Cat on a Hot Tin Roof (1958)

Ik snap best dat sommigen deze film als een meesterwerk beschouwen. Het had een heel serieus thema voor zijn tijd en de acteerprestaties zijn geweldig. Toch vond ik de film te lang duren voor alléén maar ruzie. Dat was niet te doen .

Weer zo'n typische Tennessee Williams klassieker, waar ik niet zo'n grote fan van ben, evenals A Streetcar Named Desire.

Ik heb op zich niks tegen de combinatie broeierig sfeertje, mooie vrouwen en veel drank (integendeel zelfs), maar bij die Williams stukken gaat het altijd gepaard met veel geschreeuw en geruzie in Southern accents waar je na een half uurtje wel genoeg van hebt. En dan ook nog eens op hooguit twee lokaties.

Vrij goed gespeeld, maar verder niet echt mijn ding, Sweet Bird of Youth vond ik leuker.

Volgens mij zijn er best wel toneelmatige films die ik kan waarderen (al kan ik nu niet zo snel voorbeelden verzinnen).

Het is toch meer het hele overdramatische soapgebeuren dat op een gegeven moment teveel wordt.

Zoals verwacht is het vooral de erg theatrale uitstraling die Cat on a Hot Tin Roof bij aanvang een kluif lijkt te maken. Maar al weldra is het venijn waarmee de discussies worden gevoerd toch aanstekelijk en valt er genoeg te genieten.

Teksten die volgens mij eerder voor het theater geschikt zijn, waar het podium de kijker en luisteraar mooi vast kan houden, ze mee kan sleuren. Toch wist het mij hier ook te bekoren, want al die achterklap en dat bedrog is interessant om te volgen. Soms wat over de top en het woord 'typetjes' was ze in die vast niet vreemd.. Elk personage (en dan vooral Mae) speelt toch erg zijn rol, van nuance is nou niet direct heel veel spraken. Maar dat maakt de film misschien juist ook wel fijn om te volgen.
Visueel is het erg tot de basiswerk, maar zo een film als deze is daarbij volgens mij ook het beste gediend, vooral in de tijd waarin hij vervaardigd is.

Voor mijn smaak iets te statisch en theatraal om me echt te kunnen meeslepen, maar dit heeft natuurlijk ook alles van doen met de tijd waarin hij geproduceerd is. Leuk om eens te zien, maar mijn soort cinema zal het wel nooit worden.

Zou Thomas Vinterberg deze film eens goed hebben bekeken alvorens hij aan Festen begon?

Ook in Festen worden dingen verzwegen, trilt de ketel op de pot (en knalt hij er af). In beiden films is een verjaardag aanleiding voor een 'goed gesprek', waar eindelijk eens geen blad voor de mond wordt genomen.
Zijn nogal wat overeenkomsten. Is verder geen negatieve kritiek, een verjaardag (een feest) is natuurlijk een mooi gegeven om een drama omheen te bouwen. Een ceremonie waarbij alles behoort te lopen zoals het hoort, waarbij mensen vreugde en genegenheid behoren te uiten, maar in werkelijkheid nogal eens het een en ander fout/anders wil lopen..

Het begin van de film is ontzettend saai, ik vond de acteerprestaties niet echt bijzonder (het leek soms wel of de acteurs na een scene gespeeld te hebben op een applaus wachte ofzo) het oogde allemaal veel te veel als een toneelstuk of een veels te lange soap en er werd veel en veels te snel gelult om het allemaal te kunnen volgen en dan op de klap van de vuurpijl al dat verduisterde gelul over oa homoseksualiteit en kanker om niet goed van te worden.

Maar dan net als je op het punt staat om de hoop op te geven slaat dit allemaal om in een erg boeiende film, de gesprekken tussen de hoofdrolspelers zijn erg mooi, en het acteerwerk dat eerder zo duidelijk gespeelt leek vond ik ineens geweldig en dan heb ik het vooral over newman, ives en taylor.

Al met al een film die ik in het begin niet kon uitstaan maar me later steeds beter begon te boeien en steeds interessanter en spannender werd.. 3,5 sterren

Voor mij was het precies andersom. Ik vond dat de film prima begon, alle relaties en irritaties binnen de familie werden in een rustig tempo steeds duidelijker. Op het moment dat de ruzie uitbreekt stijgt de spanning inderdaad flink. Alleen blijft het daarna te lang daarin hangen. De ruzie tussen moeder, zoon en 2 schoondochters duurt wmb te lang en valt een aantal keer in herhaling. Daarnaast vond ik het ontkennende/ontwijkende gedrag van Brick ook te lang duren. Het einde vond ik wel weer erg sterk. 3,5*

Broeierig melodrama met indrukwekkend spel door voortreffelijke acteurs.

Welk een acteerprestaties rollen hier van het witte doek (in mijn geval van de beeldbuis) af!

Paul Newman speelt (wederom) weergaloos (zelfs Oscarwaardig) evenals talloze andere personages waaronder met name Burl Ives ('Big Daddy') die sowieso zo'n felbegeerd gouden beeldje voor zijn magnifieke rol in deze rolprent had verdiend (een jaar eerder won hij overigens al een Oscar dus wellicht was e.e.a. te veel van het spreekwoordelijke goede).

Een masterclass uit het cinematografische boekje mijns inziens!

Vlotte film, met fraaie dialogen en prima acteerwerk van vooral Newman, die hier laat zien echt een zeer goed acteur te zijn. De film komt wat langzaam op gang en het eerste gedeelte is dan ook duidelijk het minste in mijn ogen. Als de film dan eenmaal op gang is, barst het los en krijgt elk personage de benodigde diepgang mee. Ik vond het einde sterk, terwijl de film voor mij best matig begon. Zuster Mae was trouwens een ontzettend irritant en ongeloofwaardig personage en die had ik, als ik familie van haar was geweest toch eens even een fikse tik gegeven met al dat gezwets van haar .
Jammer dat de film wat laat op gang kwam, maar verder best interessant en boeiend om te volgen.

3,5*

In één woord geweldig, prachtrol van Paul Newman maar de show word gestolen door Big Daddy.
Absoluut een prachtfilm.

Mooi gefabriceerd Drama.

Sterke dialogen, prachtige cinematografie, de acteurs worden sterk in beeld gebracht. Goede rollen van Taylor en Newman, sterke aankleding en degelijk verhaal. Er kwam na de film ook veel kritiek over een seksueel getint sfeertje?
De film wordt ook goed overgebracht met de iritaties en ruzies bij de familie. 4,0 voor een fascinerende film.

What is the victory of a cat on a hot tin roof?

Het was eigenlijk al lang geleden dat ik Cat on a Hot Tin Roof had gekocht. Toen in een opwelling aangeschaft en om een of andere reden is de film blijven verkommeren in de collectie. Geen idee waarom maar gisteren, onder het besluit om mijn kijkachterstand kleiner te maken, toch maar opgezet. Heb ik even spijt dat ik dat niet eerder heb gedaan...

Cat on a Hot Tin Roof is in elk opzicht een geniale film. Gebaseerd op het toneelstuk van Tennessee Williams, die de film verschrikkelijk vond, krijgen we een stukje cinema voorgeschoteld dat dankzij de ijzersterke uitstekend weet te boeien. Al vanaf de eerste minuten zat ik geboeid naar de relatie tussen Brick en Maggie te zien, om er daarna een hele avond niet meer van af te geraken. Het voelt allemaal nogal theatraal aan, je hebt soms het gevoel dat je naar een toneelstuk zit te zien, maar nergens wordt dat een stoorfactor. Ik kan mij niet herinneren dat ik al eerder iet heb gezien dat gebaseerd is op werk van Tennessee Williams maar A Streetcar Named Desire komt nu toch wel op het lijstje van mijn dringende to see films. Elk personage wordt zo ontzettend sterk uitgewerkt. Zelfs nu met er over te typen herbeleef ik het enthousiasme terug dat ik gisteravond kreeg bij het zien van de film. Brick is samen met Maggie verreweg het interessante personage. De relatie die ze hebben lijkt gedoemd om te mislukken en aan de hand van een sterke spanningsboog leren we geleidelijk aan wat er allemaal is misgelopen maar de manier waarop het allemaal is uitgewerkt is ontzettend sterk. Toch is het einde het ultieme hoogtepunt van de film, in zover dat je bij het laatste halfuur al van een einde kunt spreken. Vanaf dat Brick in de regen tegen zijn vader verteld dat de dokters hebben gelogen barst heel de film compleet los. Roddels worden niet meer achter de rug verteld, alles komt eindelijk eens in open lucht en het is heerlijk. Noem me een rampentoerist maar persoonlijk vond ik het allemaal erg fascinerend om te zien.

Ik kende Elizabeth Taylor al van een aantal films (o.a. Giant, Who's Afraid of Virginia Woolf, The V.I.P's en Suddenly, Last Summer) maar nergens komt ze zo overtuigend en natuurlijk over als hier. Het is ook een ontzettend sterke vrouw want toen ze haar man Michael Todd verloor in een vliegtuigongeluk bleef ze ook voort spelen. Misschien dat daar juist de kracht van haar personage in zit, in dat getormenteerde. In ieder geval is het uitstekend gespeeld door Taylor en een terechte doorbraak. Voor wie dit ook een (terechte) doorbraak was, is Paul Newman. De rol van Brick was één van de eerste rollen waarvoor hij meer moest doen dan er goed uit zien en verdomme, hier laat hij toch al goed zien wat hij in zijn mars had. De scènes met Taylor behoren tot de vele hoogtepunten in de film maar ook hij weet exact dat getormenteerde gevoel neer te zetten zoals Taylor. Fantastisch om te zien. Daar stopt de lofzang nog niet, we zijn zelfs nog niet in de buurt. Naast twee uitstekende hoofdrollen heeft de film ook een aantal klassebakken tot zijn beschikking. Burl Ives, die de rol van Big Daddy ook al in het toneel vertolkte, doet hier zijn rol nog eens over maar het is er niet aan te merken. Zoveel ziel dat hij in zijn spel legt, naast de scènes tussen Taylor en Newman behoren de stukken met Newman en Ives tot het beste van de film. Eigenlijk is er zelfs niets slecht aan heel de film te noemen. Hoewel, dit klopt niet helemaal. Madeleine Sherwood, die net als Ives dezelfde rol al vertolkte in het toneelstuk, is me iets te hard een typetje. Iedereen speelt natuurlijk een uitvergroten persoonlijkheid maar zij ging net iets over de top. Gelukkig wordt ze nog af en toe getemperd door Jack Carson, die net als de rest van de cast een uitstekende rol vertolkt. Judith Anderson heeft de kleinste rol van allemaal maar heeft gelukkig hier en daar toch ook wel een hoogtepunt, het einde waar ze Mae even op haar plaats zet, is geweldig!

Het is weer een serieuze lap tekst geworden maar Cat on a Hot Tin Roof verdiend het dan ook. Brooks geeft een geweldig relaas van een familie met problemen in het Zuiden en weet hiermee continu de aandacht vast te houden. De film verveelt nergens, zakt nergens in maar bevat alleen maar hoogtepunten. Het is dat ik nooit direct een 5* geef, voor ik de volle score toeken wil ik een film altijd eerst eens meerdere keren gezien hebben, maar anders had dit er wel één kunnen zijn.

Dikke 4.5*

Uitstekend familiedrama waarbij de schijn van geluk wordt hoog gehouden door leugens. En naarmate de film vordert, worden er steeds meer waarheden uitgesproken. En zoals Elizabeth Taylor zegt in de film: 'De waarheid is even vuil als een leugen'.
De film is zichtbaar gebaseerd op een toneelstuk, aangezien alles zich op één locatie afspeelt. Ondanks dat wordt het nergens saai of langdradig door de pittige dialogen, goed geschreven personages en uitstekend spel van de gehele cast.

De kleine 'no-neck monsters' zijn opzettelijk erg irritant.

Even lastig om in te komen, maar na verloop van tijd begint het gescheld zijn charme te krijgen, al haalt het nooit het niveau van bijvoorbeeld het superbe Virginia Woolf. Met name Burl 'Big Daddy' Ives hoest en proest dat het een lieve lust is en steelt elke scene waarin hij voor komt.

3*.

Hahaha, Burl Ives als Big Daddy is wa supergrappig!

Een film die me vooral benieuwd maakt naar het toneelstuk, want de dialogen zijn schitterend, kwetsende waarheden worden uitgesproken en stinkende potjes worden volop geopend. Dit resulteert in een prachtig stuk over menselijke relaties, uiterlijke schijn en bespiegelingen over persoonlijk geluk en dergelijke meer.
De acteerprestaties zijn van hoog niveau en de casting was ook erg goed: zelden zo'n vreselijke figuren gezien als de schoonfamilie met hun "no-neck monsters". Cat on a Hot Tin Roof snijdt behoorlijk diep en dat zorgt ervoor dat de film stof biedt voor een intense kijkervaring. Helaas zijn er wel enkele kleine smetjes op het blazoen, zijnde enkele typische Hollywoodiaanse elementen (het einde bv., waarbij Brick's kussen terug op het bed gegooid wordt in combinatie met de bombastische muziek, vond ik té zeemzoeterig en een beetje zonde om de film op die manier te eindigen). Ook is het allemaal een beetje statisch, maar de kern op zich - het verhaal en de dialogen - en het fraai acteerwerk zorgen alsnog voor een sterke filmervaring. Nét geen 4*, maar die zit er bij herziening allicht nog wel in.


3,5*

Ik ben een groot liefhebber van de oude cinema, maar dan meer de epische films of de tragische drama's. Na het zeer teleurstellende Breakfast at Tiffany's, had ik snel het gevoel een gelijkaardige film te zien. De typische Amerikaanse pastelromantiek. Het duurt ook even voor de film echt op gang geraakt en mij nog net op de valreep van het tegendeel kan overtuigen. Het verhaal zit goed in elkaar en zal zeker op een theaterpodium beter tot z'n recht komen. Paul Newman is nooit een favoriet van mij geweest, maar net als Elizabeth Taylor acteert hij vrij goed. Sterke dialogen die toch ietwat gebeten zijn door de tand des tijds maken de film nog wel interessant. In mijn ogen is dit zeker geen klassieker, daarvoor zijn er in de jaren '50 veel beter films gemaakt. Iets te afgeborsteld naar mijn smaak en overdreven romantisch. Maar dat ligt aan mijn filmsmaak en niet aan de makers ervan.

Naar aanleiding van het overlijden van Elizabeth Taylor deze film weer eens bekeken. Nou ja film, ik had meer het idee dat ik naar een toneelstuk heb zitten kijken. Dit verfilmd toneelstuk moest het van mij ook echt van de dialogen en het acteren hebben. Dat laatste werd door Paul Newman en Burt Ives uitstekend gedaan, maar die Taylor vond ik erg schreeuwerig en bovendien uiterst irritant. Maar goed, ik ben zowiezo nooit zo gecharmeerd geweest van dat acteren van Liz Tayor. Voor de rest deed de film mij bij herziening niet zo veel meer. Ik vond het allemaal veel te toneelmatig en het geheel kwam voor mij ook behoorlijk gedateerd over. De laatste scène vond ik zelfs dramatisch slecht. Ben het daarom ook met 'Film Pegasus' eens dat er in de jaren '50 veel betere films zijn gemaakt dan deze overschatte soap van Richard Brooks.

3,0*

De vonken vliegen eraf! Wat een geweldig familiedrama is ditmet eerste-klas-acteerwerk van de cast, waaronder een quasi-stoere Paul Newman en knappe Elisabeth Taylor. Mooi ook dat ontwrichte families in de jaren '50 het onderwerp van een film kon zijn. Zie je niet vaak in die tijd, zeker niet wanneer het slechtste in mensen naar boven gehaald kan worden. Menig karakter verdient een schop onder zijn of haar kont en gelukkig blijft dan ook niet iedereen gespaard!

Tegen gevallen. Als beginnend liefhebber van 'klassiekers' had ik wellicht te hoge verwachtingen van deze film, verwachtingen die bij lange na niet zijn waar gemaakt.

Het ligt met name aan het theatrale en het acteerwerk. Theatraal, daar heb ik geen moeite mee, kan ik soms zelfs waarderen. Hier wordt het echter tot zo'n punt gevoerd, dat het me allemaal te veel werd. Dan die kinderen en hun moeder. Natuurlijk moeten die een bepaalde irritatiegrens opzoeken, maar die werd wat mij betreft in zo'n hoge mate overschreden, dat het me zelfs de film deed tegenstaan. Hetzelfde geldt voor het overdreven heftige en langdurige vast houden aan de onwaarheid van 'big mama'. Het ging gewoon te ver en werd volstrekt ongeloofwaardig. Ofwel had dat personage drugs genomen ofwel had ze een hersen-afqwijking. Anders kan ik haar extreem los leven van de realiteit niet uitleggen. En dan dat 'big daddy'. Hoe vaak kun je zo'n duffe tekst eruit gooien? Wel, in deze film gebeurt dat in elke scene erg vaak. Wederom akelige irritatie.

Acteerwerk. Newman vond ik hier goed. Redelijk realistisch en geloofwaardig. Voor Ivens geldt hetzelfde. Ook Taylor kwam redelijk goed uit de verf, al vind ik haar als kreng in bijvoorbeeld 'Who's afraid......' veel beter. Ik denk dat ze als koele bitch gewoon beter tot haar recht komt.
Ik miste de sterke chemie tussen Taylor en Newman, die van 'Who's afraid....' zo'n topper maakte. Daar waren elke blik, elke dialoog raak. Hier had ik soms het gevoel dat de beide ongelukkig echtelieden een beetje langs elkaar heen acteerden.

De geloofwaardigheid was nu en dan ver te zoeken. Hoe lang hou je het vol om quasi opgewekt te blijven als je man zo rot tegen je doet? Dat geldt voor zowel maggie als die suffe moeder. Ook acht ik het uitgesloten dat een dokter de waarheid over iemands conditie niet verteld, zeker als die zo kritiek is. De uiteindelijke 'plot' tussen Maggie en Brick vond ik ook wat uit de lucht vallen (opeens is hij wel weer in love)

Wat was dan wel goed? Wel, veel van de dialogen vond ik sterk. Voorbeelden zijn delen van de dialogen tussen Maggie en Brick en die in de kelder. Ook vond ik het verhaal zelf goed. Het is verzorgd opgebouwd en verteld (waarbinnen het acteren dan af en toe werkelijk 'too much' werd).

Nee, een topper is het voor mij niet. Een 2,5*

Een echte klassieker van Tennessee Williams over gespannen relaties door achterdocht, koppigheid, hebzucht, leugens, liefde; eigenlijk alle eigenschappen, die mensen mooi en lelijk maken.
Erg fraai verfilmd met prachtige rollen van Burl Ives, Paul Newman en de onweerstaanbare Elizabeth Taylor, die als een magneet alle aandacht moeiteloos naar zich toetrekt. Heel mooi drama, waaraan nauwelijks af te zien is dat de film meer dan een halve eeuw oud is.