: ik. Ben een behoorlijke Allen fan geworden, maar ook zonder deze man als regisseur en dan dezelfde kwaliteit had ik deze film met een 3,5 gewaardeerd.

Gisteren weer eens gezien (ben alle Allens die ik in bezit heb weer eens lekker aan het doornemen) en mij valt op dat dit toch een prettige film is die goed wegkijkt, qua acteerwerk prima in elkaar steekt en als verhaal boeiend is. Met een dergelijke raamvertelling dreigt het gevaar dat de vertellers het verhaal zodanig onderbreken dat het stoort of zelfs de continuiteit verstoort. Zeker als het 'verhaal' dan eigenlijk uit twee verhalen bestaat. Maar bij Melinda en Melinda gaat dat gewoon goed en dat is volgens mij te danken aan het script en aan de regie.

Verder ben ik steeds weer verbaasd dat deze film van 2004 is. Stijltechnisch komt het op mij meer over als een jaren 80 / begin jaren 90 film, mede door de beelden en de aankleding.
Mijn beoordeling blijft ongewijzigd, want de score is hoog genoeg, ook voor een film die ik graag weer terug zag.

Zeker niet de beste film van Woody Allen, maar toch heb ik er weer van genoten. De komedie en de tragedie die parallel lopen vond ik goed werken, het continue gepraat en de jazz muziek, New York, het zit er allemaal weer in. En nogmaals, Woody Allen's beste beslissing zelf niet meer mee te spelen. In zijn beginjaren was hij geweldig, maar dat draaide bij mij om in ergernis. Jammer maar helaas. Maar hij heeft het zelf opgelost en sindsdien weer helemaal fan van WA. Volgens mij was dit zijn eerste film met die gouden greep.