Glenn Miller Story, The (1953)
96 stemmen | gemiddelde 3,44
Verenigde Staten
Drama
115 minuten
geregisseerd door
Anthony Mannmet James Stewart, June Allyson en Harry Morgan
Glenn Miller moest zijn trombone keer op keer verpanden zodat hij geld had tot zijn volgende optreden. Spelen was zijn leven maar door te dirigeren kon hij zijn eigen sound weergeven.
3,5
[permalink] geplaatst op 12 november 2005, 15:38 uurLeuke film, Stewart als altijd top en een charmante Allyson. Met natuurlijk veel aardige Glenn Miller muziek met als hoogtepunt Moonlight Serenade.
4,5 [permalink] geplaatst op 12 november 2005, 16:19 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezenDit is echt mijn muziek: Big Bands, met als hoogtepunt Glenn Miller. Raar dat er nooit iets meer van dat vliegtuigje met zijn inzittenden teruggevonden is.
3,5 [permalink] geplaatst op 14 november 2005, 17:52 uur Leuk filmpie James Stewart is zoals normaal weer geweldig.
***1/2
2,5 [permalink] geplaatst op 9 september 2006, 23:41 uur Dit is de derde film in korte tijd die ik zie van Anthony Mann en James Stewart. Na ‘Bend of the River’ en ‘The Man from Laramie’ viel ook deze film mij wat tegen. Een beetje te veel een zoetgevooisd verhaaltje over de opkomst van bandleider Glenn Miller.
De karakters in de films van Mann vind ik allemaal erg minimaal uitgewerkt. Het plot is vrij rechtlijnig. Het verhaal huppelt van de ene anekdote naar de andere zonder dat er een meerwaarde ontstaat die mij als kijker wat steviger betrekt bij al de vertoonde gebeurtenissen.
Het enige echt spetterende moment in de film is een optreden van James Stewart als trombonist samen met trompettist Louis Armstrong en drummer Gene Krupa. Effetjes lekker echte swing. En dat met iemand die nauwelijks trombone kan spelen.
James Stewart in zijn rol als Glenn Miller is dus wel ijzersterk. Hij komt zeer geloofwaardig en sympathiek over.
3,0 [permalink] geplaatst op 17 februari 2007, 16:01 uur Net gezien, goede muziek vooral, ik vond Stewart niet erg sterk deze keer, ook June Allyson eigenlijk ook niet. Aan het screenplay van de film is niet veel tijd besteed lijkt, maja. Je moet igg wel van bigbands houden! Hoogtepunt van de film is toch wel optreden van Louis Armstrong, en dat is veelzeggend (en dus jammer!), er had meer ingezeten.
3*
2,0 [permalink] geplaatst op 18 februari 2007, 11:39 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen Gek dat deze film nog best aardige stemmen krijgt over het algemeen. Want The Glenn Miller Story is nauwelijks een film te noemen.
De eerste helft nog wel. Hierin zien we de opkomst van Glenn Miller. Ik zou graag zeggen dat we de ups en downs te zien krijgen, maar dat is nauwelijks het geval. We kijken de hele tijd naar sympathieke mensen (blijkbaar waren er nog geen onsympathieke mensen in de muziekwereld van die tijd) die zelfs als ze tegenslag hebben nog zo iets hebben van: "Het komt wel goed." Drama ontbreekt daardoor totaal. Te zoet en te simplistisch allemaal. Het verhaal stelt niks voor.
De tweede helft heeft verder niks meer met film te maken. Dit is gewoon een compilatie met de grootste hits van Glenn Miller, ten uitvoer gebracht door James Stewart. Elke keer als een muziekstuk afgelopen is begint er vrijwel meteen een nieuwe. Als deze muziek nou bijzonder in beeld gebracht werd als in een musical, dan had het nog wat kunnen worden, maar de camera wordt gewoon statisch op de muzikanten geplaatst. Alleen de locatie wisselt. Leuk voor de liefhebbers van de muziek van Glenn Miller, maar noem het alsjeblieft geen film. De dood van Glenn Miller, is haast een tussendoortje. Ik was blij toen het afgelopen was.
James Stewart en June Allyson proberen te redden wat er te redden valt, maar het script biedt hun geen mogelijkheden dan wat flauw te glimlachen door de hele film heen. De persoon Glenn Miller komt hier nooit tot leven.
Gek dat dit van Anthony Mann komt. Zijn westerns staan bekend om hun complexe hoofdpersonen, cynische karakter en sterke landschapbeelden. The Glenn Miller is hier zo ver van verwijdert als mogelijk is.
2* en dan ben ik nog mild. Mensen die geen gigantische fan van Glenn Miller zijn hebben hier niks te zoeken.
2,5 [permalink] geplaatst op 15 mei 2007, 18:43 uur Heel veel muziek en weinig verhaal.
Dit is gewoon een standaard biografie, erg braaf verteld en met veel muziek. Het tweede deel lijkt inderdaad meer op een muziekspecial van Helmut Lotti dan op een echte film, er gebeurt nauwelijks iets alleen worden de liedjes naadloos aan mekaar gemonteerd.
Niet elke muzikant wordt verslaafd aan drugs en weet zich te ontworstelen, na problemen met zijn vrouw, aan de verslaving. Het is na bird, ray, walking the ling eigenlijk een beetje een opluchting dat er nog muzikanten zijn wiens biografie niet werd bepaald door heroine of cocaine.
Maar wat blijft is een erg slap en matig verhaaltje, zonder veel spanning en zonder veel emotie. Stewart is een van mijn favoriete acteurs maar hier heeft hij een rol waar hij nauwelijks kan schitteren. Af en toe eens een trombone-solo faken is het beste wat hij presteert.
2.5*
5,0 [permalink] geplaatst op 21 mei 2007, 21:43 uur Ik heb deze film voor het eerst gezien toen ik geloof ik 6 jaar was. Daardoor is heel mijn leven verandert. Ik ben beginnen opkijken naar Glenn Miller en ben vanalles beginnen te verzamelen van hem. Nee nee, deze film is allesbehalve de zoveelste buchtbiografie over een niemand die een iemand werd. Dit filmpje verteld het waargebeurde verhaal van Glenn Miller! Geweldige vertolkingen, prachtige muziek en geweldige regie: dat kan alleen maar THE GLENN MILLER STORY zijn...
5,0 [permalink] geplaatst op 5 januari 2008, 20:05 uur De eerste keer dat ik deze film zag raakte ik ook meteen in de ban van muziek uit het 'Swingtijdperk' waar je eigenlijk niet meer uitkomt.
De film geeft best wel een mooi beeld van vele uit die tijd beroemde orkestleiders. Steeds weer opnieuw beginnen op zoek naar een eigen sound nog beter dan de vorige keer en anders dan een andere bigband.
Zo zijn er mooie fragmenten te zien, bijvoorbeeld dat James als Glenn de militaire mars niet kan aanzien en laat zien hoe het beter kan.
De keren dat ik daarna de film heb gezien is het wel minder geworden dat vooral komt door het trieste einde. Meestal hebben films uit die tijd een happy end. In dit geval kan het ook niet anders behalve als je uitgaat op de variant van de vermissing. De soundtrack is goed en ik denk dat mede dankzij deze film de muziek van Glenn Miller onsterfelijk en wereldberoemd is gebleven. James en June spelen goed.
4,0 [permalink] geplaatst op 26 november 2008, 11:23 uur Een prachtige biografie over een groots muzikant.
4,0 [permalink] geplaatst op 2 mei 2009, 20:47 uur Dit is weer zo'n film die ik keer op keer kan bekijken zonder hem ooit moe te worden.
Ik heb hem niet zo héél lang geleden nog eens in de bioscoop gezien, toen hij, gerestaureerd, met opgepept geluid, opnieuw in roulatie kwam.
Het gaf toch wel een meerwaarde om de film op groot scherm te beleven.
De dvd heb ik uiteraard ook in mijn collectie.
Het verhaal is wel wat aan de zoete kant, want Miller schijnt in werkelijkheid toch ook wat minder sympathieke kantjes gehad te hebben.
Maar wanneer je Stewart in de rol van Miller ziet, dan wil je er graag in geloven.
En dan die muziek...onverslijtbaar, wat een sfeer.
Begrijpelijk dat daar nogal de nadruk op ligt in deze film.
Daar kwam het publiek denkelijk ook voor.
Ik geniet er in ieder geval keer op keer van.
De combinatie Stewart- Allyson werkt ook uitstekend.
Er zit toch telkens weer een brok in mijn keel aan 't eind van de film.
Maar ja, hoe kan het ook anders met die afloop.
5,0 [permalink] geplaatst op 10 juli 2009, 20:22 uur
