MENU

2001: A Space Odyssey (1968)

mijn stem
3,80
2605 stemmen

Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten
Sciencefiction / Avontuur
160 minuten (oorspronkelijk) / 141 minuten (algemene bioscoopversie)

geregisseerd door Stanley Kubrick
met Keir Dullea, Gary Lockwood en William Sylvester

Even voor het ontstaan van menselijk leven op aarde ontdekt een groep apen een monoliet. Vier miljoen jaar later wordt een gelijkaardig object ontdekt op de maan dat een signaal uitzendt naar Jupiter. Commandant Bowman en astronaut Poole vertrekken op een speciale missie met het ruimteschip Discovery en de hulp van supercomputer HAL-9000.

nummer 186 in de top 250

TRAILER

 
avatar van DwarreI
5,0
geplaatst op 11 augustus 2014, 18:04 uur, permalink
Ja pas op hoor, teveel nadenken is schadelijk voor het brein!

avatar van John Barry
2,0
geplaatst op 13 augustus 2014, 12:22 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Gisteren voor de eerste keer 2001: A Space Odyssey gekeken. Om eerlijk te zijn vind ik dit maar warrige en langdradige film.

De film begint meteen al raar met een stelletje apen. Ruim 20-30 minuten ( ik heb niet precies de tijd opgemeten ) zit je te kijken naar een stelletje apen. Je kan overduidelijk zien dat het geen echte apen zijn. Het zal misschien aan mij liggen. Maar wat is er in hemelsnaam interessant aan ruim 20 minuten naar een stelletje nepapen te kijken ? Ik zie trouwens ook niet in wat dit stuk van die apen nu toevoegt aan de film. Okť. De monoliet komt erin voor. Maar verder zag ik toch niet het nut van het oninteressante apen gedeelte.

Na een wat goedkope overgang krijgen we mooie ruimte beelden te zien. Misschien ziet het er nu wat gedateerd uit, maar ik vond de ruimtebeelden toch prachtig gemaakt. Op visueel gebied is deze film een waar kunstwerk. De film is schitterend gemaakt. Dit moet ik de film nagegeven. Ook het camera werk is erg mooi.

Ik vond deze film bij momenten een soort propaganda show van special effecten. De special effects zien er schitterend uit, maar na een tijdje heb ik dat ook wel gezien. 5 minuten vind ik leuk om te kijken naar special effects maar op gegeven moment had ik het ook wel gezien. Ik wist op een gegeven moment wel dat de filmmakers tot mooie special effects in staat waren. Ze hoeven zich niet de hele tijd te bewijzen. Er mocht best wel wat meer gebeuren in de film. Naar lange ruimtebeelden kijken ( hoe mooi ze ook zijn ) begon mij op een geven moment ook te vervelen.

En als er wat gebeurt zitten er best toch nog wel wat goede stukken in de film. Het beste stuk van de film vond ik dat een computer zich tegen de bemanningsleden ging keren. Douglas Rain spreekt de stem van de computer in. Rain doet dat inspreken heel erg goed. Ik vond dit stuk nog best spannend. Er zitten ook wel goede dialogen in dit stuk tussen de computer en astronaut Dave. Het stuk dat de monoliet word opgegraven op de maan vond ik ook een sterk stuk. Het acteerwerk is trouwens erg sterk in deze film. Op dit gebied heb niks te klagen.

Het einde van deze film vond ik raar. Dave komt de monoliet tegen en komt dan in een tunnel terecht van vreemd licht. Dit stuk is trouwens erg mooi gemaakt door de filmmakers, al had dit gedeelte ook wel wat korter gekund. Na de deze lichten zijn we opeens in een slaapkamer beland. Dave ziet oudere versies van zichzelf. Dan veranderd Dave plotseling in een enorme baby dat in de ruimte gaat zweven. Een beetje vreemd einde. Ik snapte er niet veel van.

De muziek in deze film bestaat uit klassieke muziek. Ik vond eerlijk gezegd de muziek maar wisselend werken in de film. Elke keer als de monoliet in beeld kwam hoorde je een soort koormuziekje op de achtergrond. Ik vond dit muziekje niet zo goed bij de film passen. Dat muziek stukje moest een soort mysterieuze sfeer creŽren, maar ik vond het in de film niet werken. Het muziek stukje kwam een beetje raar over. Voor de duidelijkheid, ik heb het over het muziekstuk Lux Aeterna. De overige muziek die gebruikt word vond ik wel goed. De rest van de muziek paste erg goed bij de film. Vooral de muziek van Johann Strauss jr. vond ik erg goed bij de film passen.

Al met al vond ik dit een beetje een vreemde film. Deze film is op visueel gebied prachtig. Maar verder vond ik deze film eerlijk gezegd een erg lange zit. Ik zat meerdere keren op mijn horloge zitten kijken. Verder vond ik de film ook nog eens erg warrig. Misschien is dit een film wat je meerdere keren gezien moet hebben voordat je hem kan plaatsen. Maar voor nu vond ik dit niet een bijster goede film.

2 sterren voor deze film.

avatar van AC1
5,0
geplaatst op 13 augustus 2014, 16:42 uur, permalink
DwarreI schreef:
Ja pas op hoor, teveel nadenken is schadelijk voor het brein!


Ik durf zelfs te beweren dat 'nadenken' niet op de eerste plaats komt. Het blijft vooraleerst een emotionele ervaring, net zoals het beluisteren van muziek een emotionele ervaring is. Nadenken mag en is waarschijnlijk een logisch gevolg maar het is niet echt essentieel.

avatar van DwarreI
5,0
geplaatst op 14 augustus 2014, 22:54 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
In mijn ogen is iets emotioneel ervaren in zijn algemeenheid ook (voor een deel) begrijpen, waarbij een onderbewust deel van je hersenen wel degelijk nadenkt maar waarbij het eindproduct niet per se gedachten in woorden zijn, maar gevoelens. Als een kunstenaar je weet te raken met zijn werk dan heb je het in mijn ogen (voor tenminste een deel) al begrepen. Voor mij persoonlijk is A Space Odyssey voor het grootste deel toch wel een nadenk film (geworden) maar tegelijkertijd blijft het ook zeker een ervaring die een beroep doet op het onderbewuste en een deel in mijn brein wat niet in woorden spreekt. De eerste paar keren dat ik deze film zag waren voor mij ronduit magische ervaringen, juist ook door het niťt begrijpen, die gecreŽerde sfeer van een niet uitlegbaar mysterie kun je ook alleen maar voelen.

Maar er zijn hier veel mensen waar deze film zowel emotioneel als intellectueel volledig langsheen gaat, er wordt niet gevoeld noch nagedacht, enkel gegaapt en op de klok gekeken. Ik denk dat het vooral een kwestie is van jezelf (leren) openstellen en al je verwachtingen en oordelen uitzetten. Als je daarin faalt dan zal een film als deze in veel gevallen geen toegang tot je krijgen, wat zonde is aangezien dit een zeer rijke filmervaring kan zijn.

AC1 schreef:
Ik durf zelfs te beweren dat 'nadenken' niet op de eerste plaats komt.
John Barry schreef:
De film begint meteen al raar met een stelletje apen. Ruim 20-30 minuten ( ik heb niet precies de tijd opgemeten ) zit je te kijken naar een stelletje apen. Je kan overduidelijk zien dat het geen echte apen zijn. Het zal misschien aan mij liggen. Maar wat is er in hemelsnaam interessant aan ruim 20 minuten naar een stelletje nepapen te kijken ? Ik zie trouwens ook niet in wat dit stuk van die apen nu toevoegt aan de film. Okť. De monoliet komt erin voor. Maar verder zag ik toch niet het nut van het oninteressante apen gedeelte.

Na een wat goedkope overgang krijgen we mooie ruimte beelden te zien.
Zonder Łberhaupt na te denken bij het kijken van deze film mis je toch echt wel het een en ander...

avatar van AC1
5,0
geplaatst op 15 augustus 2014, 10:16 uur, permalink
Toch komt de audiovisuele ervaring op de eerste plaats, Dwarrel. De emotie, de ervaring, de taal, de expressie, de verleiding, de bekoring en de visie die hier met beeld en geluid worden weergegeven/uitgelokt zijn de redenen die je ertoe kunnen aanzetten om dieper te delven. Zonder dat eerste ga je niet op zoek naar het tweede. Als iemand zich stoort aan de 'taal' van 2001: ASO (en dat zijn er heel wat) dan is de ervaring minimaal en zal hij weinig zin hebben om verder te kijken of na te denken. Het weten of begrijpen is gemakkelijk (ook als je het zelf niet kunt invullen) en je hoeft daarvoor zelf niet eens de film gezien te hebben. Het is iets dat niet onlosmakelijk met deze film of film als medium heeft te maken. Hetzelfde kan je ook ergens anders vandaan halen. Het is informatie dat je kan lezen of iemand kan je het gewoon zeggen. Antwoorden kun je een plaats geven. Eens je het 'begrijpt' (of denkt te begrijpen) is het achter de rug, zeg maar. Aan de andere kant, de ervaring die je voelt wanneer je de film opnieuw en opnieuw bekijkt, vooral met name de aanraking met het 'sublieme', is onbevattelijjk, uniek en onverslijtbaar.