Sweet Smell of Success (1957)

Erg matige film, waarvan ik me afvroeg wat nou het probleem is. Burt Lancaster gebruikt zijn journalistieke macht (hij is een columnist met een publiek van 60 miljoen lezers) om een romance te voorkomen tussen zijn zus en een jazz-muzikant. Waarom in hemelsnaam? Al vraag ik me direct af hoe interessant die vraag zelf is. Hij gebruikt overigens Tony Curtis daarvoor om eens lekker te stoken. Die heeft nog de interessantste rol van iedereen, maar de rest vond ik maar saai en vervelend. En dan heeft deze film ook nog al die quasi-intelligente gevatte dialogen. Die deden me weer eens echt niks.

Deze film is alles wat een noir zo tof maakt, geen moraal, cynisch, scherpe dialogen, visueel erg mooi en geen happy end.
Schitterend om Curtis te zien als een ongeloofelijke rat en Lancaster als een arrogante dictator met een ziekelijke liefde voor zijn zus (deed me wel aan Tony Montana denken). De twee stelen de show en de bijrollen doen er eigenlijk niet toe. Hunsecker en Falco twee namen die ik niet snel zal vegeten.

Zwartgallige en zeer cynische film-noir, die je echter snel kan vergeten. Het onderwerp is afgezaagd, onbeduidend en ook nog eens saai uitgewerkt. Curtis en Lancaster spelen beiden klootzakken en missen hier het echte talent om het driestuiverhaal naar een wat hoger niveau te tillen. Wat een tegenvaller, snel vergeten.