Sideways (2004)

Een speelfilm met romantiek, drama en komedie elementen.

Juist

Een wat lastige term. In Amerika noemen ze films zoals Sideways een 'bittersweet comedy'. Sommige Nederlandstalige reviewers vertalen dit letterlijk en dan wordt het een "bitterzoete komedie".

Prachtig komisch drama over een onwaarschijnlijke vriendschap. Het is daarbij ook nog eens een film over wijn.

Geen komedie in de zin van the Hangover , Meet the Fokkers of Police Academy.

De humor zit hem meer in het subtiele, in de droge dialogen, in absurde wendingen tijdens "zware" onderwerpen.
Hier is de humor meer een ontlading tussen de overheersende serieuze zaken van het leven.

Geen dijenkletsers dus. Meer; herkenning van pijnlijke situaties, melancholie en idd bittersweet komedie

Komedie kan in vele vormen komen, zoals je binnen bijvoorbeeld het horrorgenre ook allerlei soorten horror hebt.

Giamatti in absolute topvorm, wat zet hij goed een depressieve man neer... 123 minuten genoten van met name die beste man maar ook van de heerlijk droge dialogen. Toppertje.

4*

Ja maar ik heb toch serieus plat gelegen van het lachen hoor.

Heerlijke tragikomische film waarin de mistroostige Miles centraal staat. Een man met vele talenten, alleen vindt hij deze, overigens volledig onterecht, weinig voorstellen. De reis doorheen wijnland met zijn vroegere kamergenoot staat bol van de contrasten tussen beide hoofdpersonages en biedt een overdaad aan boeiende gesprekken, details uit het verleden, enzovoort. De humor leunt vooral op de interactie tussen het ietwat gekunstelde duo. Ik ken Giamatti niet erg goed als acteur, maar hier hoort hij alleszins perfect thuis. Vooral dankzij zijn kleurloze uiterlijk en schorre stemgeluid. Iedereen loopt heel soepel in beeld en krijgt door de erg aanwezige jazz een bijkomstig duwtje in de rug. Verder zijn de metaforen zeer subtiel in de dialogen verweven en is 'Sideways' in feite op meerdere manieren te interpreteren. Het open einde vormt een mooie afsluiter.

4,00 (3,75)

Ja, ik ook, maar is toch weer een ander soort ( subtielere) humor. Dit om mensen een teleurstelling te voorkomen als ze een soort American Pie of zo verwachten.....

Wat een verademing is die Payne!
Zo worden mijn vooroordelen over Amerikaanse films een beetje weggenomen.
Nog beter dan About Schmidt!
Ab-so-lu-te topfilm!

Berichten verplaatst naar Alexander Payne

Gewoon een lekkere weg kijk film, met een goeie sfeer en prima spel, leuke humor af en toe.

Vond ook de humor ver te zoeken,paar geglimlacht, en ik denk 1 keer gelachen. Als hier nou die typische Engelse humor in had gezeten, was het denk ik beter geworden. Wel mooie beelden, en als wijnliefhebber ook wel genoten van de wijn gesprekken.
Net een voldoende, 5,5. Helaas kun je die niet geven, dus 2,5*

Wat heeft Engelse humor te zoeken in een film als deze?

Omdat de types en bepaalde gebeurtenissen wel grappig hadden kunnen zijn.Maar op de 1 of andere manier worden ze in mijn ogen verkeerd gebracht. Misschien druk ik me verkeerd uit. Is ook moeilijk uit te leggen. Spijt me..

Maar hoezo Engels? De personages zijn toch Amerikaans?

Ik probeer het te begrijpen, maar Engelse humor zou heel de sfeer uit deze film wegzuigen.

Rustig voortkabbelend drama met af en toe een portie lekker droge humor, met 2 acteurs in een rol die hen op het lijf geschreven is. Alleen...


...het is de iets te uitgebreide portie aandacht voor wijn, die er voor zorgt dat het woord 'prachtig' hier net niet op z'n plaats is; die er voor zorgt dat de film de eerste 90 minuten niet continu kan boeien. In elk geval niet voor een geheelonthouder...

Zeker geen "cliche" film. Gaat wel over zeer herkenbare issues, problemen, twijfels, verborgen verlangens, etc van mannen die teleurgesteld zijn in vrouw, gezin, kinderen, baan zichzelf, kortom het leven, maar desondanks er toch iets van het leven willen maken.

Heeft er wellicht mee te maken dat je dit soort dingen zelf moet hebben meegemaakt om dit te kunnen waarderen en de geniale humor te vatten

Aardig en verpozende film, die voor mij persoonlijk niet het meesterwerk was, dat sommige er in zien. De twee hoofdpersonages zijn twee mensen waarmee ik mij maar moeilijk mee kan identificeren en datzelfde geldt voor de situaties waarin ze terechtkomen. Het blijft echter constant leuk om te volgen.

De film wint echt aan waarde door het escapisme van Jack, die eerst een verhouding begint met een aantrekkelijke vrij en in haar opeens de ware ziet. Het sterkste deel van het plot is dat hij daarna ook nog eens met de reeds getrouwde en licht obese serveerster aanpapt. Erg mooi, maar ook pijnlijk in beeld gebracht/.

Verder voor mij niet heel bijzonder, maar toch veel geglimlacht; een aangename film.

Erg genoten van de grappige situaties, jammer dat 'ie afgelopen was. Relaxed ondergaande-zon-sfeertje, muziekje, leuk geschoten en toffe personages van Giamatti en Church. Het werkt perfect met zulke tegenpolen, eigenlijk is het een aaneenschakeling van momenten en oneliners zoals bij de 'Merlot-scene' voordat ze dat restaurant binnenlopen.

In de tweede helft komt het depressieve karakter meer bovendrijven (en de omschrijving van z'n favoriete wijn gaat net zo goed over hemzelf), maar het zijn vooral de irritaties van Miles die het 'em blijven doen. Leukste vind ik ook wanneer Jack doodleuk nog een snelle move maakt op die serveerster in dat hap-slik-weg restaurant.

That chick must be two tons of fun. You know... the grateful type? en Miles snel naar de wc (naast de cheap ass bison)

Een overgewaardeerde film wat mij betreft, waarbij het me vooral verbaast dat veel mensen hier de karakters zo sympathiek vinden. Blijkbaar herkennen velen zichzelf in dit soort types. Jack is om te beginnen nogal een onbetrouwbare kerel. Hij bedriegt zijn vrouw door vreemd te gaan, zijn vriend Miles door ipv met hem leuke dingen te gaan doen (een vriend te zijn dus), achter de vrouwen aan te gaan en vervolgens door die Aziatische vrouw ook nog eens voor de gek te houden. Jack is acteur van beroep maar acteert in zijn dagelijkse leven ook (een lading ondrinkbare wijn kopen alleen maar om te slijmen bij een vrouw). Dit is niet wat ik sympathiek vind, Jack is niet iemand in wie ik me kan inleven. Dat zou voor meer mensen moeten gelden. Miles is daarentegen betrouwbaarder en eerlijker, maar ook een vent zonder ballen (die liggen misschien nog bij zijn ex) die na twee jaar nog steeds om zijn ex loopt te janken. Bovendien had hij zijn vrienden beter moeten uitzoeken. Een beetje een zielig figuur dus. Deze komische film over wijn had iets meer kunnen gaan over de elitaire sfeer die om wijn heen hangt en twee vrienden die zich daar zo nu en dan niets van aan trekken en op die manier een in een komische tegenstelling komen te staan met hun omgeving. Daarnaast had het meer over vriendschap mogen gaan, maar dat is helaas met zo'n eikel als Jack niet mogelijk.

Tja, komedie of niet? Die discussie is al gevoerd hier, zag ik.
Wat mij betreft niet, of het moeten die hoofdschuddende glimlach momenten zijn , die de film het predicaat 'Komedie' geven. Enkel de scene`s waarin Giamatti de portemonnee terug gaat halen, en het moment dat hij de wijnspuugbak tot zich neemt, kon rekenen op een flinke lachstuip.

Hoewel ik absoluut geen fan ben van het drama genre, kon ik deze film uitstekend waarderen. Heeft er ook mee te maken dat ik Paul Giamatti graag zie spelen. De lulligheid druipt van die man af en maakt het heerlijk om naar te kijken.

Een vermakelijk kijkje in de elitaire wijsneuzerige wijnproeverij-wereld. Lekker interessant doen over de geur en je verheven voelen boven de rest wanneer je de smaken kan benoemen.
De afkeer is van Giamatti`s gezicht af te lezen wanneer Jack het gewoon heeft over 'een lekker wijntje'.
Een erg fijne en misschien wel de mooiste scene is wanneer hij met Maya bespreekt waarom hij zo`n fan is van Pinot. De manier waarop hij de wijn omschrijft, is een metafoor van zijn eigen ik.

Net iets minder dan Giamatti`s 'Barney`s Version' maar zeer zeker de moeite waard.

In de herziening!
Heerlijke film over twee compleet verschillende vrienden die beiden met compleet andere intenties een gezamenlijke reis maken.
Giamatti natuurlijk weer heerlijk neurotisch, terwijl z'n vriend de bloemetjes buiten gaat zetten.
Tegen road-movie aan, maar nog meer een schitterende romance die alle cliché's omzeilt.
Bij herziening goed gerijpt.
Meesterwerkje!

De chemie tussen Giamatti en Church is ook geweldig. Ik zou ze nog eens samenbrengen.