134.887 gebruikers | 85.687 films | 31.044 regisseurs | 3.507.486 berichten | 4.928.851 stemmen
O Bandido da Luz Vermelha (1968)
Alternatieve titel: The Red Light Bandit
5 stemmen | gemiddelde 2,80
mijn stem:
Misdaad / Thriller
92 minuten
geregisseerd door Rogério Sganzerla
met Helena Ignez, Paulo Villaça en Pagano Sobrinho
Het verhaal van de beroemde Braziliaanse crimineel Bandido da Luz Vermelha. Zijn handelsmerk was dat hij altijd een rode zaklantaarn gebruikte om 's nachts in huizen te breken. Tevens verkrachtte hij zijn vrouwelijke slachtoffers.
3,0
en toen waren er twee 
Een aparte film inderdaad. Het beste woord dat in me opkomt om de film te beschrijven is: rusteloos. De beschrijving bij de film doet vermoeden dat er sprake is van een plot of dat het over een bandiet gaat, maar dat doet eigenlijk niet ter zake. Het is een echte 1968 film, gemaakt door een jonge regisseur, ongetwijfeld gestudeerd en beinvloed door Godard en door de Nouvelle Vague beinvloede locale Cinema Novo, en ook bezorgd, over politieke corruptie, terrorisme, de derde wereld en "totale vernietiging". Ik begin de Braziliaans cinema pas nu langzaamaan te verkennen en ken ook nog te weinig van de situatie in die tijd. Maar er was op dat moment sprake van dictatuur. Deze film staat ook aan het begin van de Cinema Marginal, underground cinema met aan de ene kant dit soort politieke pamfletten en aan de andere kant de Boca do Lixo Cinema, exploitation achtig genre werk vernoemd naar de bijnaam voor de Santa Efigênia wijk in São Paulo waar ook deze film is geschoten. De Nederlandse vertaling van die bijnaam is 'Mond van Afval' en je kunt je het soort ghetto vol prostitutie en drugshandel (en filmmakers dus) daar wel bij voorstellen. Naast de rusteloosheid en politieke bezorgdheid vormt de setting zeker een belangrijk aspect van de film (deed me denken aan exploitatieve "hoerenbuurt" cinema uit andere landen zoals de vele St. Pauli films die in Duitsland zijn gemaakt en de Japanse Chitai serie die ik toevallig ook momenteel op de 'te zien stapel' heb liggen). En ten slotte is er nog een derde belangrijk aspect. Hoewel ik zeker niet alles van de film kon begrijpen en dus de humor niet overal van in zag, is de toon van de film duidelijk die van een farce (Op het einde duiken er zelfs nog UFO's op!). Ook nog goed om te vermelden is de aanwezigheid van mooie Braziliaanse muziek, volgens de credits zijn de meeste chansons van ene Roberto Luna (gezongen Portugees klinkt echt geweldig!), af en toe ook wat ritme's uiteraard, maar niet iets wat een Bossa Nova mania zou veroorzaken ala Black Orpheus (waar ik ook veel zin in heb om die deze zomer te gaan zien, zodra de nieuwe Criterion uitgave uit is, met een lekker Mojito erbij ofzo...)
Een aparte film inderdaad. Het beste woord dat in me opkomt om de film te beschrijven is: rusteloos. De beschrijving bij de film doet vermoeden dat er sprake is van een plot of dat het over een bandiet gaat, maar dat doet eigenlijk niet ter zake. Het is een echte 1968 film, gemaakt door een jonge regisseur, ongetwijfeld gestudeerd en beinvloed door Godard en door de Nouvelle Vague beinvloede locale Cinema Novo, en ook bezorgd, over politieke corruptie, terrorisme, de derde wereld en "totale vernietiging". Ik begin de Braziliaans cinema pas nu langzaamaan te verkennen en ken ook nog te weinig van de situatie in die tijd. Maar er was op dat moment sprake van dictatuur. Deze film staat ook aan het begin van de Cinema Marginal, underground cinema met aan de ene kant dit soort politieke pamfletten en aan de andere kant de Boca do Lixo Cinema, exploitation achtig genre werk vernoemd naar de bijnaam voor de Santa Efigênia wijk in São Paulo waar ook deze film is geschoten. De Nederlandse vertaling van die bijnaam is 'Mond van Afval' en je kunt je het soort ghetto vol prostitutie en drugshandel (en filmmakers dus) daar wel bij voorstellen. Naast de rusteloosheid en politieke bezorgdheid vormt de setting zeker een belangrijk aspect van de film (deed me denken aan exploitatieve "hoerenbuurt" cinema uit andere landen zoals de vele St. Pauli films die in Duitsland zijn gemaakt en de Japanse Chitai serie die ik toevallig ook momenteel op de 'te zien stapel' heb liggen). En ten slotte is er nog een derde belangrijk aspect. Hoewel ik zeker niet alles van de film kon begrijpen en dus de humor niet overal van in zag, is de toon van de film duidelijk die van een farce (Op het einde duiken er zelfs nog UFO's op!). Ook nog goed om te vermelden is de aanwezigheid van mooie Braziliaanse muziek, volgens de credits zijn de meeste chansons van ene Roberto Luna (gezongen Portugees klinkt echt geweldig!), af en toe ook wat ritme's uiteraard, maar niet iets wat een Bossa Nova mania zou veroorzaken ala Black Orpheus (waar ik ook veel zin in heb om die deze zomer te gaan zien, zodra de nieuwe Criterion uitgave uit is, met een lekker Mojito erbij ofzo...)
