How Green Was My Valley (1941)

Één van de beste films met een indrukwekkende, realistische en aangrijpende beeld met vooral uitstekend acterende Donald Crisp.

Mierzoet ooit, maar ergens gewoon onweerstaanbaar. Blinkt uit door zijn levendige personages (en veelal goede prestaties van de acteurs) en een oerdegelijk verteld verhaal. Erg mooi! 4*

Prachtig gewoon. Dat beeld als al die mijnwerkers naar huis gaan door die ene straat... Dat vergeet je nooit.

Deze film grijpt je bij de strot en laat je niet meer los. Het is al meer dan een jaar geleden dat ik deze zag en nog steeds krijg ik een vreemd gevoel in mijn buik als ik eraan denk. Misschien wel de beste film die ik ooit heb gezien.

Ik zie hier weliswaar beknopte lofuitingen, maar het blijven wel lofuitingen he?

1 van de beste films die ik van Ford gezien heb. In de lijn van The Grapes of Wrath.

Ja, hoe zal ik het zeggen? Deze film schetst meeslepend beeld van een mijndorpje in het begin van de vorige eeuw: De mannen trekken 's morgens in een eindeloze stoet naar de mijnen, waarvan de hele leefgemeenschap afhankelijk is. De vrouwen kunnen niets anders dan berustend wachten, hopend en biddend dat hun mannen en zoons 's avonds weer in diezelfde stoet aanwezig zullen zijn.

Vakbonden zijn er niet, van het communisme heeft nog niemand gehoord en de driftkoppen worden in toom gehouden door de bezadigden. Mooi om te zien dat de thuisgekomen mannen het vuil van de mijn van hun lichamen wassen, als het ware om even geen mijnwerker te zijn, alsof ze daarmee een statement willen maken en laten zien dat zij niet alleen mijnwerker zijn, maar ook gewoon mens en vader, broer en zoon.

De vergelijking met The Grapes of Wrath vind ik wel passen. Ik weet niet of ik hier het woord neo-realisme mag gebruiken, maar persoonlijk moest ik ook denken aan La Terra Trema:
De uitzichtloosheid van de situatie en daar tegenover de (wils)kracht en het eergevoel van de schijnbaar machteloze mensen.

En kom nou FK, je laat je toch niet afschrikken door een titel?

Dat is waar. Maar dat betekent ook dat de film dan alleen maar kan meevallen, toch?

Ik zou deze titel waarschijnlijk niet aan de film gegeven hebben, maar achteraf gezien vind ik hem best mooi en passend.

Altijd gedacht dat Citizen Kane van Orson Welles de eerste film was met kamerplafonds binnen het filmkader. Verrassend, in How Green Was My Valley van John Ford ook lage plafonds met soms wat schaduwspel erop. Beide films zijn uitgekomen in 1941. Wie nu werkelijk de eerste van dit idee geweest is, blijkt voor mij dus opeens een vraag te zijn waarop een antwoord niet echt nodig is.

Een lekkere zwart-wit smartlap van een film over recht en onrecht door mens of natuur. Wat een heerlijke vakman is die Ford eigenlijk toch. Nu o.a. met een zangkoor uit Wales in en onder indrukwekkende beelden van een mijnwerkersplaatsje met naast humor soms ook tranentrekkende ontwikkelingen.

Dit is de eerste niet-western die ik van Ford zie. Viel dus niks tegen. Nu nieuwsgierig naar The Grapes of Wrath van hem. Zag via de knop vergelijk prijzen bij The Grapes dat begin december een nieuwe dvd-release komt voor nog geen zes euro. Kopen dus!

Het is oud/ het is sentimenteel/ etc, maar ook fantastisch om naar te kijken, een aanrader. Zoals FisherKing al zegt, er zitten gewoon veel hele goede scenes in! Als geheel weet het ook te werken. Vond misschien 2 uur net iets te lang, toch genoten, 4*!

Een moeilijk te beoordelen filmpje. Net zoals wel meer films uit de jaren '40, heeft het geen vaste plot. Hierdoor vraag ik me aan het einde af: Waar gáát het nou werkelijk over? De film zelf wist niet al te veel boeien, in de zin dat het geen sympathie naar boven wist te brengen. Het is voornamelijk de sfeer wat de film toch leuk maakt. Maar verder geen hoogvlieger, eerlijk gezegd.

Bijvoorbeeld Mrs. Miniver (eigenlijk gewoon de hele filmografie van Greer Garson), The Little Foxes, Now, Voyager. Allemaal tijdslijnfilms met meerdere sub-plots maar geen echte hoofdplot.

huh... Mrs. Miniver en Now, Voyager hadden volgens mij gewoon een duidelijk coherent plot hoor...

Heel mooie film die nog vast in het geheugen geroeste jeugdherinneringen uiteenzet. Het leven in zo'n Welsh dorpje lijkt allemaal idyllisch op het eerste gezicht, maar daaronder schuilt toch veel wrevel en verdriet. Oprecht ontroerend aan de ene kant door al het drama, maar aan de andere kant ook een boeiend sociaal-economisch document.

Mierzoete film, kreeg er kiespijn van bij wijze van spreken. Te veel gezever over god en godsdienst.
Wel mooie beelden van het mijnwerkersdorp, daardoor een 3

Een erg zoet filmpje, wat de mensen destijds misschien wel even nodig hadden om de ellende rondom de Tweede Wereldoorlog te vergeten, maar echt geweldig is het allemaal niet. We zien de oude Huw die terugkijkt op zijn jeugd, die zich grotendeels rondom de mijnen afspeelt, omdat zowel zijn vader als zijn broers daarin werken. De film probeert een aardig beeld te schetsen van de problemen die in het gezin ontstaan als het langzaamaan steeds minder gaat met de mijnindustrie en dit voor verdeeldheid zorgt binnen het gezin. Dit alles vond ik niet altijd even goed uitgewerkt en was ook niet altijd even boeiend om te volgen. Donald Crisp speelt trouwens wel sterk als de vader van het gezin. Ook de cinematografie is bij vlagen sterk, waarbij vooral de mooie plaatjes in de mijnen zelf er duidelijk bovenuit springen. Toch kan dit niet voorkomen dat de film soms best gedateerd overkomt en het dus lang niet altijd allemaal even boeiend is. Eerste film ook van Ford die een (kleine) onvoldoende scoort bij mij.

2,5*

Op "The Grapes Of Wrath" na moeten we het bij John Ford maar bij z'n westerns houden.
Dit sociale drama over een mijnwerkersdorpje in Wales is veel te sentimenteel, te zoetsappig en te oppervlakkig naar mijn smaak.
Enkele humoristische intermezzo's maken het er ook niet beter op.
Bij vlagen mooi camerawerk maar daar houdt het echt mee op.

Mja, ook voor mij is deze film, zelfs voor een oude klassieker, wel erg zoetsappig.

Al dat gezing en overdreven saamhorigheidsgedoe van die mijnwerkers... iets teveel van het goede wat mij betreft.

Wel erg grappig dat ze allemaal net zo praten als Yoda. .

Ik dacht altijd dat ik de titel moest lezen als een vraag. Dat bleek niet het geval te zijn, want binnen de film wordt de titel uitgesproken als een stelling. Het had echter een vraag kunnen zijn, want hoe groen was zijn vallei nou eigenlijk? Flauwe grapjes over zwart-witbeelden kunnen terzijde blijven, want mijn indruk is dat de vallei niet erg groen was. Dit is een nostalgiefilm, maar als je bekijkt in wat voor een omstandigheden die mensen leven komt de vraag naarboven waar ze nostalgisch naar zijn. Het familieleven natuurlijk, maar verder hadden ze maar een bittere tijd. Vruchteloze opstanden, religieuze dogma's, levensgevaarlijke werkomstandigheden, sadistische docenten, zeer lage educatiegraad, weinig tolerantie van de buren: ik zou er niet graag gewoond hebben.

Ondanks dat werkt deze film wel degelijk, ook de nostalgie. Dit komt voornamelijk doordat de familie sterk neergezet wordt, met Donald Crisp en SarahAllgood als sterke ankerpunten in de rollen van de vader en moeder. Daarnaast ben ik gewoon verliefd op die typisch Fordcinematografie. Kennelijk herkende Welshe mensen weinig van hun land terug in deze film, wat ik graag geloof want de landschappen, de huizen en zelfs de interieurs ademen iets sprookjesachtigs uit. De belichting en beeldcompositie is prachtig. Het verhaal wordt verder ook gewoon goed verteld, met tegelijkertijd veel afwisseling en een prettige kalmte.

Het is dan wel weer jammer dat Fords sentimentaliteit bijna constant aanwezig is. De bijna constant aanwezige violen en de over het algemeen wat overdreven melancholische toon had van mij niet gehoeven. Gelukkig houdt Ford het ondanks dat wel geloofwaardig en lijkt hij werkelijk betrokken bij de mensen die hij op het scherm laat zien.
3,5*

Mooie film van John Ford naar het prachtige boek van Richard Llewellyn uit 1939. Het boek speelt rond de vorige eeuwwisseling, maar is geschreven op het einde van de depressiejaren en moet in die context gelezen worden. Met de oplopende spanning in Europa konden de mensen toen wel een zoetsappig opkikkertje gebruiken. Daarom is het niet vreemd dat het boek wereldwijd razend populair werd.
Voor de film, die twee jaar later verscheen, geldt eigenlijk hetzelfde. Allicht is het verhaal wat te lief en braaf, maar anderszins ook best aangrijpend. Bovendien is de cinematografie, zeker voor die tijd, werkelijk heel mooi.
En zeg nou zelf: is de pas 20 jaar oude Maureen O'Hara geen plaatje?