Kasi Az Gorbehaye Irani Khabar Nadareh (2009)

Prachtige inkijk in verrassend levendige underground scene van Teheran. Bijzonder om de zien dat de drang naar individualiteit en creativiteit jongeren tot grote risicos drijft in een totalitair reiligieus regime. Natuurlijk en totaal geloofwaardig verhaal, want regisseur gebruikt muzikanten die grotendeels zichzelf spelen vermoed ik. Hier en daar blijft dit docudrama hangen in een te voorspelbare vormstijl van verhaal afgewisseld met muziekclipachtige scenes.

Wat een heerlijke film was dit zeg!!
Heb er echt van genoten en is een echte aanrader voor zij die zijn geintressert in de undergound- scene van Iran.
Gaat dat zien!!

Dynamisch Festijn

De eerste film die ik zie van Ghobadi en dit smaakt toch zeker naar meer. De uiterst realistische setting gecombineerd met het feit dat er geen stempel op de film gedrukt word is echt een zwaar pluspunt.

Nobody Knows About Persian Cats is een film die zo snel voor je ogen flitst dat je achteraf eigenlijk niet weet wat je gezien hebt.Qua dynamiek heb ik volgensmij nog nooit een film gezien die zo "strak" in elkaar zit. De combinatie verhaal/liedjes is perfect en het ene overheerst het andere niet. Het is in feite een gave samensmelting.

Het mooiste vond ik waarschijnlijk het moment dat die vrouw zegt dat ze van Indierock houd, van 50 cent, madonna etc. Het geeft op een humoristische wijze toch wel een realistisch beeld.

De muziek sprak me overigens ook erg aan, vooral het nummer 'Human Jungle' ligt echt fijn in de oren.

Daarbij moet ik niet vergeten te vermelden dat ik toch echt een zwak heb voor die Negar, wat een beeldschone Iraanse is dat zeg

De soundtrack is echt héérlijk.

Vooral deze twee nummers( klik, klik) bevatten een schitterende, voelbare, melancholische feeling.

Klinkt inderdaad allemaal gewoon fantastisch, zelfs Hichkas (rap) kon mij bekoren terwijl ik daar normaal gesproken een afschuwelijke hekel aan heb

Hmm, beetje dubbel gevoel hier. Aan de ene kant voelde veel scenes aan als herhaling op de voorafgaande. Aan de andere kant een mooie sfeerimpressie van Teheran en muziek, die ik erg kon waarderen!

Drie sterren!

Kan zowel de positieve als negatieve reviews wel begrijpen, maar vond dit zelf toch wel een onverwachts erg lekker filmpje!

Muzikaal echt ontzettend fijn (van metal tot hiphop tot blues tot traditionele muziek, allemaal prima) en de film heeft natuurlijk een heel groot deel van z'n charme te danken aan dat we Teheran nog nooit op deze manier gezien hebben. Integendeel zelfs. Lekker fris, jong en rebels.

Maar inderdaad, als film met verhaal moet je dit niet bekijken. Ik werd soms ook wel een beetje moe van die druktemaker die van hot naar loopt om mensen te bezoeken. Beetje chaotisch vaak.

Toch een dikke 3,5 met misschien meer to come! Dit soort muzikale films kun je namelijk gerust vaker zien en qua sfeer was het ook zeer in orde.

Tam!

Voor Iraanse begrippen zal de (underground) muziekscene in Teheran best hip en levendig zijn, maar ik vond het allemaal niet zo veel voorstellen op muziekgebied. Wel leuk om te zien hoe sommige jongeren wèl leven voor hun muziek en dwars tegen het autoritaire regime ingaan. En mijn respect daarvoor.

Helaas een film die blijft hangen bij een hoop sympathieke bedoelingen maar mij nooit helemaal wist te pakken, qua editing wel verzorgd al blijft het eigenlijk ook weer hangen bij een paar momenten. Vergeleken met een film van Boyle blijft er helemaal geen enkele schwung over. Het einde vond ik wel heel wrang. Het zet je toch aan het denken over hoe blij we hier wel niet mogen zijn dat wij vrijheid genieten. Een 3*

Als film (scenario / montage) compleet mislukt en moest dan ook hardop lachen bij de (zelf)moordscene(s) aan het einde van de film. Als documentaire had het gewoon zoiets moeten zijn zoals Fatih Akin's Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul. Regisseur Ghobadi had gewoon een (muziek)documentaire moeten maken van de underground muziek-scene van Iran (Teheran). Maar Ghobadi bedacht tussen het filmen door een aantal fictie-elementen en een scenario om het een en ander op te leuken (c.q. politieke statements).

1. Bijvoorbeeld het moment dat de hond uit de auto moet van de politie omdat het een onrein dier is. Probeert Ghobadi de belachelijkheid van de overheid en zijn regels hier aan de kaak te stellen? Zo ja, waarom loopt de hond een aantal scenes later gewoon weer rond. Ontkracht hij daarmee niet de eerdere scene met de hond en de politie?

2. Of de man die opgepakt wordt die voor de groep paspoorten en visums zou moeten maken / regelen.

3. Of het moment dat één van de hoofdrolspelers een politiekantoor binnenloopt en via een kiertje van de deur zijn vriend kan horen schreeuwen / huilen voor zijn recht. Sommige scenes zijn op dusdanige 'slechte wijze geënsceneerd dat je als kijker heen en weer wordt geslingerd tussen 'ongeloof' en 'hoe kan dit nu alweer in Iran'.

4. Dit is dan weer een goed voorbeeld om het krachtige, melancholische nummer rustig te monteren onder beelden van Teheran. Past ook perfect in de film omdat wij net als de hoodrolspelers kijken naar een band die eventueel kans maakt om in de rockband opgenomen te worden.

5. Maar in dezelfde film zitten ook deze tegenovergestelde montages. De een is verwerkt in de film en de ander is gewoon een videoclip. Merkwaardig?