Bitter Moon (1992)

O.K. Als jij er niet in mee gaat ligt dat toch echt aan jezelf. Bij anderen wil het namelijk wel lukken.

verder is Dools weer een vergelijking die me doet vermoeden dat je er nog steeds geen bal van snapt. Dolls is ook gewoon 'what you see is what you get'. En geen alegorie.

Rambo daarentegen staat wel voor een heel leger genegeerde vietnam veteranen en de gekwetste ziel van Amerika (in deel 1 & 2 dan), een natie op zoek naar eerherstel.

Zo word dit niet gebracht in de film hoor. Zij wil bij hem blijven kosten wat het kost. En hij wil haar gewoon vernederen en als stront behandelen omdat het gewoon kan. Helemaal nergens word "je wilt het niet maar je kunt niet anders" naar voren gebracht. Dat maakt het ook helemaal niet herkenbaar mag ik toch hopen. Ik zou zo iets nooit een vrouw willen aandoen, vraag me af waarom ik me daarin zou moeten willen verplaatsen, ook in mindere maten.

Maar goed, daar ligt het grootste probleem lange na niet. Ook een onsympathiek karakter kan heel boeiend zijn, maar niet met deze slappe uitwerking. Iets als I Stand Alone is dan lichtjaren beter en sterker.

Ik vind de film veel beter en snap niet zo goed welke film dit op dit niveau dan zo ontstijgt.. maar ik geef Macmanus wel gelijk in het feit dat redelijk eigen gekozen levens zijn, waarbij je onmogelijk van kunnen kunt spreken.. de hoofdrolspelers kunnen van alles, maar doen het eenvoudigweg niet. Pure marteling ok, maar wel met vrije keuze. Wat het zeker minder verteerbaar maakt voor sommigen.

Het is natuurlijk geen echte vrij keus, ze doen dit omdat ze zo in elkaar steken. Een gek gedraagd zich ook niet uit vrije wil gek. En dat laatste zijn ze zeker. En in het begin van de relatie is er nog niet de drang naar pure vernedering, die komt later pas.

Ik zie die hele relatie in de film toch wat anders dan hier wordt beschreven. Wat ik eruit haalde is dat ze enorm tot elkaar waren aangetrokken en dat alles uit de kast werd gehaald om het maar spannend te laten blijven. Dat werkt tot een bepaald punt, wat in de film wordt uitgebeeld door de 'varken-scene'. Daar is het breekpunt in de relatie voor Oscar bereikt en in mindere mate voor Mimi. Oscar ziet er dan eigenlijk geen heil meer in, Mimi (nog) wel. Daaruit ontstaat de masochistische eh....verstandhouding waarin de een de macht in de schoot geworpen krijgt. Na het ongeluk zijn de rollen ineens totaal omgedraaid, wat met name door fysieke reden is veroorzaakt. Ik ben het dan dus wel eens met de eerste regel in Reinbo's laatste post, maar de volgende regel is voor mij niet lading-dekkend. maar goed, dat is slechts mijn visie op het geheel........... De hele boel maar gespoilerd want ik vind het weer erg moeilijk om te bepalen wat hiervan wel of niet plot-verradend is.

Mee eens.

Heerlijke film van Roman Polanski, die met diverse ingrediënten, deze film tot een geweldige mix van (seksuele)spanning, drama, mysterie en humor, weet te combineren. Emmanuelle Seigner weet wel hoe je iemand moet opwinden. Echt geweldig hoe vol en overtuigend zij haar rol speelt en geen wonder dat je er als man dan ook voor valt. Toch vind ik haar niet de show stelen. Dat doet wat mij betreft Peter Coyote, die vooral mij als kijker wist te overtuigen door zijn boeiende manier van vertellen, waardoor ik op een gegeven moment echt met hem mee begon te voelen.

Op een gegeven moment was ik best benieuwd hoe de film af zou lopen. Dat Thomas en Seigner het met elkaar zouden doen had ik nooit verwacht, maar vond ik wel een leuke wending. Sowieso is de hele eindfase op het feest lekker overdreven, enorm sfeervol en soms ook bijzonder grappig. Op een gegeven moment zag ik een shot van de boot in zwaar weer waarna ik dacht dat het de Titanic wel leek, waarna Peter Coyote 2 seconden later precies hetzelfde hardop zegt.

Een film om vaker te bekijken en dat gaat in de toekomst ook zeker wel gebeuren, want de film staat mooi in mijn kast. Polanski is een topper!

Dikke 4,0*

Een film die mij van begin tot eind bleef boeien. Geen moment heb ik op de klok gekeken. Het is zoals hierboven beschreven inderdaad een perfecte mix van spanning, erotiek en drama. Hoe destructief kan een relatie worden ? Heel bizar.

De erotische scène's aan het begin van de relatie waren heel mooi weergegeven. Maar ik begon wel een beetje af te haken bij de boven eerder genoemde "varkenscène". Ik denk ook wel dat dat de bedoeling was want vanaf dat moment ging het ook bergafwaards met de relatie.

Het is ook een genot om naar Emmanuelle Seigner te kijken. Wat een prachtige vrouw is dat. Ze is echt perfect gecast voor deze rol. Peter Coyote weet met zijn vertellingen de spanning er ook goed in te houden. Het acteerwerk van de rest van de cast vond ik gemiddeld maar hem vond ik er wel met kop en schouders bovenuit steken.

Wat zeer bijzonder aan deze film is, is dat Polanski heel subtiel het verhaal van een borderline persoonlijkheidsproblematiek heeft wil verbeelden, zonder zich hier al te hysterisch vanaf te willen afmaken en het allemaal te gaan zitten voorkauwn (zoals nu bijvoorbeeld wel in de Amerikaanse Hollywoodfilms aan de hand is).

Nergens in het verhaal wordt uitgelegd wat nu de achtergrond van haar problematiek is, maar wel, hoe door bepaalde cruciale gebaren en woorden van de kant van de man (Peter Coyote) er volledige keerpunten (filmisch overigens voortreffelijk neergezet) worden neergezet;
- een zit er in de draaimolen - iets waarvan hij zich totaal niet bewust is, maar waardoor zij een totaal andere persoonlijkheid lijkt te worden en op een bizarre manier aan hem 'verslaafd' raakt, maar waarom zou ze? Zie de mens. Die bitternis, die ontgoocheling, die andere lelijke kant van die 'lieflijke medaille, dat Polanski het aandurfde dit te vertonen: gaat het zien.