La Pianiste (2001)

Ik had deze post al veel eerder gelezen, maar ik wist ik toen niet zo snel wat ik ervan moest vinden. In feite is dat de kern van de film. Persoonlijk denk ik dat Erika zich pas echt gek gaat gedragen, op het moment dat haar grote wens belachelijk wordt gemaakt. En ja, zelfmutilatie is van buitenaf misschien wel ziek, maar vanuit het personage kan het best logisch zijn. Dan vind ik het niet altijd ziek.

Hmm.. ik snap wat je bedoelt maar ik denk dat je het toch niet zo moet interpreteren hoor.
Je bedoelt denk ik eerder dat het 'niet fout' of 'niet slecht bedoeld' is, maar het is toch echt iets wat zeker niet kan en gewoon gevaarlijk is.

Ze kan niets doen aan dat haar geest niet helemaal aangepast is aan de maatschappij maar hoe dit zich uiteindelijk manifesteert is zeker wel een gevolg dat je als ziektebeeld kunt omschrijven. iets wat beter genezen kan worden, vooral voor haarzelf.

Ik vond het echt een slechte/rare film. Ik zie hier zowat alleen maar positieve reacties en dat verbaasd me zeer erg.

Ik kon me dan ook totaal niet inleven in de hoofdrolspeler en begreep ook absoluut niet waar ze allemaal mee bezig was En ze voerde nogal wat apparte dingen uit, dus eigelijk snapte ik haar de hele film niet.. daardoor was t ook niks aan om er naar te kijken...

Het eind was ook vaag.. het was opeens afgelopen.. en is ze nou dood of steekt ze zichzelf en loopt weer weg?

Alles werd ook te lang gefilmd.. dan is er bijvoorbeeld een hoofd in beeld.. en die blijft wel 10 seconden in beeld.. terwijl t hoofd precies dezelfde uitdrukking houdt.. Heel doelloos..

Al met al vond ik het dus een vreselijk slechte film en ik heb er dan ook spijt van de ik hem heb gekocht!

Vreemd dat iedereen Isabelle Huppert zo goed vindt spelen ik vond haar rol vergeleken met andere rollen van haar behoorlijk hetzelfde. Op een enkele schokkende scène na speelt ze alweer heel afstandelijk misschien wel gevoelloos voor de kijker. Dat geld naar mijn mening ook voor de intelligente Michael Haneke die op de extra’s van de dvd uitlegt waarom hij op sommige momenten moest afwijken van het autobiografische boek van Elfriede Jelinek.

Het gaat zich allemaal om een zelfgerespecteerde Erika Kohut die nog bij haar moeder inwoont. Ze leidt een dubbelleven waarbij ze overdag een saaie pianolerares is. En waarbij ze s’ nachts vertoont in buurten waar ze overdag niet durft te tonen vanwege haar gerespecteerde rol in de samenleving. De veel jongere Walter begint haar te stalken en lijkt om haar te geven. Totdat hij erachter komt dat ze een behoorlijk ingewikkelde persoonlijkheid heeft. Dit loopt uit tot een vreugdeloze relatie.

Ik kon niet veel met de film. Plus dat Haneke teveel overliet aan de kijkers. Wat heeft deze dame allemaal meegemaakt om zo verknipt tegenover de medemens te staan? Gebrek aan liefde van moeder of vaderlief? Of oppert ze alles op voor kunst en intellect?

Dus een teleurstellende kijk op een leven van een intellect dat liefde niet wil kennen voor een hoger doel of niet weet wat liefde is en daarom geen liefde wil aanvaren. Kies zelf maar.

dat een deprimerende film toch zo goed kan zijn. i

spoiler]kan iemand de allerlaatste scene verklaren, als Erika naar buiten loopt....

Een film die langzaam opgang komt.. soms zelfs wat telangzaam.. maar goed acteer werk zorgt ervoor datje de film niet uitzet.. en gelukkig maar want het laatste uur is meer dan de moeite waard! en maakt ook gelijk de film in zijn geheel redelijk goed..
Vond het een gepast einde.. door alle schaamte en verdriet steekt ze zichzelf 1x met een mes en loopt naar buiten toe.. end of story.. wat zou er met haar gebeuren? zouze naar het ziekenhuis gaan om nog te blijven leven.. nee ikdenk dat ze langzaam maar zeker doodbloed.. zowiezo had ze al vreemde verlangens.. misschien was dit daar wel 1 van?

Door het passende einde.. het goede acteerwerk.. en de mooie scenens die vooral aan het einde van de film kwamen.. geef ik deze film toch een half sterretje boven het gemiddelde.. jammer.. want deze film hadmeer indruk gemaakt als het eerste uur van de film net even wat boeiender was geweest..

één van de beste en mooiste karakterstudies die ik in film ooit heb mogen aanschouwen. In mijn ogen Haneke's beste film waarin alle factoren schitterend samen komen. Isabelle Huppert speelt formidabel en zet één van de best doorgronde vrouwelijke personages ooit neer.

Een beetje een verknipt wijf, die Erika, maar wel een boeiend personage. Mooi camerawerk ook en het verhaal maakt deze film af.
Ik wist helemaal niet waar ie over ging. Deze zat met twee andere Haneke-films in één box. Eens op een avond lekker opgezet, dan komen sommige scenes toch wel als verrassing.

Lijkt me in ieder geval duidelijk dat psychishe hulp bij deze dame geen overbodige luxe is.

Film die wel goed gemaakt is, maar net door de psychische problemen van de pianiste niet altijd even leuk is om te zien. Je wordt wel meegesleurd in haar wereld, maar de regisseur laat veel (soms te veel) ruimte over voor interpretatie bij de kijker. Waar ligt de oorzaak? Omdat ze bij haar moeder blijft wonen, door haar passie vanwege Schubert, haar onderdrukte seksuele interesses zodat ze onbewust de lat alsmaar hoger legde en zo al bij de eerste echte seksuele contacten tot extremen moet overgaan,... ?

Sterke film, vooral omdat het hoofdpersonage zo intrigerend is. Wat erg als je zo in je eigen gevoelens verstrikt zit, als je niet los kunt komen van alles en iedereen die je verstikt. Als je blijkbaar zo slecht over jezelf denkt dat je van jezelf niet vriendelijk, niet liefdevol mag zijn, (in meerdere scènes is te zien hoe Erika geen enkele vorm van medeleven laat zien, terwijl ondanks de koude façade toch een stukje pure onmacht zichtbaar is ) als je zo diepongelukkig bent dat je pijn koestert omdat je daardoor andere dingen niet hoeft te voelen. Als je alleen nog maar pijn wilt doen, maar tegelijkertijd zo vreselijk bang bent om mensen te verliezen dat je jezelf vreselijk laat kleineren. Nu is bovenstaande mijn interpretatie, de film geeft geen eenduidig beeld en al helemaal geen directe verklaring, dus het is puur mijn indruk, maar ik moet zeggen dat ik, ondanks dat ik afkeer van haar handelen voelde, eigenlijk wel met Erika te doen had. Wat de oorzaak ook is, het is toch triest als er in iemand geen spoortje vreugde meer te bespeuren valt.

Petje af voor Huppert, die voortreffelijk alle emoties, of juist het ogenschijnlijke gemis daarvan, weet over te brengen. De muziekstukken waren niet altijd naar mijn smaak maar vormden een uitstekende illustratie van het personage Erika. Lastig te doorgronden film met een aantal zeer ongemakkelijke scènes, maar tegelijkertijd een indringend portret van iemand die functioneert als marionet van zijn eigen onmacht.

Film over een gestoord gek wijf, aardig niet meer en niet minder: 3,0

Mooie film over extreme gevoelens die de meeste mensen niet begrijpen, maar waarmee een kleine groep zich wél degelijk kan identificeren in meer of vooral mindere mate. Prachtige scenes en geweldig geacteerd.
Haneke zegt in het interview op de DVD dat hij wil dat ieder zijn of haar eigen interpretatie aan de film geeft, hij wil het niet voorkauwen of uitleggen...

Phaha, kijk maar terug de lion king ja

Tja, hier zit dan een fervent fan van Huppert. Die speelt uiteraard exact het personage wat de regiseur wilde. Ze kan alles. Hier dus een "verknipt" mens. So far so good.
Dan de film. Ik vond het een lange zit en dat is geen goed teken. Veel te lange scenes.
Dit is drama pur sang, maar ook in drama kan natuurlijk een beetje vaart zitten. We zitten niet te wachten op lange pianoscenes. Ik niet, want ik houd niet van klassieke muziek.
En zo duurden alle scenes veel te lang. Het haalt de hele snelheid uit de film.
Ik begrijp precies wat Haneke met deze film wilde zeggen. Maar een dergelijk onderwerp had, in mijn ogen, totaal anders moeten worden verfilmd.
Overigens,niet vergeten. Girardot nog in een glansrol hier.
Dus eigenlijk voor Huppert en Girardot een dikke 4. Voor de film een magere 2.

Ik ben nog aan het nahijgen van Michael Haneke’s beklemmende ‘La Pianiste.’ Wat een film, wat een wervelwind komt er over je heen. Het neemt je mee in alle dimensies van geilheid, medelijden en weerzin. Het maakt je misselijk en verscheurt je tegelijkertijd. Het is een meesterlijke film, dat elke psychische diepte durft aan te raken. Fantastisch gespeeld.