The Spanish Prisoner (1997)

Nog eens bekeken, en maar opgewaardeerd naar vier sterren. Wat ik zo knap vind aan de film, is dat er de hele speelduur schijnbaar erg weinig gebeurd. Dat trage tempo zou in andere films slaapverwekkend kunnen genoemd worden, maar hier wordt de spanning alleen maar verhoogd. De traagheid strookt ook helemaal niet met wat er feitelijk aan de hand is, waardoor de absurditeit van het gegeven meer op de voorgrond komt, en de film nog leuker wordt om naar te kijken.
Het was ook erg grappig om in een film van Mamet, die toch beroemd is omwille van zijn dialogen, oop te merken dat de meeste gesprekken gewoon ophouden omdat één van de personages gewoon niet meer weet wat te zeggen. Volgens mij heeft Mamet zich alleszins uitstekend geamuseerd bij het schrijven ervan.

Erg leuke misdaadfilm met een paar goede twists en een erg sterk scenario, maar helaas laten de acteerprestaties nogal wat te wensen over. Vooral in het begin acteert de hele cast (met uitzondering van Steve Martin) zo stroef dat het lijkt alsof ze helemaal niet weten wat ze eigenlijk aan het doen zijn. Gelukkig zijn de dialogen sterk genoeg om dit minpuntje nog enigszins te verdoezelen. Maar met een verzorgdere acteursregie had dit nog een veel betere film kunnen zijn.

3.5 sterren.

Mooie quote:
We must never forget that we are human, and as humans we dream, and when we dream we dream of money.

Vlot vertelde thriller die er, op een beetje rommelig begin na (de introductie van de hoofdpersoon en de waarde van “het proces” verloopt wat onduidelijk) een lekker verteltempo op na houdt en wat leuke plotwendingen kent. Echt heel spannend wordt het desondanks niet, waar met name de muziek- die verrassend relaxed op spannende momenten is- debet aan is. Ook helpt het niet echt mee dat Campbell Scott net zoveel flair heeft als een zak hooi en ik bij Steve Martin ieder moment verwacht dat hij grappig uit de hoek gaat komen. Slecht doen ze het zeker niet, maar bijzonder goed gecast vind ik ze ook niet.