Enduring Love (2004)

Wat een prachtige film! Audiovisueel zeer sterk. Een aantal keer deed het mij in de verte zelfs aan The Shining denken! Ook het acteerwerk was érg overtuigend. Wat een geweldige rol van Craig.

hahah wat een boeiend leven heb jij toch

Het ballonongeluk was inderdaad erg origineel. Maar ik kreeg bij deze film echt het gevoel dat er op een gekunstelde manier gepoogd was twee roden draden (het ballonongeluk en de obsessie van Jed voor Joe) bij elkaar te brengen, zonder dat dit in mijn ogen echt gelukt is. Misschien dat het in het boek beter is uitgewerkt, maar in de film kwam het er voor mij niet uit.

Wat ik niet begreep is dat er niet meer studenten/s in katzwijm lagen voor hun biologiedocent

Slechte film.

Bill Nighy natuurlijk wel weer kostelijk. Joe: 'I really screwed it up this time eh?' Bill: 'Eh.... yeah...'
Iemand Ben Wishaw herkend? Hij speelde de stotterende student.

Wat opvalt zijn de prachtige landschapsopnamen en de zoals hiervoor omschreven veelbelovende start. Voor de rest gaat de film vooral over de denkbeelden en emoties van twee mannen, waarbij de ene man moet zien klaar te komen met zijn schuldgevoel en de tweede een stalkachtige bezeten liefde heeft voor de eerste, die ver gaat. Er wordt uitstekend gespeeld.

De film begint sterk, met een ijzingwekkende openingsscene. De uitwerking van het gegeven is intelligent en overtuigend gedaan, maar toch komt de film niet helemaal van de grond. Aan de akteurs ligt het in ieder geval niet; vooral Craig is uitstekend in de hoofdrol. Het camerawerk is ook bijzonder fraai. De climax komt een beetje uit de lucht vallen en de vreemde rol van Rhys Ifans wordt ook niet helemaal duidelijk. Verder is de muziek bij vlagen veel te opdringerig en overheersend, soms zelfs zo erg dat de dialogen er bijna door overstemd worden.

De rol van Claire is in de film nogal uit zijn verband getrokken. Haar rol is namelijk letterlijk uit het boek overgenomen (in het boek is het niet zeker of Jed uberhaupt bestaat, in de film wel), waardoor ze zich in de film op onlogische wijze tegen Joey keert. Zonde, want dat maakt de film irritant onrealistisch. Het stoorde mij iig behoorlijk dat zij zich zo het slachtoffer voelde, zeker op het einde.

Het begin was sterk, maar daarna zwakte het erg snel af. Naar het einde toe werd het weer wat beter.

Af en toe, heel af en toe kan men genieten van een pareltje als deze film.
Met allemaal top acteerprestaties. Schitterend camerawerk die je als het ware meesleept in de belevenissen van de personen.
Mooie landschappen die gebruikt worden om de stemmingen te benadrukken.
Een film met twee verhaallijnen niet alleen de zoektocht naar de schuld of onschuld van de getuigen van het ongeval.
Maar ook zoektocht naar de zin/onzin van liefde.
Liefde als in een gewone relatie, overspel, bezetenheid, homoseksualiteit enz..

Een aanrader van een film die je echt raakt en niet loslaat.

Mooi om te zien dat er constant gebalanceerd wordt tussen waan en werkelijkheid.
Loslaten, een terugkerend onderwerp in de film, is lastig na het zien van de film.

Moeilijk om hier iets over te zeggen. Uiteindelijk beviel de film wel, maar ergens toch ook niet. Misschien omdat de verwachting dat Jed een verzinsel zou zijn van Joe niet uitkwam. Het begin was interessant. De shots op het veld zagen er mooi uit en had passende muziek. Het hoofdplot na het ongeluk is best leuk gedaan. Ik houd er van wanneer Rhys Ifans zulke maffe karakters speelt. Alles wat er omheen gebeurt, is dan weer een stuk minder interessant. De aankleding kon wat mij betreft beter, maar in ieder geval was dit al een heel stuk beter dan het dramatische Changing Lanes.