The Gold Rush (1925)

De vierde film van Chaplin die ik gezien heb en dit is toch wel zijn minste tot nu toe. De film bevat een hoop grappen, die op de een of andere manier niet goed meer overkomen, hoe goed Chaplin ze af en toe ook plant. Ook het liefdesverhaal in het tweede gedeelte vond ik niet geweldig en eigenlijk maar een overbodige toevoeging aan het verhaal. Leukste gedeelte van de film was toch wel de tijd dat Chaplin in de hut bij de twee andere mannen zit. Jammer dat de leuke gebeurtenissen van de film slechts op een hand te tellen waren. De film heeft niet de humor van The circus, niet de ontroerende momenten van The Kid en mist ook zeker de scherpte van Modern Times. Kortom het is het allemaal net niet in deze film!

2,5*

Ben dan wel benieuwd naar The Kid en Modern Times. Dit is na Great Dictator nog maar m'n 2e Chaplinfilm.

Vergeet dan vooral City Lights niet, Film Pegasus. Dat is wat mij betrefd met afstand Chaplins beste film. En The Circus is ook flink onderschat als je het mij vraagt.

Zeker mee te nemen op het lijstje. Bedankt voor de tips.

City Lights heb ik ook nog niet gezien, daar ben ik ook best benieuwd naar, net als The Great Dictator, die ik ook graag wil zien.

The Circus is ook wel een aanrader, zit wat meer echte slapstickhumor in dan in deze film wat mij betreft.

Ik heb de versie gezien met muziek en commentaar. De toevoeging was over het algemeen zeer goed, al werd er soms te veel gepraat. De beelden zeggen genoeg, minder tekst was krachtiger geweest.
De muziek was wel mooi, met als uitschieter tijdens de dansscène in de kroeg. Als de melodie inzet die ook is gebruikt voor 'Once upon a dream' van (meen ik) Tchaichovsky.
Daarnaast vele prachtige scènes die per deel al goed zijn, maar ook prima in het geheel passen. Naast een enkele glimlach (een echte komedie is het niet) leef je vooral mee met Chaplins personage. Knap.

Ik weet het niet zeker voor deze film, maar volgens mij heeft Chaplin op latere leeftijd zèlf alle filmuziek alsnog voor zijn 'stomme' films gecomponeerd.

Hij componeerde wel zelf ja. Was in elk geval dezelfde melodie, zelfde instrumenten. Sleeping Beauty komt uit 1950, de re-release uit 1942. Las op volgende pagina ( http://www.michaeldvd.com.au/Reviews/Reviews.asp?ID=5730 ) dat er muziek van Tchaichovsky bijzit. Maar als iemand het zeker weet verneem ik dat graag.

Ik vind hem geweldig.
Chaplin speelt erg leuk en ik vond vooral het einde mooi.
(huisje op afgrond)

4.5***

Zonder iets te weten over twee bestaande versies zette ik mijn dvd-speler aan en deed disc 1 erin. Na 15 minuten mooie beelden maar met ontzettend irritant voice-over werk van de meester zelf te hebben gezien en beluisterd, kreeg ik toch een vaag vermoeden dat er iets mis was. En gelukkig kwam ik er dus op tijd achter. Zat ik verdomme de versie uit 1942 te kijken!

Dus ging disc 2 erin, en ging ik er weer voor zitten. Wát een verschil toch. Het piano deuntje in de originele versie uit 1925 mag dan wat simpeler zijn dan die uit 1942 (iets wat ik overigens best goed vond werken), maar vooral de beelden zelf laten spreken, zoals dat hoort in een stomme film, werkte weer naar behoren. Denk aan de scène met Black Larson en z'n Wanted! blaadje. Chaplin die 30 seconden van te voren in een voice-over verteld dat er een eenzame gemene man in een hutje zit is toch van een bijzonder akerlig, haast kinderlijk, niveau. Nee, dan ontdek ik het liever zelf.

Verder weer de gebruikelijke Chaplin momenten. Soms wat flauw, maar vaak werken ze ook behoorlijk op de lachspieren - vooral de expressies van de man zelf, dat glimlachje! Ook eens verfrissend om te zien dat het liefdes verhaaltje in deze film eigenlijk alles behalve is. Georgia neemt Chaplin behoorlijk in de grazen, en vernederd hem keer op keer. Zelf dat excuus briefje is niet voor hem bestemd, geweldig! (terwijl ik las dat in de versie van 1942, dit wél het geval is. Erg jammer)

Kortom, wéér een puik filmpje van Chaplin.

Mmwah... Tsja. The gold rush. Charlie Chaplin (als The Tramp): klinkt toch veelbelovender dan dat de film uiteindelijk was. Ik heb gewoon de originele stomme versie uit 1925 bekeken.
De pianomuziek vond ik veelal te druk, hard en rommelig met iets te weinig terugkerende herkenbaarheid erin. Dit was hetzelfde met het verhaal aan de hand naar mijn beleving. Te rommelig, niet echt één lijn, maar gewoon opvolgende gebeurtenissen, ietwat hak op de tak af en toe. Het was allemaal wat langdradig bij elkaar.
Bij de (slapstick)humor moest ik op zich wel hardop lachen af en toe, maar vaak kwam het niet verder dan een klein glimlachje of gewoon niks. Toch had de humor nog veel gered en 'de meester' Chaplin himself was ook niet onaardig. Vandaar 3*
Grappig einde

Die Chaplin blijft toch een bijzonder charmante speler, alleen pakt het in de ene film beter uit dan in de andere. Hier vond ik het het wat op het randje van flauwigheid. Verbaas me dan ook nogal over de film zijn status (als meesterwerk) eigenlijk. Oke, het kent wat leuke slapstick en aandoenlijke, vindingrijke momenten (oa dat wiebelende huis op de bergtop of die dansende broodjes) maar daar hield het voor mij wel mee op. Bij een Modern Times, City Lights en zelfs The Kid kwam het in ieder geval veel beter tot zijn recht. Verder heb ik toch nog best genoten en was het allemaal voorbij eer je er erg in hebt, dus is een voldoende nog wel op zijn plaats vind ik.

3 sterren

Ik was erg enthousiast toen ik deze film voor de eerst keer zag maar nu bij herziening is er niet erg veel van dat enthousiasme overgebleven. Ik vond de film eigenlijk vrij langdradig en de komische momenten waren schaars. Best geslaagd vond ik nog de scène van de bewegende berghut die voor de ene helft op de berg stond en voor de andere helft boven het ravijn hing.
"The Gold Rush" is voor mij dus duidelijk niet Chaplin's beste film wat de critici ook mogen denken. Ik zie mij daarom ook genoodzaakt mijn oude waardering van 4,5* flink naar beneden bij te stellen naar een bescheiden 3,0*

Ben erg gecharmeerd van deze film en dat niet in de laatste plaats vanwege de schitterende decors. Vanaf minuut één hangt er een geslaagde sfeer en wagen we ons zeer prettig tussen de bergen. Het komische aspect is erg geslaagd, ik was zeer geamuseerd door de beer en Chaplin's mimiek en timing is weer geweldig. De 1942 versie is overigens erg goed te doen, Chaplin's voice-over werkt het verhaal zeer degelijk in de hand en hij beschikt over een erg goede intonatie. The Gold Rush is een gaafe film.

Ik heb de versie gezien met de voice-over. Een zeer amusante film. Ik zou de film ook eens graag zonder de voice-over zien. Lijkt me ook wel leuk.

Wat is die Chaplin toch een genie zeg. Hij leverde met The Gold Rush ook weer een erg grappige film af. Na City Lights en The Great Dictator is dit dus de derde film van Chaplin die ik zie. Alledrie zeker bovengemiddelde films, maar tot nu toe blijft het echte meesterwerk uit. The Gold Rush kent een aantal personages die erg grappig zijn. Het eerste gedeelte van de film staan de situaties in het huisje centraal. Heb erg moeten lachen om die scene dat Chaplin in een kip veranderde. Zoiets was volgens mij nog nooit eerder gedaan.

Heb ook echt keihard gelachen om een aantal scenes. Vooral om de beroemde brooddans scene. Hoe verzin je het! Wat me ook verbaasde is dat de film visueel dik in orde was. Zeker voor een film uit 1925. De scene dat het hutje bijna van het ravijn storte zag er verassend goed uit. Het liefdesverhaaltje in het tweede gedeelte vond ik helaas een stuk minder boeiend eingenlijk.

Maar goed, over het algemeen is The Gold Rush weer een erg komische film. Heb trouwens de versie uit 1942 gezien, met voice over dus. Prima te doen hoor. Af en toe had ik wel het idee dat er misschien iets minder uitleg nodig was, maarja. Iets verhoud me ervan om 4 sterren uit te delen, maar misschien komt die halve ster er na de herziening bij.

3,5*, net als de andere Chaplin films die ik gezien heb trouwens.

Mijn eerste volledige Chaplin-film. The Gold Rush is aan de ene kant precies wat ik verwacht had en aan de andere kant ook precies waarvoor ik vreesde. Te langdradige scènes en te eentonige muziek. De scène in de danszaal was matig en kon me geen moment boeien. De scènes in de sneeuw daarentegen vond ik geweldig. Bv. het weggeblazen worden door de sneeuwstorm, het sneeuwschuiven naar het gebouw ernaast en de scène met het huis op de klif. Ik vond ze bij vlagen echt grappig en ze werden nergens saai of langdradig. De muziek jammer genoeg wel. Na het eerste half uur is het leuk geweest. Daarna heb ik een half uur opgezien tegen het feit dat ik nog zo lang naar deze eentonige muziek moest luisteren. Raar genoeg nam dit het laatste half uur af en heb ik me er niet aan gestoord. Ik weet ook niet waarom.

Opzich een aardige film, bij vlagen echt leuk, bij vlagen echt niet. Ik verwacht ook iets meer van The Great Dictator en Modern Times. Ook ben ik erg benieuwd naar Circus.

3,0*

Redelijk!

Minder leuk dan City Lights en Modern Times maar veel beter dan The Great Dictator.

Chaplin heeft gewoon wel een lollige uitstraling en dat gecombineerd met een paar robuuste metgezellen, die tesamen schuilen voor een sneeuwstorm in een klein hutje, is allemaal best leuk om te zien. Soms echt te flauwe humor als de wind Chaplin naar buiten waait, maar vaak genoeg ook moeten glimlachen bv. als hij zijn schoen op aan het eten is of lijkt te veranderen in een kip.

En zo `n dansscene waar Chaplin per ongeluk een hond mee de dansvloer op slingert en hem dan als klap op de vuurpijl nog een paar trappen na verkoopt is gewoon tijdloos. Daarnaast vond ik de gebeurtenissen omtrent Georgia zorgen voor een welkome menselijke noot. Schrijnend dat Chaplin als een blok voor haar viel terwijl zij hem eigenlijk alleen maar door de mangel wilde halen.

De muziek vond ik niet zo goed te doen. Een 3*

Erg aandoenlijk, deze 5e Chaplin voor mij. Wat mij betreft de beste tot nu, heb vaak moeten lachen . De romance tussen 'het meisje' en 'the tramp' zorgde deze keer eindelijk wel eens voor meerwaarde.