One, Two, Three (1961)

Ook nooit geweten dat het de saberdans betrof. Mooi energiek nummer in ieder geval.

@ Wouter: Weet jij trouwens ook hoe het nummer in Being There heet als Chance op straat wordt gezet? Ook zo `n bekend nummer, wat je nog vaak hoort, o.a. in commercials.

Ja, ik bedoelde Also Sprach Zaratustra. Bedankt!

Zo zie je een anderhalf jaar geen enkele film van Billy Wilder en zo zie je er twee in een week. Maar als ze zo leuk zijn als One, Two, Three maakt het niet uit hoeveel ik er in een week zie.

Ik heb vooral veel respect voor Wilder als scriptschrijver. Zijn scripts zijn ongeloofelijk scherp en komisch en weten het maximale uit het verhaal te halen. Stalag 17 was een tragikomedie, Some Like It Hot een gewoon luchtige komedie en One, Two, Three is een satire. En satire is iets wat Billy Wilder op het lijf geschreven is. Het script is vlijmscherp en zit vol met heerlijke stereotyperingen.

De Duitsers doen alsof er geen oorlog geweest is, maar hebben tegelijkertijd in grote behoefte aan orders en worden een tikkeltje nostalgisch als ze aan de tijd van Hitler terugdenken. De Sovjets zijn schreeuwende mannen die constant de idealen van het communisme propageren, maar eigenlijk liever in kapitalistische westen wonen. Daartussenin staat James Cagney als slimme Amerikaan. Maar ook hij komt er niet goed vanaf, want eigenlijk is het maar een smerig mannetje, die alles doet voor promotie. Niemand komt er goed vanaf in Wilders film. Al vond ik het wel leuk dat Cagney uiteindelijk toch zijn promotie kreeg. Andere regisseurs zouden Cagney tot inzicht laten komen of hem straffen voor zijn harde aanpak. Wilder blijft heerlijk cynisch door Cagney overal mee weg te laten komen. Ook leuk dat de communisten verdacht worden van brainwashing, maar uiteindelijk is het Cagney die de communistische jongen brainwasht en er een kapitalist van maakt.

Cagney is overigens briljant in deze film. Hij bezit een geweldige komische timing. Cagney staat nu nog hoger aangeschreven bij mij dan eerst. De bijrollen zijn, zoals we verwachten van een Wilderfilm, sterk gecast, zowel qua acteertalent als qua uiterlijk.

Heerlijke komedie dus. Lekker vlug, zoals in die tijd gewoon was. Het razende tempo uit deze film wordt alleen overtroffen door His Girl Friday. Enige minpunt is dat de tijd op klok van Cagney's kantoor wel erg snel vooruit loopt. Maar dat is ook geen ramp.
4*

Geweldige satire dit. Hoe snel alle dialogen, met name de stukken tekst van de formidabele Cagney, gaan vind ik echt geweldig. Grappen zijn er in overvloed, en de meeste bevielen mij wel. Deed me 'n beetje denken aan Dr Stangelove, en vond deze film nauwelijks minder. Ruime 4*

Heeft de band met zanger De Bono in 1960 al een keer in Berlijn opgetreden? De Ierse popgroep bestond toen toch nog niet eens. Deze flauwiteit schiet door mijn hoofd als in het begin van de film One, Two, Three in een optocht van Oost-Duitse communisten op één van de spandoeken te lezen staat: Nie wieder U2!
De band blijkt overigens vernoemd te zijn naar het Amerikaans spionagevliegtuig U2 uit de tijd dat de film gedraaid werd.

Soms is het wel even wennen aan de houterige verkleedpartijen en andere schijnbaar voor de hand liggende grappen in de komische films van Billy Wilder. Bij het kijken naar One, Two, Three weten de hoeveelheid goede, en soms ook slechte, gags me na enige tijd wel uit ‘het verstand hebben van humor’ te halen om me mee te nemen naar een lekker los gevoel voor humor. Afleidende mitrailleursalvo’s met een flinke regen aan kritische waarnemingen in het hoofd worden vervangen door vrolijke lachsalvo’s uit het hart. Het is vooral de manier waarop allerlei uiteenlopende vanzelfsprekendheden bij elkaar worden gebracht die het geheel naar een heerlijk lachopwekkend niveau tillen.

Zoals het een goede karikatuur betaamt wordt er in One, Two, Three een erg mager verhaal verteld. Het skelet ervan hoeft alleen maar dienst te doen als een satirische kapstok om het pas overwonnen nazisme, het kapitalisme en het communisme in een stevige klap flink op de filmkorrel te nemen.

De film wordt grotendeels gedragen door James Cagney. Als acteur had ik deze filmster nooit zo hoog staan. Zijn vaak overdreven lijkend spel trok in The Public Enemy, The Roaring Twenties, Angels with Dirty Faces en White Heat steeds op een verkeerde manier mijn aandacht weg van het verhaal naar een druk overacterende filmster. In het misdadigersgenre valt Edward G. Robinson met al zijn kalmte bij mij dan heel wat beter in de smaak. In One, Two, Three valt het drukke spel van Cagney wel prima op zijn plek doordat het prachtig samenvalt met het hoge tempo van de muziek en de grappen. Als kunstsneeuw onder filmspots is mijn aanvankelijke weerstand tegen de film en Cagney gauw verdwenen door een superieur gespeelde rol van een alsmaar naar promotie jagend mannetje. Het drukke baasje wil alles in zijn kleine en grote wereldje onder controle houden. Maar zelfs zonder ook maar een uitglijder over een niet voor de voeten liggende bananenschil lijkt dit gehandicapt sluwe machtspelletje steeds maar niet goed uit de verf te komen voor de Amerikaanse directeur van een kapitalistisch frisdrankenconcern in West-Duitsland. Het steeds dreigend verkeerd aflopen van alle goede bedoelingen levert een stortbui aan droge humor op in een heerlijke satire op een politieke situatie uit de jaren zestig.

One, Two, Three is gebaseerd op een toneelstuk van de Hongaar Ferenc Molnár. In 1919 is in Nederland een ander toneelstuk van deze auteur verfilmd met als titel De Duivel in Amsterdam.

Ik vind ze allebei erg goed, maar James Cagney is toch echt mijn favoriet. De humor en tegelijkertijd medogenloosheid van zijn acteren is gewoon geweldig, juist ook in die oude gangsterfilms.

Meesterlijke komedie dit. Ik heb me van begin tot eind echt stukgelachen, met name door James Cagney. R.I.P.

Met 'One, Two,Three' is het definitief bewezen dat ik me dringend eens moet onderdompelen in het oeuvre van Billy Wilder. Als vastgeroeste "cinefielen" van alle slag weemoedig "zo worden ze nu niet meer gemaakt" mompelen, dan hebben ze het vast op dit soort pareltjes: het (moppen)tempo ligt enorm hoog, en ondanks de karikaturale personages wordt je helemaal meegesleurd in het verhaal. Lachen geblazen dus, met deze spontane en tegelijk absurde 'situatiehumor'.
1961, en nog voor geen cent gedateerd - dat zegt genoeg.
3,75*



Beter kan men 'One, Two, Three' wellicht niet typeren. Mooie review ook, BASWAS!

Een verrukkelijke komedie. Cagney (niet mijn favoriete acteur) sleept je mee in een waanzinnig tempo. De film mist subtiliteiten uit andere juweeltjes van Wilder, zoals The Appartment en The Fortune Cookie, maar soit. Het is een geweldig tijdsbeeld uit het hart van een verdeelde wereld, met goeie grappen en running gags en niet in het minst een geweldige Horst Buchholz.

Komedie van hoog niveau!

Heerlijk filmpje, waarmee Wilder zich toch wel weer prima herstelt van het matige Some Like it Hot. De film is af en toe een erg leuke satire en dendert in een razend tempo voort. Een echt ADHD- filmpje, zoals anderen hier ook al aangeven. De dialogen in de film zijn af en toe lekker scherp en de acteurs zijn eigenlijk allemaal wel op dreef. James Cagney spant echter de kroon. Wat een heerlijke rol van hem. Al het geregel van hem, zijn scherpe vaak cynische antwoorden en zijn geweldige discussies met de "communist", maken de film alleen al meer dan de moeite van het kijken waard. Ik had na Some Like it Hot enige twijfel, maar ik ben blij dat ik toch snel weer een Wilder gezien heb. Tijdloos vermaak dit!

4,0*

Wéér een sterke van Wilder. Als ik zou zeggen dat ik enorm moest lachen om de komedie zou ik liegen maar de grappen zijn in ieder geval scherp en Wilder geeft een facinerende visie op de tijd. Het verhaal verloopt vlot en behandeld met veel souplesse de scheiding tussen arm en rijk, de zojuist bevreidde Duitsers, het communisme en het kapitalisme van Amerika. De manier waarop Wilder dit behandeld is erg bijzonder, een sterke film.

Een heerlijk hilarisch toonbeeld van een screwball comedy en een prachtig beeld van Berlijn voor de muur. De film is volgepropt met geweldige dialogen en een bizarre climax die alleen Wilder geloofwaardig en grappig kan brengen.

Verder is de film een product van zijn tijd. Wilder maakt grappen over alle vooroordelen, clichés waarheden en leugens over zowel het kapitalisme en Communisme. Niemand wordt bespaard. Opvallend aan de ze benadering is dat hij nergens echt stelling neem of veroordeelt, maar een iedereen zijn gebreken uitgebreid uitvergroot zonder te beledigen. Satire zoals het hoort!

Vooral de laatste act heeft een moordend tempo. Een geweldige scene die hier symbool voorstaat is waarin de Journalist achter het plan van Macnamar komt, Waar je als kijker 10 seconden het gevoel krijgt een nieuw probleem tegemoet te zien, waarna 30 seconden wordt onthult dat hij SS commandant is en vervolgens binnen 10 seconden het probleem wordt opgelost en men weer gewoon doorgaat met het plan. Die scene is nog geeneens 1 minuut!

Ook vind ik het mooi om het Berlijn van 1960 te zien. De Brandenburger Tor nog steeds een gewone grenspost waar je doorheen kunt rijden, veel kapotgeschoten gebouwen afgewisseld met wederopbouw architectuur.

Wel is de film aan de lange kant. Bijna 2 uur voor een klucht blijft veel. Sommige scènes en de eerste act hadden voor mij wat korter gemogen en de doordraverij van communist Otto begon vermoeiend te worden.

Desalniettemin een geweldige komedie, gaat dat zien!

Weer een heerlijke film van Wilder, en zoals gezegd het is even inkomen maar dan heb je ook wat. Gewoon een prettig gestoord verhaal, heerlijke Wilder sfeer en top humor. Het moge duidelijk zijn dat Wilder een uniek talent was hierin. Daarnaast is de heerlijke achtergrond muziek ook een absolute must in zijn films. Satire ten top, met een paar memorabele scenes, en vooral het eind is erg sterk. En net als in Some Like it Hot weet Billy Wilder zijn film te eindigen met een briljant slot shot. De cast is ook erg sterk met natuurlijk een hilarische James Cagney.

4*

Heb van een collega die Billy Wilder-box geleend zodat ik aankomende week nog wat hiaten kan opvullen.
Eerste DVD is meteen een voltreffer.
In ieder geval de beste komedie van Wilder (en wie weet heel misschien zijn beste film überhaupt??).
James Cagney is geweldig in z'n rol (die ook jarenlang zijn laatste was).
Komedie is het moeilijkste genre dat er is en Wilder slaagt hier glorieus: satire gemengd met screwball in een sneltreinvaart.
Absolute topklasse.
Meesterwerk!

als je in 115 minuten doodmoe wilt worden is deze film een aanrader. james cagney zit aan een stuk door te schreeuwen en de andere acteurs zijn niet veel rustiger. en dan die verdraaide koekoeksklok erdoor! geen enkel rustmoment!

als je al geen adhd had, dan krijg je 't wel van deze film!

Ik ben wel een Wilder fan maar dit vond ik echt een verschrikkelijke film, het leek wel een blijspel, echt geen enkele keer gelachen om al die types, Cagney vond ik ook niet bijzonder, doe me dan maar een Lemmon die me veel beter bevalt in Wilder zijn films.
Het was zo over the top en flauw dat het satirische element volkomen aan mij voorbij ging,

James Cagney is erg geestig met zijn gevatte opmerkingen die hij in moordend tempo op de mensen om hem heen afvuurt. ("Put your pants on, Spartacus!")
De dame om wie het allemaal draait laat zich ook niet onbetuigd als het gaat om vriendelijk bedoelde onnozelheid (“Do you realize that Otto spelled backwards is Otto?”) maar de meest hilarische rol vond ik eigenlijk die van Cagney’s echtgenote. Helaas heeft ze maar weinig screentime maar haar droge ironische commentaar is grandioos. De secretaresse deed het trouwens ook leuk, die wist wel wat van haar rol te maken.

Een aantal personages zijn wat te veel typetjes, met een erg hoog ‘Allo ‘Allo-gehalte en het laatste half uur werd me zo nu en dan iets te schreeuwerig maar voor de rest is het een fijne komedie die werkelijk geen seconde stilvalt.

James Cagney redt deze verder erg flauwe komedie van de middelmaat. Het jonge echtpaar is zonder twijfel een van de meest vervelende filmkoppels dat ik ooit heb gezien. Ik ergerde me dood aan elke scene waarin Buchholz voorkwam. Gelukkig is de eerste helft van de film wel erg leuk en redden Cagney met zijn voorkomen en Wilder met zijn cynische humor de film. Niet een van Wilder's beste, maar nog het kijken nog wel waard.

Wat mij betreft bij vlagen te kluchtig. Heb ook meer met z'n films met serieuze insteek á la Sunset Blvd. of Witness for the Prosecution.