Manderlay (2005)

Beter even wachten dan een verplicht deel 3 zonder kwaliteit. Bij The Godfather was het ook even wachten he.

Brrr, kies je voorbeelden wat beter alsjeblieft.

Toy Story

Na Dogville werd ik overrompelt en moest en zal ik natuurlijk Manderlay zien. Hopen dat het niet zou tegenvallen, hopen dat ik nog steeds verbluft zou gaan staren naar de creativiteit van Lars, zijn less-is-more-decor en een weer donker verhaal. Ja. Manderlay weet me weer te pakken.
Het klopt dat Manderlay een andere manier van vertellen kent. Vooral hoofdstuk 1, wat ik memorabel vond in Dogville, de introducties, vond ik nu wat moeilijk te volgen. Dit kwam mede dankzij de manier van filmen. Ik had een gevoel dat Dogville veel rustiger werd gefilmd, maar dit kan natuurlijk komen omdat Dogville op het eerste gezicht schattig en lief eruit moest zien, terwijl Manderlay al een laag stof van slavernij over zich heeft liggen. Iets om aan te wennen. Echter went Bryce van de eerste minuut al, als de nieuwe Grace. Had totaal geen moeite met de wisseling van cast.
Manderlay is puur genieten van prachtige, ruwe dialogen en een mooi en gewoon een goed verhaal. Je kan veel zeggen over Lars, hij is ziek, hij is gestoord of arrogant: hij weet wel wat hij wilt duidelijk maken en weet het zo scherp en hard te verfilmen dat het moeilijk is om de boodschap niet binnen te krijgen. Ben stiekem ook een beetje geshockeerd. Ik vind het altijd al moeilijk om over deze dingen te praten. Ik, als blanken, beschouw donkere mensen natuurlijk ook gewoon als mensen, als mensen met gevoelens, mensen met kinderen, dromen, hoop enzovoort. Maar toch weet Lars een scherp sfeertje neer te zetten zodat je alsnog oordeelt over kleur. Het vraagt wat persoonlijkheid van de kijker, en dat verdient dikke respect.
Manderlay stelt alles behalve teleur. Samen met Dogville wel echt films die je moet gezien hebben. Vermakelijk voor filmliefhebbers dat ook wat persoonlijkheid en diepang bied. 4,5 ster

Zat trouwens te wachten op een aap-slachting. Dacht te horen dat Lars in deze film een aap mishandelt en echt vermoord. Maar dat heb ik niet voorbij zien komen.

Een soort van Dogville 2 en dat is aan de stijl goed te zien. Ik had bij Manderlay gelukkig veel minder tijd nodig om aan de decors en de rest van de film te wennen.

Hoewel ik het laatste half uur van Manderlay behoorlijk sterk vond, is de film in zijn geheel toch een stukje minder sterk dan Dogville. Bryce Dallas Howard is een goede vervangster van Kidman en doet het bijna net zo goed. Ook de fijne vertelstem van John Hurt is weer aanwezig en ook Manderlay barst weer van de sterke dialogen en prima acteerwerk van de hele cast. En ondanks dat het tempo laag is, vliegt de tijd weer voorbij. De film zelf heeft echter een iets minder grote impact op me als zijn voorganger. Dat komt vooral door het eerste gedeelte van de film, dat toch allemaal wat minder krachtig is. Het laatste gedeelte van de film is wel erg sterk en vooral het moment dat Grace de oude vrouw in haar slaap doodschiet, is behoorlijk indrukwekkend.

Iets minder dan deel 1 dus, maar Von Trier van van mij nog best een derde deel maken.

3,5*

Knappe fllm. Hoe dan ook blijft het een enorme prestatie om d.m.v strepen en halve decorstukken je 2 uur lang aan het scherm gekluisterd te laten.
Zeer sterk concept omdat hieroor de film in geen honderd jaar gedateerd aan zal voelen.

4 *

Het is lastig om een uniek meesterwerk als Dogville op te volgen, maar Von Trier slaagt erin om de kijker weer de hele tijd geboeid te houden. Stilistisch valt Manderlay net uit de boot, aangezien er wel meer gebruik wordt gemaakt van decorstukken waardoor het het idee van de pure essentie uit Dogville mist, maar blijft een toneelachtige setting behouden. Ook is het spijtig dat Grace hier niet vertolkt wordt door Nicole Kidman maar door Bryce Dallas Howard. Ik zou eigenlijk zeggen dat ik haar minder goed vond als Kidman, maar dat zou ook heel goed komen doordat in mijn hoofd Grace de gestalte al heeft aangenomen van de Kidman-versie, en dan is het moeilijk om een andere invulling van dat personage te accepteren. Toch vond ik Grace een minder kleurrijk personage in deze film - door Bryce vermoed ik, maar slecht was het allesbehalve. Waardoor de film staat als een dijk is de bijzonder sterke inhoud, waar allerlei kanten van slavernij op briljante wijze worden belicht. Met die charismatische vertelstem die ons door de acht hoofdstukken begeleid, een aantal sterke bijrollen waaronder Isaach De Bankolé (Timothy), Danny Glover en Willem Dafoe - die hier bewijst een waardige vervanger te zijn van James Caan, en plotwendingen die de allegorie steeds meer diepte geeft, is het weer een razendinteressant werk van Von Trier. Net zoals Dogville weer een hele intense beleving, waar je aan het eind echt met open mond zit te kijken totdat weer Young Americans uit de speakers klinkt. Waanzinnig goed vervolg, wat me nog nieuwschieriger maakt naar deel drie!

Sterk maar haalt het niveau van Dogville niet.

Lars von Trier probeert het kunstje van Dogville te herhalen met Manderlay maar is hier niet geheel in geslaagd vind ik. Als eerste mistte ik de Grace uit Dogville. Nicole Kidman als Grace was in Dogville zeer sterk en kwam zeer realistisch over. Zij kwam echt binnen, ik leefde met haar mee. Met Bryce Dallas Howard als Grace in Manderlay had ik dit veel minder. Zij bleef te afstandelijk voor me. Daarnaast vond ik het verhaal opzich in eerste instantie boeiender dan in Dogville maar is daar niet genoeg mee gedaan. De inwoners van het dorp en de gebeurtenissen waren allemaal net wat minder dan in Dogville waardoor het een tegenvallend geheel werd. Ook de constante aanwezigheid van die gangsters vond ik storend. Dit alles neemt niet weg dat het gewoon een erg sterke film is waar ik van genoten heb. Manderlay heeft de pech dat Dogville zo geweldig was waardoor het allemaal net even minder aanvoelt in deze film. Al met al blijft dit een sterke film en een aanrader. 4,0*!

Bij lange na niet zo overtuigend als Dogville.

Bryce overtuigt niet als opvolger van Nicole Kidman. De hoofdstukken zijn een stuk slordiger opgesteld dan in Dogville, zo wordt het verhaal erg onevenwichtig. Daarnaast vind ik het thema slavernij veel minder origineel en interessant, al is het met de frisse blik van von Trier bekeken en dat maakt wel veel goed.

De decors en de soundtrack waren als vanouds goed en de bijrollen waren allemaal ook prima uitgewerkt al had ik niet de identificatie met noch was ik emotioneel geraakt door de personages.

Buiten vergelijking met Dogville een bovengemiddelde film maar als sequel zeker een tegenvallertje. 3*