Zatôichi Abare-himatsuri (1970)

Pff, wat een schijtfilm. Er gebeurt geen donder, en als er al wat actie komt is dat zo nep... Raar dat hier zoveel delen van zijn zeg.

Het absolute minimum, plus een extra halfje voor de nichterige pooier die godzijdank echt een homo bleek te zijn in plaats van de grootste miscast ooit.

1*

Ik vind de actiescenes juist erg cool, ik zie ook niet wat er 'nep' aan is. Ik vind de choreografie van de zwaardgevechten juist uitstekend en ik vind Zatoichi's vechtstijl met die kruisende moves heel erg cool. Katsu is perfect in de titelrol en Nakadai heeft een leuke bijrol. Ook de humor is behoorlijk (soms zelfs zo cheesy dat 't leuk wordt) Ik wil de hele reeks wel zien. Zeer vermakelijke filmpjes. 3,5*

Je ziet de zwaarden nooit overtuigend raken, mensen worden blijkbaar wel geraakt maar bloed is zo spaarzaam als een vogelbekdier in een sneeuwlandschap.

In Zatoichi van Kitano zie je veel van de gevechten ook niet. Dat is juist om te suggereren hoe snel zatoichi is.

What You See Is What You Get.
Zatoichi is een lompe veelvraat, die net zo veel bedriegt als rechtzet en doet het in zowat elke film. Soms heb je het gevoel dat hij zelfs jou, als kijker, net als zijn tegenstanders bedot met het feit dat hij gewoon kan zien.
Dat is de formule, dat is ook de kracht en het werkt.
Net als de snelle revolverheld vervalt deze 'held' niet in het
overdadig gebruik van zijn wapen. Dat zou ontzettend misplaatst zijn.
Take It or Leave It.

Als me dat zou irriteren dan kan ik wel zo veel actiefilms, westerns, noirs, thrillers, martial-arts/kung fu films afschrijven... Voor mij is de illusie afdoende, zeker binnen dit luchtige kader. Volgens mij zou elke samourai-film, waarin je de verwondingen weergeeft naar realiteit, automatisch uitdraaien op een gore/splatter -flick. Zelf zit ik daar niet op te wachten.

Klopt ook wel, Sichinin no Samurai kent ook weinig bloed, die ik 4,5 sterren geef. Alleen daar vond ik de rest van de film wel goed (en kenden de gevechten een ander belangrijk element: spanning). Misschien moest ik wat uitgebreider zijn in het afkraken van de film om misverstanden te voorkomen. Het komt hier ongeveer op neer: niets in de film hield mijn interesse vast. De gevechten hoorden daarbij. Hence my low rating.

Zeer vermakelijk filmpje waarin het ontbreken van veel bloed mij niet stoord De gevechten zijn ook absoluut niet slecht ondanks dat je soms overduidelijk ziet dat een zwaard niet echt contact maakt (duh!).

Leuke humor (het kibbelend echtpaar van een klein theehuisje is pure slapstick!) en een erg goeie hoofdrolspeler.

Voor de mensen die liever een erg bloederige samourai zien kan ik de Babycart (Lone wolf and cub) serie aanraden!

Mijn eerste 'Klassieke' Zatoichi-film en ik moet zeggen dat ik het best aardig vond! Okay, de gevechten zijn puur nep, maar wel origineel.

Waar zie je anders een hack en slash gevecht tussen naakte kerels in een openbare badgelegenheid?

Waarschijnlijk had ik Kill Bill véél hoger gewaardeerd als Uma zo'n soort gevecht met vrouwelijke tegenstreefsters had uitgevochten!!!!

Maar naast de gevechten valt er filmistisch best veel te genieten, de regisseur gooit er ècht niet met de pet naar! Daarnaast bevat de film ook nog een gezonde dosis humor, wat wil je nog meer?

O ja, wat een lekker ding is die Okiyo (Reiko Ohara) in deze film!

Smaakt naar meer.......

Mijn derde 'klassieke' Zatoichi-film en dit is de eerste film waar ik bloed zie vloeien. Al vind ik knap dat zijn zwaard altijd smekkeloos schoon blijft.

Maar ja, het blijft gewoon een leuke film. Ik wil gewoon een hack-and-slash film zien met een vleugje humor. Dat krijg je elke keer weer voorgeschoteld. Ik vind de choreografie van deze film er beter uit zien dan zijn voorgangers.

De zwaarden raken 'nooit' overtuigend de mensen lees ik in de onderstaande berichten. Ik neem dat voor lief, want het blijft een film die meer dan 35 jaar geleden is opgenomen en ik heb actiefilms van nu gezien waarbij dat er slechter uit ziet.

Wat zijn Zatôichi films toch fijn om naar te kijken. Hier zat dan misschien geen erg goed verhaal in, maar ik vind dit geweldig entertainment.

Tatsuya Nakadai is perfect gecast voor de rol van de dolende ronin. Ik zou geen acteur kunnen bedenken die zo een rol beter zou kunnen invullen. Zijn vrouw die ook door hem vermoord wordt vind ik erg knap. Maar die Okiyo mag er natuurlijk ook zijn.

Dit is pas de derde klassieke Zatôichi film die ik zie, maar vanaf de eerste die ik zag wist ik al dat het een prima reeks films is. Ik lees hierboven kritiek op het gebrek aan veel bloed. Het is maar wat je graag ziet. Veel bloed is ok, maar in een Zatôichi film zit ik er niet op te wachten.
Zatôichi staat garant voor flitsende zwaardgevechten. Hier is het gevecht in het badhuis misschien wel het hoogtepunt van de film. Al vind ik het einde van de film ook geweldig.
Ik ben in elk geval alweer benieuwd naar het volgende avontuur van onze held.

Ik dacht wel dat je deze episode wel zou waarderen, Nomak!

'K zie nu pas dat Kenji Misumi de regisseur is van deze film; geen wonder dat ik deze dus de leukste van het stel vond...

Trouwens belachelijk laag gemiddelde hier voor deze film?

Gemiddelde is inderdaad belachelijk laag.

Ik vind dit toch zeker niet Misumi's beste Zatoichi- avontuur.

Ja, maar wel de enige op het Asiamania-label (zover ik weet) en dus de enige dit ik tot dusverre heb kunnen zien....

p.s. volgens mij is er ook een dvd met een enkele film uitgebracht, naast de drie duofilmdvd's. Weet iemand welke? En of deze nog ergens te verkrijgen is?

Hierbij een iets hogere score dan ik aanvankelijk gaf. Deze film heeft alles wat Zatoichi voor mij aantrekkelijk maakt; de eenzame held die goed noch slecht is, de heerlijk strakke choreografie van de gevechten en lekker dik aangezette tragiek. Een van de betere delen naar mijn smaak.

Ik heb dezelfde vraag eigenlijk!