I Grandi Condottieri (1965)
Alternatieve titel: Gideon and Samson
3 stemmen | gemiddelde 1,50
Italië / Spanje
Avontuur /
Oorlog101 minuten
geregisseerd door
Marcello Baldimet
Anton Geesink,
Ivo Garrani en
Rosalba Neri1000 voor Christus. In Palestina worden de Joden onderdrukt door de Filistijnen. Samson is een opkomende Joodse revolutionair, en heeft zijn oog laten vallen op de knappe Filistijnse Semadar. Zij heeft weinig oog voor hem, in tegenstelling tot haar jongere zus Deliliah, die de sterke Samson wel ziet zitten. Tijdens het huwelijk van Samson en Semadar breekt er een gevecht uit, waarbij Semadar om het leven komt. Samson geeft Delilah de schuld, en wordt een eenzame strijder die met gemak hele legers de baas kan.
[permalink] geplaatst op 18 augustus 2004, 16:03 uurHij kreeg deze rol naar aanleiding van zijn gouden medaille op de Olympische Spelen in Japan.
"Dankzij zijn olympisch judogoud in 1964 wordt Geesink een heuse (judo)vedette. Hij laat zich verleiden tot enkele lucratieve filmcontractjes, waaronder de hoofdrol in de prent "Samson en Delila" (sic) in de Italiaanse Cinecitta-studio's. Hij proeft zelfs even van het catchcircuit. En in Japan wordt en blijft hij een veelgevraagde gastspreker en -docent."
Bron: De Standaard (18/08/2004)
[permalink] geplaatst op 14 maart 2008, 15:40 uur De film is in het kader van de culturele zondag op 23 maart (Paaszondag) igratis in het LHC in Utrecht te zien. Lijkt me een cult klassieker!
1,0 [permalink] geplaatst op 3 oktober 2009, 0:04 uur Lang geleden dat ik deze gezien heb, maar nooit vergeten hoe slecht Geesink en de film waren.
Héél erg!
' Sterke mannen films' waren enorm populair destijds.
Hercules, Maciste, Ursus, Samson etc. zorgden voor volle bioscoopzalen.
In de hoofdrol steevast goed uitziende body builders uit het pre-Schwarzenegger tijdperk.
Maar ineens was daar Anton Geesink, judokampioen.
Groot als een reus en plomp gebouwd, zonder geprononceerde spieren, zoals al die voorgangers in het 'sandalenfilm genre die hun tijd grotendeels doorbrachten in het sportcentrum om hun spieren op te peppen.
Dat was even slikken.
En vooral: zonder een greintje aan acteertalent.
Niet dat het gros van de 'acteurs'in dat genre daarmee gezegend was, maar zó slecht zag men het zelden.
Ik zag de film, waarover veel ophef werd gemaakt in de pers destijds, in de bioscoop. Veel later nog een keer op de (Duitse) TV.
Ik wilde zien of ik hem werkelijk zo slecht vond als ik in herinnering had.
En het antwoord was ja.
Anton Geesink 
